Τα ιδιωτικά ακίνητα είναι δυνατό να αποκτήσουν κοινόχρηστο χαρακτήρα εφόσον προβλέπονται από το εγκεκριμένο σχέδιο πόλεως ως κοινόχρηστοι χώροι και η κοινοχρησία τους είναι αποτέλεσμα της βουλήσεως του ιδιοκτήτη, ρητής ή συναγόμενης εμμέσως από ενέργειές του ή προκύπτει από πραγματική κατάσταση που διατηρήθηκε επί μακρό χρόνο με την ανοχή του ιδιοκτήτη. Εφόσον συντρέχουν, σωρευτικά, οι προϋποθέσεις αυτές, η κυριότητα του ακινήτου μετατίθεται υπέρ του οικείου Δήμου ή της Κοινότητας χωρίς μεταγραφή. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης- απουσία επίκλησης νόμιμου τρόπου απόκτησης της ιδιότητας του κοινοχρήστου από την επίδικη έκταση. Η απόρριψη του ισχυρισμού αρκεί για τη στήριξη του διατακτικού.

Ένσταση αναιρεσείοντος περί χρησικτηρίας καθέτου ιδιοκτησίας σε κοινό ακίνητο,  με την οποία ζητά τη λύση με διανομή και την πώληση με πλειστηριασμό με διάθεση του εκπλειστηριάσματος μεταξύ των διαδίκων. Καταχρηστική άσληση δικαιώματος: Η νομή επί συστατικού μέρους πράγματος δε συνιστά κτήση κυριότητας με χρησικτησία, ούτε σύσταση οροφοκτησίας.

Για να υπάρξει αγωγή για διατάραξη της νομής επί ακινήτου πρέπει να υπάρχει νομή από τον ενάγοντα, τόσο κατά τον χρόνο της διαταράξεως όσο και κατά τον χρόνο της ασκήσεως της αγωγής, την οποία συνιστούν οι υλικές και εμφανείς πράξεις επάνω σε αυτό, προσιδιάζουσες στην φύση και τον προορισμό του και είναι δηλωτικές της βουλήσεώς του να το εξουσιάζει ως ιδικό του, και προσβολή αυτής από τον ενάγοντα με διατάραξη παράνομη και χωρίς την βούλησή του γενομένη. Πρέπει να υπάρχει επίσης περιγραφή του ακινήτου προκειμένου αυτό να ταυτοποιηθεί, ήτοι στον προσδιορισμό του κατά την θέση, την έκταση, τα όρια και την ιδιότητά του, συνυφασμένο με την υποβολή συγκεκριμένου και όχι αορίστου αιτήματος, διότι διαφορετικά το δικαστήριο ευρίσκεται σε αδυναμία να εκδώσει απόφαση συγκεκριμένη και επιδεκτική εκτελέσεως. Όταν στο δικόγραφο της αγωγής υπάρχει έλλειψη των στοιχείων, η άσκηση της αγωγής καθίσταται μη νομότυπη και αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.

Διαφοροποιητικά στοιχεία διαιτητικής συμφωνίας-διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης: Η διαιτητική συμφωνία (867 επ. του Κ. Πολ. Δ.), είναι διαφορετική από την συμφωνία διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης που συναντάται πολλές φορές στις συναλλαγές, αλλά δεν ρυθμίζεται από το νόμο, αναφέρεται όμως στην διάταξη του άρθρου 678 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα. Στη διαιτητική πραγματογνωμοσύνη τα συμβαλλόμενα μέρη αναθέτουν σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα να εξακριβώσουν, βάσει των ειδικών γνώσεων που διαθέτουν, ορισμένα αμφισβητούμενα περιστατικά, κατά τους κανόνες της επιστήμης ή τέχνης, οι αποφάσεις τους όμως δεν επιλύουν την ιδιωτικού δικαίου διαφορά που ανέκυψε ή πρόκειται να ανακύψει, όπως συμβαίνει στην διαιτητική συμφωνία, αλλά απλώς αίρονται οι διαφωνίες των συμβαλλομένων για ορισμένα αμφισβητούμενα πραγματικά περιστατικά.