Ενώσεις προσώπων και οι εταιρείες χωρίς νομική προσωπικότητα, παρίστανται στο δικαστήριο με τα πρόσωπα, στα οποία έχει ανατεθεί η διαχείριση των υποθέσεων τους- η αναγκαστική εκτέλεση (για την ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων), γίνεται στην κοινή περιουσία τους.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 6 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν παρά το νόμο και ιδίως παρά τις σχετικές με την επίδοση διατάξεις ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην, η δε ερημοδικία δεν ήταν νόμιμη.

Το σχετικό αίτημα, το οποίο δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από κατάλογο τούτων. Τα έξοδα βαρύνουν κατ’ αρχήν τον παραιτούμενο εκτός από εκείνα που οφείλονται σε σφάλμα, απροσεξία ή υπερβολική πρόνοια του αντιδίκου.

Δεν περιορίζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που ο διάδικος έχει την ιδιότητα του κατηγορουμένου στα πλαίσια μιας ποινικής δίκης, αλλά έχει εφαρμογή και ενώπιον οιουδήποτε άλλου Δικαστηρίου που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα είτε επί των αστικών αξιώσεων του παθόντος είτε επί θεμάτων διοικητικής ή πειθαρχικής φύσεως.

Απορρίπτεται η αναίρεση που ασκήθηκε για παράβαση του 559 αριθ. 1 εδ. α, 8 περ. β και 9 περ. γ Κ.Πολ.Δ. (Δικηγόροι) διότι το εφετείο δεν είχε την εξουσία να δικάσει κατ’ ουσίαν την υπόθεση και να ερευνήσει το νόμω και ουσία βάσιμο της αγωγής.

Όταν ο ενόρκως βεβαιών ήταν διάδικος κατά τον χρόνο της βεβαίωσης, έστω και αν απώλεσε μετά ταύτα την ιδιότητα αυτή.

Η αποδοχή της απόφασης επάγεται ως δικονομική έννομη συνέπεια την απόρριψη του ασκηθέντος ενδίκου μέσου ως απαραδέκτου ελλείψει εννόμου συμφέροντος. Τέτοια περίπτωση σιωπηρής παραίτησης από την άσκηση κάποιου ένδικου μέσου μπορεί να συντρέχει και όταν ο υπόχρεως (εναγόμενος) καταβάλει χωρίς επιφύλαξη την τελεσιδίκως επιδικασθείσα στο δικαιούχο (ενάγοντα) απαίτηση με τους τόκους και τη δικαστική δαπάνη.

Η αμοιβή της Δικηγόρου των αιτούντων - αναιρεσιβλήτων δικαιούχων της αποζημίωσης καθορίζεται για τη σύνταξη της αιτήσεως σε ποσοστό 2% επί του ποσού της αποζημίωσης και σε ποσοστό 1% επί του ποσού της αποζημίωσης για τη σύνταξη των προτάσεων, αντιστοίχως, καθόσον στις δίκες των απαλλοτριώσεων περιλαμβάνονται και εκείνες για την άρση του τεκμηρίου ωφελείας και του καθορισμού αποζημιώσεως και για εκείνα τα τμήματα των απαλλοτριούμενων εδαφικών εκτάσεων, που εσφαλμένα αναφέρονται ως αυτοαποζημιούμενα (ΑΠ 895/2010).

Σε περίπτωση απλής ομοδικίας, όπως επί αδικοπρακτικής ευθύνης περισσοτέρων, η οριστική απόφαση, που εκδίδεται καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς, έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση κατά το μέρος που είναι τελεσίδικη (ΑΠ 658/2012).

Όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην απόφασης αίτησης αναίρεσης, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη. Η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή, μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ’ αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή αναλόγως έφεση (Ολ.ΑΠ 11/1998, ΑΠ 662/2006), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων (ΑΠ 12/2011 πρβλ. επίσης ΑΠ 180/2014).