Η Αστυνομία εφιστά την προσοχή των πολιτών, καθώς άγνωστοι τηλεφωνούν παριστάνοντας τους αστυνομικούς. Τί λένε προκειμένου να εξαπατήσουν τους πολίτες με στόχο να τους κλέψουν.

Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος. Για την κατάφαση της παρανομίας δεν απαιτείται παράβαση συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, αλλά αρκεί η αντίθεση της συμπεριφοράς στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της εννόμου τάξεως.

Η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ ενημερώνει τους επαγγελματίες ότι επιτήδειοι παρεμβαίνουν σε τμήματα της επικοινωνίας μεταξύ συναλλασσόμενων επαγγελματιών και εμπόρων με επιχειρήσεις του εξωτερικού και τους πείθουν να καταθέσουν χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Δίνει συστάσεις για πρόληψη.

Περισσότεροι και «εξυπνότεροι» έλεγχοι, επιλογή των καλύτερων ξένων πρακτικών και συνεργασία με τις αρχές καταπολέμησης του οικονομικού και ηλεκτρονικού εγκλήματος, ώστε να μειωθούν τα φαινόμενα απάτης.

Ως βλάβη νοείται και η χειροτέρευση της περιουσίας, έστω και αν υπάρχει ενεργός αξίωση κατά του δράστη ή τρίτου προς αποκατάσταση της βλάβης.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Λήψη δανείου από συγγενή με την αιτιολογία να αντιμετωπιστεί πρόβλημα υγείας της κόρης της κατηγορουμένης, η οποία ήταν ψευδής.

Η απάτη μέσα στους οργανισμούς είναι «γένους αρσενικού».

Περίπτωση κατά την οποία οι κατηγορούμενοι παρίσταναν ψευδώς ότι έχουν πιστοληπτική ικανότητα σε τραπεζικούς οργανισμούς προκειμένου να λαμβάνουν δάνεια.

Απάτη είναι δυνατόν να τελεσθεί και δια παραπλανήσεως του δικαστού σε πολιτική δίκη, δια της προβολής ψευδούς ισχυρισμού, ο οποίος (να) υποστηρίζεται με την εν γνώσει προσκομιδή ψευδών αποδεικτικών μέσων (ψευδής ένορκη κατάθεση μάρτυρος) από τα οποία ο δικαστής παραπλανήθηκε και εξέδωσε απόφαση, συνεπεία της οποίας επήλθε βλάβη στην περιουσία του αντιδίκου.