Το άρθρο 2, παρ. 1, στοιχείο δʹ, καθώς και τα άρθρα 30, 70 και 71 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, έχουν την έννοια ότι δεν συνιστά εισαγωγή αγαθών υποκείμενη σε ΦΠΑ η παράτυπη εισαγωγή μέσου μεταφοράς από τρίτη χώρα στο τελωνειακό έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφόσον αποδεικνύεται, βάσει αντικειμενικών και επαληθεύσιμων στοιχείων, ότι το μέσο μεταφοράς δεν προοριζόταν για χρήση στο έδαφος αυτό και ότι επανεξήχθη χωρίς να έχει γίνει πραγματική χρήση του στο εν λόγω έδαφος

Το άρθρο 2, σημείο 1, της οδηγίας 2003/88/ΕΚ, έχει την έννοια ότι ο χρόνος τον οποίο αφιερώνει ο εργαζόμενος, ακόμη και εκτός του συνήθους ωραρίου εργασίας του, για να μετακινηθεί προς και από τόπο εργασίας τον οποίο έχει ορίσει ο εργοδότης, διαφορετικό από τον σταθερό ή συνήθη τόπο εργασίας, προκειμένου να ασκήσει εκεί τη δραστηριότητα ή τα καθήκοντά του σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη, πρέπει να θεωρείται ως «χρόνος εργασίας», κατά την έννοια της διάταξης αυτής

Το άρθρο 6, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2003/88 έχει την έννοια ότι η αποκατάσταση, από τα κράτη μέλη, της μη υλικής ζημίας που προκάλεσαν στους ιδιώτες λόγω παραβάσεως της διατάξεως αυτής πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, όχι σε συνάρτηση με τη διάρκεια της παραβάσεως του δικαίου της Ένωσης, η οποία απορρέει από το γεγονός ότι η οικεία εθνική ρύθμιση δεν προβλέπει την προσμέτρηση του χρόνου εφημερίας στον κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 1, της οδηγίας «χρόνο εργασίας», αλλά σε συνάρτηση με τη συγκεκριμένη ζημία που υπέστησαν πράγματι οι ιδιώτες σε άμεση αιτιώδη συνάφεια με την παράβαση του άρθρου 6, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας και τηρουμένων των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας

Το άρθρο 42, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2010/45/ΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 197, παρ. 1, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2006/112, όπως τροποποιήθηκε, έχει την έννοια ότι η έκδοση, πολλά έτη μετά την πραγματοποίηση παραδόσεων για τις οποίες έχουν ήδη εκδοθεί τιμολόγια χωρίς την ένδειξη «Αντίστροφη επιβάρυνση» του άρθρου 226, σημείο 11α, της εν λόγω οδηγίας, τιμολoγιών που περιέχουν για πρώτη φορά τέτοια ένδειξη η οποία είναι αναγκαία για την εφαρμογή του κατά παρέκκλιση καθεστώτος για τις τριγωνικές συναλλαγές δεν επάγεται, για τις παραδόσεις αυτές, τις έννομες συνέπειες του εν λόγω καθεστώτος διοικητικής απλουστεύσεως, οπότε το ποσό του διακανονισμού του ΦΠΑ που τις αφορά δεν μπορεί να δηλωθεί για την τρέχουσα φορολογική περίοδο ή για μελλοντική 

Κατά το άρθρο 16, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2006/112, συντρέχει περίπτωση εξομοιούμενης με παράδοση αγαθών εξ επαχθούς αιτίας ανάληψης, από τον υποκείμενο στον φόρο, αγαθού της επιχείρησής του προκειμένου αυτός να το μεταβιβάσει δωρεάν ή να το χρησιμοποιήσει για σκοπούς ξένους προς την επιχείρηση, οσάκις ο υποκείμενος στον φόρο εισφέρει σε εταιρία της οποίας τυγχάνει μοναδικός εταίρος, χωρίς να λάβει νέες συμμετοχές σε αντάλλαγμα της εισφοράς του, οικοδομημένα ακίνητα που αποτελούσαν αντικείμενο εκμίσθωσης, ενώ οι σχετικές μισθώσεις υπέκειντο στον φόρο προστιθέμενης αξίας και του παρείχαν δικαίωμα προς έκπτωση του φόρου

Το άρθρο 1, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2011/96/ΕΕ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2015/121, έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται, κατ’ αρχήν, σε εθνική πρακτική κατά την οποία η φορολογική αρχή κράτους μέλους επιβάλλει παρακράτηση φόρου στην πηγή επί των μερισμάτων που διανέμει θυγατρική εταιρία εγκατεστημένη στο εν λόγω κράτος μέλος στη μητρική της εταιρία που εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος, για τον λόγο ότι η μητρική εταιρία συμμετέχει σε αλυσίδα εν όλω ή εν μέρει μη γνήσιων συναλλαγών, η οποία καταλήγει στη μεταβίβαση των μερισμάτων στο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που ελέγχει άμεσα ή έμμεσα το σύνολο των εμπλεκομένων εταιριών, ακόμη και αν η μητρική εταιρία ασκεί πράγματι οικονομική δραστηριότητα και, επομένως, δεν αποτελεί εταιρία-όχημα

Το άρθρο 314 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2010/45/ΕΕ,  έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική πρακτική σύμφωνα με την οποία, στο πλαίσιο διαδικασίας καθορισμού του φόρου κατά την οποία οι φορολογικές αρχές διαπιστώνουν αυτεπαγγέλτως τα πραγματικά περιστατικά και λαμβάνουν υπόψη το σύνολο των κρίσιμων για τη συγκεκριμένη περίπτωση περιστάσεων, περιλαμβανομένων εκείνων που είναι ευνοϊκές για τους διαδίκους, η καλή πίστη του μεταπωλητή δεν λαμβάνεται υπόψη όσον αφορά την τήρηση των προϋποθέσεων εφαρμογής του καθεστώτος του περιθωρίου κέρδους από τον προμηθευτή του, αλλά λαμβάνεται υπόψη μόνο στο πλαίσιο χωριστής διαδικασίας

Το άρθρο 6, παρ. 1, της οδηγίας 2011/7/ΕΕ, έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται στην εκ μέρους εθνικού δικαστηρίου απόρριψη αγωγής πιστωτή με αίτημα την καταβολή του ελάχιστου κατ’ αποκοπήν ποσού που προβλέπει η διάταξη αυτή, υπό περιστάσεις στις οποίες ο πιστωτής έχει παραβιάσει, με τη συμπεριφορά του, τη γενική αρχή του δικαίου κατά την οποία οι πολίτες δεν μπορούν να επικαλούνται δολίως ή καταχρηστικώς τους ενωσιακούς κανόνες

Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2019/2161, έχουν την έννοια ότι σε περίπτωση που κριθεί καταχρηστική, και, συνεπώς, άκυρη, συμβατική ρήτρα σύμφωνα με την οποία ο καταναλωτής υποχρεούται να καταβάλει το σύνολο των νομικών εξόδων στο πλαίσιο διαδικασίας που θα κινηθεί συνεπεία της εκ μέρους του αθέτησης οποιαδήποτε υποχρέωσής του από σύμβαση μίσθωσης ή από τον νόμο, ενώ η σύμβαση μπορεί να εξακολουθήσει να ισχύει και χωρίς την καταχρηστική ρήτρα, δεν απαγορεύεται να καταδικαστεί ο ηττηθείς σε δίκη μεταξύ των συμβαλλομένων καταναλωτής στα δικαστικά έξοδα του επαγγελματία

Η εν λόγω ενημέρωση είναι σκόπιμο να γίνεται με την κοινοποίηση της, κατά το άρθρο 20 του π.δ 18/1989, πράξης του Προέδρου του οικείου σχηματισμού του Συμβουλίου της Επικρατείας περί ορισμού δικασίμου και εισηγητή, στην οποία επισημαίνεται και η υποχρέωση του αιτούντος για καταβολή ή συμπλήρωση του οφειλόμενου ποσού παραβόλου