Προδικαστικό ερώτημα Διοικ. Πρωτ. Αθηνών. Αγωγή συνταξιούχων Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. με την οποία ζητείται αποζημίωση για μη καταβολή περικοπέντων από την επικουρική σύνταξή τους, δυνάμει υποπαρ. ΙΑ6 παρ. ΙΑ άρ. πρώτου ν. 4093/2012, δώρων εορτών και επιδόματος αδείας για τον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο

Οι προσβαλλόμενες πράξεις Φ.80020/34576/Δ15.537/7.8.2017 και η 28/Δ.ΕΙΣΦ.Μ./160/20.6.2017 κατά το μέρος που αποκλείουν τους έμμισθους δικηγόρους παλαιών ασφαλισμένων από την εφαρμογή του τρίτου εδαφίου του άρθρ. 96 ν. 4461/2017 θέτουν νέους αντίθετους προς την ισχύουσα από 1.1.2017 (και έως 31.12.2018) νομοθετική ρύθμιση κανόνες δικαίου και δεν έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως

Ο χαρακτηρισμός της συμβάσεως ως εξαρτημένης εργασίας ή συμβάσεως παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών ή συμβάσεως έργου δεν εξαρτάται από τον χαρακτηρισμό που δίδεται σε αυτήν από τους διαδίκους, αλλά αποτελεί έργο του δικαστηρίου, το οποίο σχηματίζει την κρίση του για τον χαρακτήρα της συμβάσεως από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων που προσκομίζονται (Ολ. ΑΠ 28/2005, ΑΠ 953/2020 ΑΠ 171/2016, ΑΠ 542/2014, ΑΠ 297/2012)

Δεδομένου ότι η εργασία των εκκαλουσών παρεχόταν υπό συνθήκες εξαρτημένης εργασίας και εφόσον οι ανάγκες που κάλυπταν ήταν πάγιες και διαρκείς, δεν υφίστατο αντικειμενικός λόγος για την ανανέωση των «ορισμένου χρόνου» συμβάσεων ή σχέσεών τους, τέτοια δε, χωρίς αντικειμενικό λόγο, ανανέωση, συνιστά κατάχρηση και σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 5 Π.Δ. 164/2004. Στην περίπτωση των αιτουσών παραβιάστηκαν σωρευτικώς όλα τα τασσόμενα από το Π.Δ. 164/2004 όρια, δηλαδή όχι απλώς ανανεώθηκαν οι συμβάσεις ή σχέσεις εργασίας τους «ορισμένου χρόνου» χωρίς αντικειμενικό λόγο, αλλά επίσης υπερέβησαν την μέγιστη χρονική διάρκεια των 24 μηνών