Η ΠΟΦΕΕ με Δελτίο Τύπου σχολιάζει τις αποκαλύψεις περί απάτης από «ΛΟΓΙΣΤΕΣ – ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΥΣ»

Λόγω της αντίφασης μεταξύ του σκεπτικού και του διατακτικού ως προς το αν η αναιρεσείουσα είχε σκοπό να περιποιήσει το παράνομο περιουσιακό όφελος στον εαυτό της ή στον Α. Β., η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και στερείται νόμιμης βάσης.

Λόγω της αντίφασης μεταξύ του σκεπτικού και του διατακτικού ως προς το αν η αναιρεσείουσα είχε σκοπό να περιποιήσει το παράνομο περιουσιακό όφελος στον εαυτό της ή στον Α. Β., η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και στερείται νόμιμης βάσης.

Απάτη δύναται να διαπραχθεί και με αθέμιτη παρασιώπηση, όταν ο δράστης παραλείπει να ανακοινώσει σ’ αυτόν αληθινά γεγονότα, αν από το νόμο ή την σύμβαση τάσσεται αντίθετη υποχρέωση ανακοινώσεως αυτών. Τέτοια υποχρέωση ανακοινώσεως μπορεί να θεμελιωθεί και στην από τις διατάξεις των άρθρων 197, 288 και 330 του Α.Κ.-Αιτιολογία απόφασης.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επανάληψης της διαδικασίας γεγονότα τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντίθετα ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν απ’ αυτούς, έστω και μετά από εσφαλμένη εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που τέθηκαν υπόψη τους, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής και νομικής πλευράς επανέλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης, με βάση το αποδεικτικό υλικό, που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που την εξέδωσαν.

Ως γεγονότα νοούνται τα πραγματικά περιστατικά που ανάγονται στο παρελθόν ή το παρόν και όχι εκείνα που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, όπως είναι οι απλές υποσχέσεις ή συμβατικές υποχρεώσεις. Όταν όμως οι τελευταίες συνοδεύονται ταυτόχρονα με ψευδείς διαβεβαιώσεις και παραστάσεις άλλων ψευδών γεγονότων που αναφέρονται στο παρόν ή το παρελθόν, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση της μελλοντικής εκπλήρωσης με βάση την εμφανιζόμενη ήδη στο παρόν ψευδή κατάσταση πραγμάτων από το δράστη που έχει ειλημμένη την πρόθεση να μην εκπληρώσει την υποχρέωση του, τότε θεμελιώνεται το έγκλημα της απάτης.

Σε περίπτωση αθωώσεως του κατηγορουμένου και ασκήσεως εφέσεως από τον εισαγγελέα, αυτός που νομίμως παρέστη ως πολιτικώς ενάγων πρωτοδίκως δικαιούται να παρασταθεί με την αυτή ιδιότητα και στην κατ’ έφεση δίκη, αλλά μόνο προς υποστήριξη της κατηγορίας και της ενοχής του κατηγορουμένου, από την οποία απορρέουν οι πολιτικές απαιτήσεις του, την επιδίκαση των οποίων, όμως, δεν μπορεί να επιδιώξει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Όποιος παρασύρθηκε με απάτη σε δήλωση βουλήσεως έχει δικαίωμα να ζητήσει την ακύρωση της δικαιοπραξίας και παράλληλα την ανόρθωση κάθε άλλης ζημίας του, σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (άρθρο 914 και επ. ΑΚ), εφόσον η απάτη περιέχει και τους όρους της αδικοπραξίας, είτε να αποδεχθεί τη δικαιοπραξία και να ζητήσει μόνο την ανόρθωση της ζημίας του, θετικής και αποθετικής, δηλαδή να απαιτήσει αποζημίωση κατά την έκταση που δικαιούται σε κάθε αδικοπραξία.

Έλλειψη νόμιμης αιτιολογίας υπάρχει, όταν από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η απολογία του κατηγορουμένου ούτε από την μνεία περί των ληφθέντων υπόψη κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, που αναφέρονται στο προοίμιο του σκεπτικού, ούτε από άλλη αναφορά του όλου περιεχομένου της αποφάσεως, προκύπτει, είτε ευθέως είτε διηγηματικώς, ότι λήφθηκε πράγματι υπόψη από το δικαστήριο.

Μόνο η υποβολή αναληθούς ισχυρισμού στο δικαστήριο δεν συνιστά πράξη περιέχουσα αρχή εκτέλεσης της απάτης κατά την έννοια του αρ. 42 παρ. 1 ΠΚ (Εφ.Θεσσαλ. 1887/2012). Επίσης δεν μπορεί να τελεσθεί το αδίκημα (ούτε σε απόπειρα) σε διαδικασία όπου ο δικαστής δεν δύναται να ελέγξει την ουσιαστική αλήθεια των ισχυρισμών του διαδίκου (ΑΠ 1148/11), όπως συμβαίνει με τη διαδικασία εκδόσεως διαταγής πληρωμής, κατά την οποία δεν ανοίγεται διαγνωστική δίκη.