Τα άρθρα 1, 2, 7 και 15 της Συμφωνίας για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της, αφενός, και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, αφετέρου, η οποία υπεγράφη στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιουνίου 1999, όπως προσαρμόστηκε εσχάτως με το πρωτόκολλο της 4ης Μαρτίου 2016 όσον αφορά τη συμμετοχή της Δημοκρατίας της Κροατίας ως συμβαλλόμενου μέρους, μετά την προσχώρησή της στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με το άρθρο 9, παρ. 2, του παραρτήματος Ι της Συμφωνίας, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους σύμφωνα με την οποία χορηγείται μείωση του φόρου εισοδήματος για οικιακές υπηρεσίες και υπηρεσίες τεχνιτών που παρέχονται σε μισθωτούς εργαζομένους στο νοικοκυριό τους το οποίο βρίσκεται στο έδαφος κράτους μέλους της Ε.Ε. ή κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο

Το άρθρο 63 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο περιορισμός της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων μπορεί να θεωρηθεί ότι αντισταθμίζεται από την εφαρμογή διμερούς φορολογικής σύμβασης για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, συναφθείσας μεταξύ του κράτους της έδρας ενός οργανισμού συλλογικών επενδύσεων και του κράτους μέλους πηγής των μερισμάτων, όταν ο οικείος οργανισμός υπάγεται, στο κράτος της έδρας του, σε καθεστώς φορολογικής διαφάνειας στο πλαίσιο του οποίου δεν φορολογείται επί των εισπραττόμενων μερισμάτων και μεταβιβάζει στους μεριδιούχους του τόσο τα μερίσματα αυτά όσο και την πίστωση φόρου που αντιστοιχεί στον φόρο που παρακρατήθηκε στο κράτος μέλος πηγής των μερισμάτων

Το άρθρο 9 της οδηγίας 2008/7/ΕΚ, έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν δύνανται, κατά την άσκηση της ευχέρειας που τους παρέχει το άρθρο αυτό, να επιβάλλουν έμμεσους φόρους σε πράξη της μετατροπής, χωρίς εισφορά κεφαλαίου, οντότητας με κερδοσκοπικό σκοπό μη εμπίπτουσας στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας, σε άλλου τύπου οντότητα με κερδοσκοπικό σκοπό η οποία επίσης δεν εμπίπτει στην εν λόγω διάταξη

Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται, κατ’ αρχήν, σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αγωγής του καταναλωτή περί επιστροφής των ποσών που κατέβαλε σε εκτέλεση σύμβασης ενυπόθηκου δανείου, η οποία κατέστη ανίσχυρη λόγω των καταχρηστικών ρητρών που περιέχει, προβαίνει αυτεπαγγέλτως στον συμψηφισμό των αμοιβαίων απαιτήσεων του καταναλωτή και του επαγγελματία που είναι συμβαλλόμενοι στην εν λόγω σύμβαση, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται στον καταναλωτή απαίτηση μόνον επί του ποσού των γενομένων σε εκτέλεση της σύμβασης καταβολών το οποίο υπερβαίνει το ποσό του δανειακού κεφαλαίου, και αξίωση για τόκους υπερημερίας επί του εν λόγω υπερβάλλοντος ποσού

Το άρθρο 19 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, έχει την έννοια ότι δεν συνιστά μεταβίβαση συνόλου ή μέρους συνόλου αγαθών η μεταβίβαση από χαριστική αιτία επιχείρησης σε δύο φυσικά πρόσωπα, εξ ημισείας στο καθένα, τα οποία σκοπεύουν να μεταβιβάσουν αμέσως τα αποκτηθέντα ιδανικά μερίδιά τους υπό τη μορφή εισφοράς σε είδος σε προσωπική εταιρία ασκούσα οικονομική δραστηριότητα, της οποίας τυγχάνουν εταίροι

Το άρθρο 138, παρ. 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2016/1065, σε συνδυασμό με το άρθρο 141 και το άρθρο 197, παρ. 1, αυτής, έχει την έννοια ότι δεν συνιστά, αφ’ εαυτού, λόγο για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ της παράδοσης που πραγματοποιεί πρόσωπο καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε ένα πρώτο κράτος μέλος προς ενδιάμεσο αποκτώντα καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε δεύτερο κράτος μέλος το γεγονός ότι, πρώτον, η παράδοση εμπορευμάτων υποκείμενων σε ΕΦΚ πραγματοποιείται υπό καθεστώς αναστολής των φόρων αυτών, δεύτερον, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο τριγωνικής συναλλαγής, υπόχρεος για την καταβολή του ΦΠΑ είναι πρόσωπο καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε τρίτο κράτος μέλος και, τρίτον, αποδεικνύεται ότι τα εμπορεύματα πράγματι εξήλθαν από το πρώτο κράτος μέλος και παραδόθηκαν στο τρίτο κράτος μέλος

Το άρθρο 26 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται σε περίπτωση κατά την οποία υποκείμενος στον φόρο αγοράζει από τρίτους υπηρεσίες τουριστικής φύσεως, ιδίως μεταφορικές υπηρεσίες, προκειμένου να τις πωλήσει ιδίω ονόματι σε καταναλωτές υπό μορφή εκδρομών, όταν το τίμημα που εισπράττει για τις εκδρομές αυτές δεν καλύπτει το συνολικό κόστος των εν λόγω υπηρεσιών και το υπολειπόμενο κόστος καλύπτεται από τα έσοδα που προέρχονται από την πώληση εμπορευμάτων τα οποία ο υποκείμενος στον φόρο προσφέρει στους καταναλωτές κατά τη διάρκεια των εν λόγω εκδρομών

Όταν τρίτος χρησιμοποιεί σημείο πανομοιότυπο ή παρόμοιο με σήμα που χαίρει φήμης, η ελευθερία έκφρασης του τρίτου, η οποία εμπεριέχει την ελευθερία έκφρασης πολιτικών απόψεων και την παρωδία ως μορφή πολιτικής έκφρασης, μπορεί να συνιστά εύλογη/νόμιμη αιτία, υπό την προϋπόθεση ότι, στο πλαίσιο της στάθμισης των εμπλεκόμενων δικαιωμάτων, η ελευθερία έκφρασης υπερισχύει του αποκλειστικού δικαιώματος του δικαιούχου του σήματος

Το άρθρο 3, παρ. 1, της οδηγίας 77/187 και το άρθρο 3, παρ. 1, της οδηγίας 2001/23/ΕΚ, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η είσπραξη από τον εργαζόμενο της νόμιμης αποζημίωσης που οφείλεται κατόπιν ομαδικής απόλυσης ισοδυναμεί με την εκ μέρους του αποδοχή της απόλυσής του, με αποτέλεσμα αυτός να στερείται τη δυνατότητα να προσβάλει την απόλυση και να αξιώσει τη διατήρηση των δικαιωμάτων του δυνάμει των οδηγιών αυτών

Το άρθρο 14, στοιχείο δʹ, της οδηγίας (ΕΕ) 2017/1132, σχετικά με ορισμένες πτυχές του εταιρικού δικαίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2019/1151, έχει την έννοια ότι δεν απαιτεί τη δημοσιοποίηση πληροφοριών που αφορούν όλους τους μετόχους των εταιριών στις οποίες εφαρμόζεται η διάταξη αυτή, συμπεριλαμβανομένων των μειοψηφούντων μετόχων των εν λόγω εταιριών