Εργατικό Δίκαιο - Κοινωνική Ασφάλιση

 Ο ενάγων θεώρησε την καταβληθείσα αποζημίωση ελλιπή, διότι κατά τον υπολογισμό της, κατά την άποψη του θα έπρεπε να έχουν ληφθεί υπ' όψη και οι πρόσθετες μισθολογικές παροχές
Απώλεια ιδιότητας του μέλους με τη λήξη της θητείας και όχι πέραν της εξαετίας. Μη παράταση της θητείας μέχρι την εκλογή νέου ΔΣ
Στην εν λόγω έγγραφη καταγγελία δεν αναγραφόταν κάποιος σοβαρός λόγος, ο οποίος να τη δικαιολογεί, ούτε επιδόθηκε αυτή στην Επιθεώρηση Εργασίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοικήσεως Αθηνών, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 10 παρ. 2 του Π.Δ/τος 176/1997
Η εν λόγω μεταφορά γίνεται αναγκαστικά με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Ανάπτυξης και του οικείου Υπουργού, σε κατηγορία κλάδο ή ειδικότητα που ανήκει ο μεταφερόμενος. Η μεταφορά του ως άνω προσωπικού δεν ταυτίζεται με την έννοια της απολύσεως, η οποία αποτελεί καταγγελία της συμβάσεως εργασίας από τον εργοδότη και επιφέρει τη λύση της εργασιακής σχέσεως, χωρίς τη μεταφορά του εργαζομένου σε άλλη θέση και διασφάλιση της προηγούμενης υπηρεσιακής του καταστάσεως, σε αντίθεση με την εν λόγω μεταφορά αυτού, που γίνεται σε ίδια θέση, με την αυτή ειδικότητα και την ίδια σχέση εργασίας στο νέο εργοδότη και έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη διασφάλιση των εργασιακών του σχέσεων και των ασφαλιστικών του δικαιωμάτων
Η καταβολή εισφορών αποτελεί στοιχείο που προσδιορίζει εννοιολογικά τα μεγέθη (συντάξιμες αποδοχές και χρόνο ασφάλισης), βάσει των οποίων υπολογίζεται η ανταποδοτική σύνταξη (χωρίς πάντως τούτο να σημαίνει, κατά τα παγίως νομολογημένα, ότι απαιτείται να υπάρχει αμιγής ανταποδοτικότητα μεταξύ των καταβληθεισών εισφορών και της σύνταξης)
Από τις συνήθεις ισχύουσες για την καταγγελία της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου διατάξεις των άρθρων 669 παρ. 2 του Α.Κ, 1 του ν. 2112/1920 και 1, 5 του ν. 3198/1955 [όπως ισχύουν και όπως το άρθρο 1 ν. 2112 και το άρθρο 5§§1,2 ν. 3198/1955 κωδικοπ. αντίστοιχα στα άρθρ. 321 και 327 του Π.Δ 80/2022 περί Κώδ. Ατομικού Εργατικού Δικαίου] συνάγεται ότι η καταγγελία αυτή συνιστά δικαίωμα του εργοδότη ή του εργαζόμενου και είναι μονομερής, αναιτιώδης δικαιοπραξία. Ως εκ τούτου, το κύρος αυτής δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ή την ελαττωματικότητα της αιτίας, για την οποία γίνεται
Για να δικαιούται ο παθών σε εργατικό ατύχημα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (ή, σε περίπτωση θανάτου του, οι συγγενείς του χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης), αρκεί να συνετέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν προσώπων, με την έννοια του άρθρου 914 του ΑΚ, δηλαδή αρκεί να συντρέχει οποιαδήποτε αμέλεια ή δόλος αυτών και όχι μόνο η ειδική αμέλεια ως προς την τήρηση των όρων ασφαλείας του άρθρου 16 παρ. 1 του Ν. 551/1915
Από τη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 3 του ν. 4558/1930, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 173, 200 και 288 ΑΚ, συνάγεται ότι σε περίπτωση αποχής του μισθωτού από την εργασία του για λόγο που δεν οφείλεται σε ασθένεια βραχείας διάρκειας ή λοχείας ή στην κατά το ν. 3514/1928 στράτευση αυτού, αλλά σε άλλη αιτία, το δικαστήριο, εκτιμώντας γενικά τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αποχή, την αιτία και τη χρονική διάρκεια αυτής, καθώς και την υπαιτιότητα ή συνυπαιτιότητα του μισθωτού, κρίνει σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη αν η αποχή αυτή, κατά κρίση αντικειμενική και ανεξάρτητα από την πρόθεση του μισθωτού να λύσει ή όχι την εργασιακή σύμβαση, πρέπει να θεωρηθεί ως σιωπηρά δήλωση βουλήσεώς του να λύσει τη σύμβαση εργασίας του, δηλαδή σιωπηρά εκ μέρους του καταγγελία της εργασιακής συμβάσεως
Δεν καταργήθηκε η υποχρέωση των εργοδοτριών επιχειρήσεων εμπορίας πετρελαιοειδών να αποδώσουν στο ΕΤΕΑΠΕΠ την αναλογούσα στο έτος 2014 ένδικη εργοδοτική εισφορά τους, υποχρέωση η οποία είχε ήδη ιδρυθεί με βάση τις ισχύουσες μέχρι 31.12.2014 διατάξεις του άρθρου 19 παρ. 3 του Καταστατικού του ΕΤΕΑΠΕΠ, ούτε αποσβέστηκε η αντίστοιχη αξίωση του ΕΤΕΑΠΕΠ επί της αναλογούσας στο έτος 2014 ένδικης εισφοράς
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 649, 653 και 361 Α.Κ., 3 παρ. 2 του Ν. 2190/1920, 5 παρ. 1 του Ν. 3198/1955 και 1 της 95/1949 Διεθνούς Σύμβασης "περί προστασίας του ημερομισθίου", που κυρώθηκε με το Ν. 3248/1955, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του Ν. 765/1943 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με την ΠΥΣ 324/1946) προκύπτει ότι τα προαιρετικώς καταβαλλόμενα στον εργαζόμενο από τους πελάτες του εργοδότη φιλοδωρήματα, έναντι της παρεχόμενης σ` αυτούς εξυπηρέτησης, αποτελούν μέρος του μισθού μόνον όταν, βάσει ρητής ή σιωπηρής συμφωνίας μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου, ο πρώτος παρέχει στο δεύτερο τη δυνατότητα να λαμβάνει τα φιλοδωρήματα και αυτά εισπράττονται τακτικά, έτσι ώστε να επαυξάνουν τις αποδοχές του

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Έχετε κωδικό στον Oenet;

Αν είστε επαγγελματίας που προστατεύει και αξιοποιεί τον χρόνο του, στον oenet.gr μπορείτε να βρείτε ό,τι σας ενδιαφέρει εύκολα και γρήγορα.

Έχετε απορίες;

Στείλτε τα ερωτήματά σας και η ομάδα των ειδικών συνεργατών μας θα σας απαντήσει το συντομότερο δυνατό.

Ακολουθήστε μας στα social

Στοιχεία Επικοινωνίας

Οδηγός Εργατικής Νομοθεσίας Ε.Ε.

  Πανεπιστημίου 57, Αθήνα 10564

  2103240969 - 2103242267

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΑΡΙΘΜΟΣ ΓΕΜΗ 004526701000

Συνεχίζοντας την περιήγηση στην ιστοσελίδα μας, αποδέχεστε τη χρήση cookies