Περισσότεροι και «εξυπνότεροι» έλεγχοι, επιλογή των καλύτερων ξένων πρακτικών και συνεργασία με τις αρχές καταπολέμησης του οικονομικού και ηλεκτρονικού εγκλήματος, ώστε να μειωθούν τα φαινόμενα απάτης.

Ως βλάβη νοείται και η χειροτέρευση της περιουσίας, έστω και αν υπάρχει ενεργός αξίωση κατά του δράστη ή τρίτου προς αποκατάσταση της βλάβης.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Λήψη δανείου από συγγενή με την αιτιολογία να αντιμετωπιστεί πρόβλημα υγείας της κόρης της κατηγορουμένης, η οποία ήταν ψευδής.

Η απάτη μέσα στους οργανισμούς είναι «γένους αρσενικού».

Περίπτωση κατά την οποία οι κατηγορούμενοι παρίσταναν ψευδώς ότι έχουν πιστοληπτική ικανότητα σε τραπεζικούς οργανισμούς προκειμένου να λαμβάνουν δάνεια.

Απάτη είναι δυνατόν να τελεσθεί και δια παραπλανήσεως του δικαστού σε πολιτική δίκη, δια της προβολής ψευδούς ισχυρισμού, ο οποίος (να) υποστηρίζεται με την εν γνώσει προσκομιδή ψευδών αποδεικτικών μέσων (ψευδής ένορκη κατάθεση μάρτυρος) από τα οποία ο δικαστής παραπλανήθηκε και εξέδωσε απόφαση, συνεπεία της οποίας επήλθε βλάβη στην περιουσία του αντιδίκου.

Η αμελής και μόνο συμπεριφορά δικηγόρου, που παρέλειψε να ασκήσει για λογαριασμό του εντολέα του το ένδικο μέσο της αναιρέσεως, δεν συνιστά λόγο ανώτερης βίας.

Αν δεν προταθεί η ακυρότητα αυτή με λόγο εφέσεως καλύπτεται, με επακόλουθο το κλητήριο θέσπισμα να θεωρείται πλέον έγκυρο, τυχόν δε επαναφορά της ενστάσεως αυτής στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο είναι απαράδεκτη.

Για τα εγκλήματα που προβλέπονται από το άρθρο 1 του Ν. 1608/1950, όπως ισχύει σήμερα δεν προβλέπεται η άσκηση ενδίκου μέσου από τον κατηγορούμενο κατά του βουλεύματος το οποίο τον παραπέμπει σε δίκη.