Η παροχή υπηρεσίας streaming μέσω της οποίας ο καταναλωτής μπορεί να έχει πρόσβαση, μέσω υπερσυνδέσμου ή ψηφιακής εφαρμογής, σε ψηφιακά δεδομένα αποθηκευμένα σε διακομιστή προκειμένου να τα παρακολουθήσει σε απευθείας μετάδοση, κατά παραγγελία, ή ακόμη και χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο, κατόπιν μεταφόρτωσής τους σε δική του συσκευή αποθήκευσης, δεν συνιστά προμήθεια «ψηφιακού περιεχομένου», αλλά παροχή «ψηφιακής υπηρεσίας», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 16, της οδηγίας 2011/83, όταν η προσφορά του εμπόρου έχει δυναμικό χαρακτήρα ο οποίος βαίνει πέραν της απλώς σταθερής και, ενδεχομένως, συνεχούς διάθεσης συγκεκριμένου περιεχομένου