Η οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνικό σύστημα το οποίο προβλέπει, αφενός, ότι το αποκλειστικό δικαίωμα που παρέχει μια εταιρική επωνυμία επιτρέπει στον δικαιούχο της να απαγορεύει σε τρίτον να χρησιμοποιεί ταυτόσημο ή παρόμοιο σημείο, ως εμπορική επωνυμία ή ως όνομα τομέα, για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα ή παρόμοια με εκείνα τα οποία αφορούν οι δραστηριότητες για τις οποίες έχει καταχωριστεί η εταιρική επωνυμία του και, αφετέρου, ότι η μη χρήση της εταιρικής επωνυμίας μπορεί να έχει ως συνέπεια την έκπτωση από το αποκλειστικό αυτό δικαίωμα και ότι ο δικαιούχος οφείλει να περιγράφει και να οριοθετεί τη φύση των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον εταιρικό σκοπό του με επαρκή ακρίβεια 

Το άρθρο 7 της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία, όπως ερμηνεύεται από τις εθνικές αρχές, προβλέπει ότι ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός σε περίπτωση εικονικής παράδοσης υποκείμενων στον ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων που αναγράφονται σε πλαστά τιμολόγια

Το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία περιορίζει την έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο αίτησης αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού ποινικού χαρακτήρα μόνο στην ύπαρξη σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας την οποία θα προκαλούσε μια τέτοια προσωρινή εκτέλεση, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα του δικαστηρίου να εκτιμήσει εάν αυτή στηρίζεται σε βάσιμα επιχειρήματα που θα μπορούσαν, εκ πρώτης όψεως, να καταδείξουν την έλλειψη νομιμότητας του επίμαχου μέτρου

Το άρθρο 325 ΣΛΕΕ, το άρθρο 273 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, και το άρθρο 50 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει την επιβολή χρηματικής κύρωσης σε υποκείμενο στον φόρο για τον λόγο ότι δεν εξέδωσε ταμειακά δελτία συναλλαγής σε σχέση με πραγματοποιηθείσες πωλήσεις όταν για την παράβαση αυτή έχει ήδη επιβληθεί το διοικητικό μέτρο καταναγκασμού της σφράγισης του εμπορικού καταστήματος στο οποίο διαπράχθηκε η παράβαση και της απαγόρευσης πρόσβασης σε αυτό

Τα άρθρα 72 και 80 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, έχουν την έννοια ότι δεν επιτρέπουν στις φορολογικές αρχές να θεωρούν, σε όλες τις περιπτώσεις, ότι οι υπηρεσίες οι οποίες παρέχονται από μητρική εταιρία προς τις θυγατρικές της στο πλαίσιο της ενεργού διαχειρίσεώς τους συνιστούν ενιαία παροχή η οποία αποκλείει τη δυνατότητα καθορισμού της κανονικής αξίας των υπηρεσιών αυτών με τη συγκριτική μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 72, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας

Το άρθρο 6, παρ. 1, της οδηγίας 2010/13, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2018/1808, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία, υπό την απειλή κυρώσεων, επιβάλλει σε όλους τους παρόχους υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων, εκτός εκείνων που μεταδίδουν το περιεχόμενό τους μέσω Διαδικτύου, υποχρέωση σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αποτροπής προβολής περιεχομένου το οποίο τη θίγει

Το άρθρο 1, παρ. 2, της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, έχει την έννοια ότι προσαύξηση επί του ειδικού φόρου κατανάλωσης προϊόντος, η οποία αποτελεί απλώς κλάσμα ή πολλαπλάσιο του ειδικού φόρου κατανάλωσης στον οποίο ήδη υπόκειται το προϊόν αυτό, αλλά της οποίας τα έσοδα διατίθενται σε δημόσιους φορείς διαφορετικούς από εκείνον στον οποίο διατίθεται ο ειδικός φόρος κατανάλωσης και η οποία δεν διέπεται από τους ισχύοντες για τον εν λόγω φόρο κανόνες περί απαλλαγής, μπορεί να θεωρηθεί φόρος διακριτός από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και, ως εκ τούτου, να εμπίπτει στην έννοια των «πρόσθετων έμμεσων φόρων»

Με την προσφυγή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2011/7/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές (ΕΕ 2011, L 48, σ. 1)

Το άρθρο 132, παρ. 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 12 της οδηγίας 97/67/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2008/6/ΕΚ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στην προβλεπόμενη από το άρθρο 132 απαλλαγή από τον ΦΠΑ των ταχυδρομικών υπηρεσιών που παρέχονται, βάσει χωριστών συμβάσεων, από κάτοχο ειδικής αδείας παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας, όταν οι υπηρεσίες αυτές παρέχονται υπό όρους διαφορετικούς και ευνοϊκότερους εκείνων οι οποίοι έχουν εγκριθεί από την ορισθείσα στο οικείο κράτος μέλος εθνική αρχή για τη ρύθμιση της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας ή εκείνων οι οποίοι προβλέπονται σε κανόνες σχετικούς με την υπηρεσία αυτή

Το άρθρο 59 της οδηγίας (ΕΕ) 2015/849 δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση ή πρακτική κατά την οποία καθεμία από τις «συστηματικές παραβάσεις» των διαλαμβανόμενων στην παράγραφο 1 του άρθρου αυτού απαιτήσεων οι οποίες διαπιστώνονται από την αρμόδια αρχή κράτους μέλους κατά τη διάρκεια ενός και του αυτού ελέγχου πρέπει να χαρακτηρίζεται ως «διακριτή συστηματική παράβαση», για την οποία επιβάλλεται χωριστό πρόστιμο, το ύψος του οποίου καθορίζεται βάσει του ανώτατου ποσού της χρηματικής κύρωσης που μπορεί να επιβληθεί δυνάμει της εν λόγω εθνικής ρύθμισης ή πρακτικής, υπό τον όρο ότι τηρούνται οι αρχές της αποτελεσματικότητας και της αναλογικότητας