Το άρθρο 3, παρ. 1, της οδηγίας 2001/23/ΕΚ, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στην εφαρμογή, στο πλαίσιο της μεταβίβασης επιχείρησης κατά την οδηγία αυτή και όσον αφορά την ικανοποίηση ανεξόφλητων μισθολογικών απαιτήσεων από τον μεταβιβάζοντα, εθνικής διάταξης που εξαρτά την εκχώρηση υποχρέωσης μεταξύ δύο οφειλετών από τη συναίνεση του δανειστή, με αποτέλεσμα η μεταβίβαση στον αποκτώντα την επιχείρηση των υποχρεώσεων που υπέχει ο μεταβιβάζων για καταβολή των εν λόγω μισθολογικών απαιτήσεων να υπόκειται στη συναίνεση του οικείου εργαζομένου, τούτο δε ανεξαρτήτως του γενικού ή ειδικού χαρακτήρα της συγκεκριμένης διάταξης

Η οδηγία (ΕΕ) 2021/2167, καθώς και η οδηγία (ΕΕ) 2015/849, έχουν την έννοια ότι δεν εφαρμόζονται επί εθνικής ρύθμισης σχετικής με ομαδικές εκχωρήσεις επισφαλών απαιτήσεων η οποία, όσον αφορά το χρονικό διάστημα πριν από τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας 2021/2167 στο εθνικό δίκαιο, δεν προέβλεπε ότι οι συμβάσεις αυτές έπρεπε να καταρτίζονται εγγράφως και από την οποία προέκυπτε ότι τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα των οποίων η δραστηριότητα συνίστατο σε τέτοιες εκχωρήσεις απαιτήσεων δεν υπόκεινται σε προληπτική εποπτεία από την αρμόδια εθνική αρχή για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες

Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι η καταγγελία σύμβασης εργασίας που πραγματοποιείται από τον εργοδότη για έναν ή περισσότερους λόγους, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο του εργαζομένου, έπειτα από την άρνηση του εργαζομένου να συμμορφωθεί με τη μονομερή απόφαση του εργοδότη να μεταφέρει τον τόπο εργασίας του σε μονάδα ευρισκόμενη σε μεγάλη απόσταση από την αρχική μονάδα, εμπίπτει στην έννοια των «απολύσεων», κατά το πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, της διάταξης αυτής

Το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, το άρθρο 4, παρ. 1, στοιχείο βʹ, το άρθρο 5, παρ. 1, στοιχεία αʹ και εʹ, και το άρθρο 6, παρ. 1, στοιχεία αʹ έως γʹ, της οδηγίας 2008/7/ΕΚ, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι η σύσταση κεφαλαιουχικής εταιρίας, της οποίας το εταιρικό κεφάλαιο καταβάλλεται εξ ολοκλήρου μέσω συμμετοχών της εισφέρουσας εταιρίας σε άλλες εταιρίες που κατέχουν ακίνητα και η εισφέρουσα εταιρία λαμβάνει, ως αντάλλαγμα, το σύνολο του κεφαλαίου της ιδρυόμενης κατ’ αυτόν τον τρόπο εταιρίας, υπόκειται σε φόρο του οποίου η βάση επιβολής καθορίζεται βάσει της αντικειμενικής αξίας των εν λόγω ακινήτων ή, κατά περίπτωση, της λογιστικής αξίας βάσει του ισολογισμού

H οδηγία 2006/112/ΕΚ, καθώς και οι αρχές της αποτελεσματικότητας, της φορολογικής ουδετερότητας και της αναλογικότητας έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση που εξαρτά τη δυνατότητα διακανονισμού μη οφειλόμενου φόρου προστιθέμενης αξίας όσον αφορά περίοδο που έχει αποτελέσει αντικείμενο φορολογικού ελέγχου από τη γνωστοποίηση νέου στοιχείου ικανού να επιφέρει τροποποίηση των διαπιστώσεων του ελέγχου αυτού, τούτο δε ακόμη και αν δεν συντρέχει κίνδυνος απώλειας φορολογικών εσόδων, υπό την προϋπόθεση ότι ο υποκείμενος στον φόρο μπορούσε να ασκήσει αποτελεσματικά το δικαίωμά του προς διακανονισμό για εύλογο χρονικό διάστημα

Η κλάση 9021 της ΣΟ που περιλαμβάνεται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87, όπως τροποποιήθηκε με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2019/1776, έχει την έννοια ότι οι διαλαμβανόμενες σε αυτή φράσεις «[ε]ίδη και συσκευές ορθοπεδικής» και «άλλες συσκευές που κρατιούνται με το χέρι, φέρονται από τα πρόσωπα ή εισάγονται στον ανθρώπινο οργανισμό, με σκοπό την αναπλήρωση μιας έλλειψης ή τη θεραπεία μιας αναπηρίας» δεν καλύπτουν ρομποτικό βραχίονα στερεωμένο σε ηλεκτροκίνητο αναπηρικό αμαξίδιο ο οποίος ενεργοποιείται μέσω απλού χειριστηρίου (joystick) ή χειριστηρίου κεφαλής 

Το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει το άρθρο 2, στοιχείο στʹ, της απόφασης C(2023) 6105 final της Επιτροπής, της 5ης Σεπτεμβρίου 2023, με την οποία η Meta ορίζεται ως πυλωρός σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) 2022/1925 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με διεκδικήσιμες και δίκαιες αγορές στον ψηφιακό τομέα

Το άρθρο 32 της οδηγίας 2008/118/ΕΚ, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ, και το άρθρο 32 της οδηγίας (ΕΕ) 2020/262, για τη θέσπιση του γενικού καθεστώτος των ειδικών φόρων κατανάλωσης, έχουν την έννοια ότι ο όρος «ίδια χρήση» ενός ιδιώτη δεν καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία ο ιδιώτης αποκτά και μεταφέρει υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα με σκοπό την άνευ ανταλλάγματος μεταβίβασή τους σε άλλον ιδιώτη, τούτο δε ανεξαρτήτως της ποσότητας των προϊόντων αυτών που πρόκειται να μεταβιβαστούν

Η ρήτρα 5 της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου, σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση, όπως έχει ερμηνευθεί από την εθνική νομολογία, η οποία προβλέπει ως μέτρο κύρωσης για τις καταχρήσεις που απορρέουν από τη χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, τη μετατροπή των εν λόγω συμβάσεων σε «σχέση εργασίας αορίστου χρόνου μη μόνιμης απασχόλησης», δεδομένου ότι το μέτρο αυτό, καθόσον συνεπάγεται τη διατήρηση της προσωρινής σχέσης εργασίας και, ως εκ τούτου, της επισφαλούς κατάστασης του οικείου εργαζομένου, δεν αποτελεί κατάλληλη κύρωση για την καταχρηστική χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου ούτε εξαλείφει τις συνέπειες της παραβίασης του δικαίου της Ένωσης

Κατά το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 98/6/ΕΚ, περί της προστασίας των καταναλωτών όσον αφορά την αναγραφή των τιμών των προϊόντων που προσφέρονται στους καταναλωτές, ορθώς ερμηνευόμενο, δεν πρέπει στην έννοια της «τιμής πώλησης» να περιλαμβάνεται πάγια χρέωση διεκπεραίωσης η οποία, αφενός, ποικίλλει ανάλογα με το συνολικό ποσό της παραγγελίας του αγοραστή του οικείου προϊόντος καθώς και, ενδεχομένως, άλλων προϊόντων και, αφετέρου, επιβάλλεται μόνον εφόσον η συνολική αξία της παραγγελίας είναι μικρότερη από ένα ελάχιστο ποσό καθοριζόμενο από τον πωλητή, υπό την προϋπόθεση ότι η χρέωση αυτή αναγράφεται σαφώς και το ελάχιστο ποσό δεν καθορίζεται κατά τρόπον ώστε να καθίσταται στην πράξη αναπόφευκτη η καταβολή του ποσού της χρέωσης