Το άρθρο 132, παρ.1, στοιχείο στʹ, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία οι παροχές υπηρεσιών που πραγματοποιούνται από ανεξάρτητη ένωση προσώπων δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «άμεσα αναγκαίες», κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως, όταν οι υπηρεσίες αυτές είναι αναγκαίες για την απαλλασσόμενη από τον φόρο προστιθέμενης αξίας δραστηριότητα την οποία ασκούν τα εν λόγω πρόσωπα, αλλά δεν συνδέονται αποκλειστικώς με τη δραστηριότητα αυτή λόγω της γενικής φύσεώς τους

Το άρθρο 58, παράγραφοι 1 έως 3, το άρθρο 59, παράγραφος 1, και το άρθρο 60, παράγραφοι 5 και 6, της οδηγίας (ΕΕ) 2015/849, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι για την επιβολή κύρωσης σε νομικό πρόσωπο, πρέπει προηγουμένως ένα φυσικό πρόσωπο να έχει αποκτήσει τυπικά την ιδιότητα του φερόμενου ως παραβάτη και το διατακτικό της απόφασης που επιβάλλει κύρωση στο νομικό πρόσωπο πρέπει να κατονομάζει το εν λόγω φυσικό πρόσωπο και να διαπιστώνει ότι τούτο τέλεσε παράνομη και υπαίτια πράξη που συνιστά παράβαση καταλογιστέα στο νομικό πρόσωπο

Το άρθρο 15, παρ. 5, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2004/25/ΕΚ, έχει την έννοια ότι το τεκμήριο που καθιερώνει η διάταξη αυτή, σύμφωνα με το οποίο το αντάλλαγμα υποχρεωτικής δημόσιας προσφοράς εξαγοράς των τίτλων εταιρίας είναι εύλογο, πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί μαχητό τεκμήριο δυνάμενο να ανατραπεί υπό περιστάσεις όπως οι προβλεπόμενες στο άρθρο 5, παρ. 4, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας ή οι οριζόμενες από το οικείο κράτος μέλος κατ’ εφαρμογήν της τελευταίας αυτής διάταξης, εφόσον οι συγκεκριμένες περιστάσεις δεν περιήλθαν σε γνώση της εποπτικής αρχής του εν λόγω κράτους μέλους προς τον σκοπό της προσαρμογής της τιμής της προηγηθείσας υποχρεωτικής δημόσιας προσφοράς εξαγοράς ή ανέκυψαν μόνο μετά το κλείσιμο της εν λόγω προσφοράς, όταν η προσαρμογή αυτή δεν είναι πλέον δυνατή

Το άρθρο 63, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στο να απαιτεί κράτος μέλος από αλλοδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο την απόδειξη περί τήρησης των ουσιαστικών προϋποθέσεων που προβλέπονται για την επιστροφή του φόρου επί των εισπραχθέντων από το εν λόγω ταμείο μερισμάτων, μέσω προσκόμισης βεβαίωσης επικυρωμένης και θεωρημένης από τις αρμόδιες για την εποπτεία του εν λόγω συνταξιοδοτικού ταμείου αρχές του κράτους μέλους της έδρας του

Η Amazon αμφισβητεί τη νομιμότητα της διάταξης του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 η οποία προσδιορίζει τις επιγραμμικές πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των διαδικτυακών αγορών, που πρέπει να χαρακτηριστούν ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες και τους επιβάλλει να τηρούν ειδικές υποχρεώσεις διαφάνειας, συνεργασίας και πρόσβασης στα δεδομένα. Με τη σημερινή απόφασή του, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή

Το άρθρο 1, παρ. 2, της οδηγίας 2011/7/ΕΕ, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 2, σημεία 1 και 3, της οδηγίας αυτής, έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι φυσικό πρόσωπο έκανε χρήση των υπηρεσιών δικηγόρου με σκοπό τη σύσταση εμπορικής εταιρίας, της οποίας επρόκειτο να καταστεί συνιδρυτής, εταίρος και διαχειριστής, δεν αρκεί αφ’ εαυτού για να χαρακτηριστεί το συγκεκριμένο πρόσωπο ως «επιχείρηση» και, ως εκ τούτου, για να χαρακτηριστεί η συναλλαγή με τον δικηγόρο ως «εμπορική» κατά την έννοια των ως άνω διατάξεων

Το άρθρο 138, παρ. 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2018/1910, και το άρθρο 45α του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 282/2011, όπως τροποποιήθηκε με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2018/1912, έχουν την έννοια ότι αφενός, αντιτίθενται στη μη χορήγηση απαλλαγής από τον ΦΠΑ βάσει του άρθρου 138, παρ. 1, της οδηγίας ΦΠΑ για τον λόγο και μόνον ότι δεν προσκομίστηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη ενδοκοινοτικής παράδοσης, και, αφετέρου, επιβάλλουν στις εθνικές φορολογικές αρχές την υποχρέωση να εκτιμούν κάθε αποδεικτικό στοιχείο που προσκομίζεται προκειμένου να διαπιστωθεί ότι τα αγαθά απεστάλησαν ή μεταφέρθηκαν από κράτος μέλος σε προορισμό ευρισκόμενο εκτός του κράτους μέλους αυτού αλλά εντός της Ένωσης, σε περιπτώσεις πέραν εκείνων στις οποίες υφίσταται τεκμήριο 

Το άρθρο 9 και το άρθρο 11, παρ. 6, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ, έχουν την έννοια ότι δεν εφαρμόζονται επί εθνικής ρύθμισης, η οποία αποκλείει τη δυνατότητα εργαζομένου να απευθυνθεί στην εθνική αρχή που είναι αρμόδια για την ασφάλεια και την υγεία κατά την εργασία ή να προσφύγει ενώπιον εθνικού δικαστηρίου προκειμένου να καθοριστεί ή να επανεξεταστεί η προβλεπόμενη από την εν λόγω ρύθμιση κατάταξη του χώρου εργασίας του με γνώμονα τους υψηλότερους από το κανονικό κινδύνους για την υγεία του στους οποίους αυτός εκτίθεται και να του αναγνωριστούν πρόσθετα συνταξιοδοτικά δικαιώματα και πρόσθετη ετήσια άδεια μετ’ αποδοχών

Το Δικαστήριο ακυρώνει τη φράση «συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο 2» της πέμπτης περιόδου του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας (ΕΕ) 2022/2041 για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής καθώς και τη φράση «με την προϋπόθεση ότι η εφαρμογή του εν λόγω μηχανισμού δεν οδηγεί σε μείωση του νόμιμου κατώτατου μισθού» του άρθρου 5, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας

Το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι συνιστά παροχή υπηρεσιών εξ επαχθούς αιτίας, κατά τη διάταξη αυτή, η ενώπιον δικαστηρίου εκπροσώπηση διαδίκου από δικηγόρο στην περίπτωση κατά την οποία η υπηρεσία αυτή παρέχεται δωρεάν, αλλά η νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους προβλέπει ότι ο αντίδικος, σε περίπτωση καταδίκης του στα δικαστικά έξοδα, υποχρεούται επίσης να καταβάλει στον δικηγόρο αμοιβή της οποίας το ύψος καθορίζεται από την εν λόγω νομοθεσία