Το δικαστήριο διαπίστωσε πως στο δικόγραφο της αγωγής ουδόλως προσδιορίζεται με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι οι επίδικες παραβάσεις και, ακολούθως, η πρόκληση της ένδικης σύγκρουσης και του δυστυχήματος, οφείλονται στη μέθη του πρώτου εναγόμενου, ως αποτελούσα το αποκλειστικό ή τουλάχιστον κυρίαρχο αίτιο του ατυχήματος

Σε περίπτωση προγράμματος ομαδικής ασφάλισης σε ασφαλιστική επιχείρηση, με καθορισμένη παροχή, τη συνέχιση του οποίου αρνείται ο νέος εργοδότης, τα σχετικά κεφάλαια ανήκουν στους εργαζομένους και εκκαθαρίζονται υποχρεωτικά με σκοπό τη διανομή τους στους δικαιούχους

Ο αναιρεσείων είχε στραφεί με αγωγή κατά ασφαλιστικής εταιρείας για την άρνησή της να του καταβάλει το ασφάλισμα, μετά την κλοπή του πολυτελούς αυτοκινήτου του. Ο ιδιοκτήτης του κλαπέντος οχήματος είχε παρκάρει σε δρόμο σκοτεινό, ερημικό και χωρίς περίφραξη, μακριά από οικισμό και επέλεξε να επιστρέψει στο σπίτι του με άλλο όχημα

Από την ερμηνεία των όρων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, συνάγονται τα εξής: α) η ασφαλιστική εταιρεία υποχρεούται να απαλλάσσει τον ασφαλισμένο από τη συμβατική υποχρέωση καταβολής ασφαλίστρων σε περίπτωση επελεύσεως είτε διαρκούς ολικής ανικανότητας είτε εκδήλωσης οιασδήποτε διαλαμβανόμενης στον κατάλογο των σοβαρών ασθενειών του Παραρτήματος του ασφαλιστηρίου συμβολαίου και β) σε περίπτωση όμως είτε άρσεως της διαρκούς ολικής ανικανότητας, είτε ιάσεως της «σοβαρής ασθένειας», ενεργοποιείται εκ νέου η υποχρέωση καταβολής ασφαλίστρων, σε περίπτωση, δε, υποτροπής της νόσου ή εκδήλωσης νέας νόσου ή ανικανότητας, υφίσταται και πάλι η δυνατότητα ενεργοποίησης της ανωτέρω ρήτρας απαλλαγής

Ομαδικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής περί κινδύνου θανάτου και μόνιμης ολικής ανικανότητας από ατύχημα ή ασθένεια. Υποχρέωση καταβολής ασφαλίστρου από τον ασφαλιστή στο λήπτη της ασφαλίσεως ή σε τρίτο σε περίπτωση πλήρωσης του συμφωνηθέντος περιστατικού (αρ. 1 παρ. 1, 2, 9 παρ. 1 , 27 παρ. 1 Ν. 2496/1997). Αν ο ασφαλισμένος και ο λήπτης της ασφάλισης δεν είναι το ίδιο πρόσωπο, η ασφάλιση είναι γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου (αρ. 410 επ. ΑΚ). Απόρριψη αίτησης αναίρεσης λόγω πλήρωσης της ασφαλιστικής περίπτωσης μετά το πέρας της αποσβεστικής προθεσμίας που έτρεχε από τη γνώση της παράβασης του ασφαλισμένου και κατά την οποία η ασφαλιστική εταιρεία έμεινε άπραγη

Αξίωση αποζημίωσης θύματος τροχαίου ατυχήματος από την ασφαλιστική εταιρεία λόγω αμέλειας του οδηγού (αρ. 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ). Υποχρέωση οδηγού να οδηγεί με σύνεση και προσοχή (αρ. 12 παρ. 1 Κ.Ο.Κ.). Έλλειψη υπαιτιότητας του τράκτορα ως προς την έλευση του ατυχήματος παρότι δεν είχε τοποθετήσει στην προβλεπόμενη απόσταση τριγωνική πινακίδα (αρ. 81 Κ.Ο.Κ.) ούτε έλαβε κάποιο από τα μέτρα του αρ. 29 παρ. 3 Κ.Ο.Κ. λόγω έλλειψης αιτιώδους συνάφειας και θεμελίωση ευθύνης του οδηγού που εξαιτίας της αμέλειάς του το λεωφορείο παρεξέκλινε της πορείας του καταλαμβάνοντας τμήμα της ΛΕΑ. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης της ασφαλιστικής εταιρείας του οδηγού λόγω αβασιμότητας των προβαλλόμενων λόγων (αρ. 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ.)

Η Απόφαση αφορά ιδιοκτήτη ξενοδοχείου κατηγορίας 10-20 κλινών, ασφαλισμένο στον ΟΓΑ. Το εν λόγω πρόσωπο ορθώς ασφαλίστηκε στον ΟΓΑ και όχι στον ΟΑΕΕ (νυν e-ΕΦΚΑ), καθώς ο Ν. 3050/2002 και οι απαλλακτικές διατάξεις του άρθρ. 9 αυτού τυγχάνουν ειδικότερες των διατάξεων του Ν. 3655/2008. Επομένως, δεν υπάγεται στην υποχρεωτική ασφάλιση του τότε ΟΑΕΕ και νυν e-ΕΦΚΑ

Ο Άρειος Πάγος έκρινε πως δεν απαιτείται να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της έλλειψης της απαιτούμενης άδειας οδήγησης και της ζημίας, που προκαλεί ο οδηγός ασφαλισμένου οχήματος, αλλά αρκεί το γεγονός και μόνο ότι αυτός δεν διαθέτει, κατά το χρόνο του ατυχήματος, την προβλεπόμενη και για την κατηγορία του οχήματος που οδηγεί άδεια ικανότητας οδηγού

Ιδρύονται, εν προκειμένω, οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικοί λόγοι, αφού το Εφετείο, ενώ αρχικά διέγνωσε ότι δεν υπάρχει κενό ή αμφιβολία, σχετικά με την έννοια της δηλώσεως βουλήσεως στον επίμαχο συμβατικό όρο, εντούτοις, στη συνέχεια, προσέφυγε σε ερμηνεία του όχι, όμως, με βάση τις προαναφερθείσες διατάξεις του ΑΚ (173, 200).

Τροχαίο ατύχημα - ασφαλιστικές εταιρείες - ομολογία παθόντος - αποζημίωση. Δικαστική ομολογία, η οποία παρέχει πλήρη απόδειξη, είναι μόνον εκείνη του διαδίκου, που γίνεται προφορικώς ή γραπτώς ενώπιον του δικαστηρίου, που δικάζει την δίκη (ή του εντεταλμένου δικαστού), κάθε δε άλλη ομολογία θεωρείται εξώδικος και εκτιμάται ελευθέρως από το δικαστήριο, έστω και αν έγινε ενώπιον δικαστηρίου, αλλά όχι στη συγκεκριμένη δίκη, στην οποία έγινε επίκλησή της, ως αποδεικτικού μέσου.