Το Εφετείο δεν απέρριψε την αγωγή αδικοπραξίας των αναιρεσειόντων γιατί έκρινε ότι αυτή έπρεπε να ασκηθεί "αποκλειστικά και μόνον ως ειδική (εταιρική) πλαγιαστική αγωγή του άρθρου 26 του Ν.5960/ 1955", με αίτημα την καταβολή της αποζημίωσης στην οφειλέτιδα των αναιρεσειόντων ΕΠΕ, της οποίας ο αναιρεσίβλητος ήταν διαχειριστής, αλλά γιατί έκρινε ότι αυτή ήταν μη νόμιμη, επειδή τα εκτιθέμενα σε αυτήν παραγματικά περιστατικά, αληθή υποτιθέμενα, δεν συνιστούν αδικοπραξία, αλλά σε κάθε περίπτωση και γιατί πλήττουν τις πλεοναστικές αιτιολογίες της απόφασης περί μη εφαρμογής του άρθρου 26 του Ν.5960/ 1955, οι οποίες δεν ήταν αναγκαίες για την αιτιολόγηση ότι η αγωγή ήταν μη νόμιμη στην μοναδική βάση της από την αδικοπραξία του αναιρεσιβλήτου

Το άρθρο 47, παρ. 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1974/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EK) 434/2007, έχει την έννοια ότι μπορεί να συνιστά «περίπτωση ανωτέρας βίας» ή «εξαιρετική περίπτωση» η απώλεια του δικαιώματος χρήσης των εκτάσεων ως προς τις οποίες έχει αναληφθεί πολυετής δέσμευση στο πλαίσιο του ΕΓΤΑΑ, λόγω καταγγελίας της μίσθωσης κατόπιν νομοθετικής τροποποίησης μεταγενέστερης της ανάληψης της εν λόγω δέσμευσης, που εισήγαγε νέες απαιτήσεις από τις οποίες εξαρτάται η διατήρηση της σύμβασης, εφόσον η καταγγελία συνιστά γεγονός ξένο, ασύνηθες και απρόβλεπτο για τον δικαιούχο και ο εν λόγω δικαιούχος έχει λάβει όλα τα μέτρα που μπορούσε να λάβει

Το άρθρο 8, παρ. 1, της οδηγίας 91/533/ΕΟΚ, έχει την έννοια ότι ο όρος «δικαιώματα», κατά την εν λόγω διάταξη, καταλαμβάνει μόνον τα δικαιώματα που απορρέουν από τη συγκεκριμένη οδηγία, όπως το δικαίωμα του εργαζομένου να λαμβάνει ένα από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 3 της οδηγίας έγγραφα, και επομένως δεν εμπίπτουν στον όρο αυτόν τα δικαιώματα που απορρέουν από τη σύμβαση ή τη σχέση εργασίας για τα οποία ο εργοδότης οφείλει, μέσω ενός τέτοιου εγγράφου, να ενημερώσει τον εργαζόμενο δυνάμει του άρθρου 2 της εν λόγω οδηγίας

Τα άρθρα 1, 2, 7 και 15 της Συμφωνίας για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της, αφενός, και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, αφετέρου, η οποία υπεγράφη στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιουνίου 1999, όπως προσαρμόστηκε εσχάτως με το πρωτόκολλο της 4ης Μαρτίου 2016 όσον αφορά τη συμμετοχή της Δημοκρατίας της Κροατίας ως συμβαλλόμενου μέρους, μετά την προσχώρησή της στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με το άρθρο 9, παρ. 2, του παραρτήματος Ι της Συμφωνίας, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους σύμφωνα με την οποία χορηγείται μείωση του φόρου εισοδήματος για οικιακές υπηρεσίες και υπηρεσίες τεχνιτών που παρέχονται σε μισθωτούς εργαζομένους στο νοικοκυριό τους το οποίο βρίσκεται στο έδαφος κράτους μέλους της Ε.Ε. ή κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο

Το άρθρο 63 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο περιορισμός της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων μπορεί να θεωρηθεί ότι αντισταθμίζεται από την εφαρμογή διμερούς φορολογικής σύμβασης για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, συναφθείσας μεταξύ του κράτους της έδρας ενός οργανισμού συλλογικών επενδύσεων και του κράτους μέλους πηγής των μερισμάτων, όταν ο οικείος οργανισμός υπάγεται, στο κράτος της έδρας του, σε καθεστώς φορολογικής διαφάνειας στο πλαίσιο του οποίου δεν φορολογείται επί των εισπραττόμενων μερισμάτων και μεταβιβάζει στους μεριδιούχους του τόσο τα μερίσματα αυτά όσο και την πίστωση φόρου που αντιστοιχεί στον φόρο που παρακρατήθηκε στο κράτος μέλος πηγής των μερισμάτων

Το άρθρο 9 της οδηγίας 2008/7/ΕΚ, έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν δύνανται, κατά την άσκηση της ευχέρειας που τους παρέχει το άρθρο αυτό, να επιβάλλουν έμμεσους φόρους σε πράξη της μετατροπής, χωρίς εισφορά κεφαλαίου, οντότητας με κερδοσκοπικό σκοπό μη εμπίπτουσας στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας, σε άλλου τύπου οντότητα με κερδοσκοπικό σκοπό η οποία επίσης δεν εμπίπτει στην εν λόγω διάταξη

Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται, κατ’ αρχήν, σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αγωγής του καταναλωτή περί επιστροφής των ποσών που κατέβαλε σε εκτέλεση σύμβασης ενυπόθηκου δανείου, η οποία κατέστη ανίσχυρη λόγω των καταχρηστικών ρητρών που περιέχει, προβαίνει αυτεπαγγέλτως στον συμψηφισμό των αμοιβαίων απαιτήσεων του καταναλωτή και του επαγγελματία που είναι συμβαλλόμενοι στην εν λόγω σύμβαση, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται στον καταναλωτή απαίτηση μόνον επί του ποσού των γενομένων σε εκτέλεση της σύμβασης καταβολών το οποίο υπερβαίνει το ποσό του δανειακού κεφαλαίου, και αξίωση για τόκους υπερημερίας επί του εν λόγω υπερβάλλοντος ποσού

Το άρθρο 19 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, έχει την έννοια ότι δεν συνιστά μεταβίβαση συνόλου ή μέρους συνόλου αγαθών η μεταβίβαση από χαριστική αιτία επιχείρησης σε δύο φυσικά πρόσωπα, εξ ημισείας στο καθένα, τα οποία σκοπεύουν να μεταβιβάσουν αμέσως τα αποκτηθέντα ιδανικά μερίδιά τους υπό τη μορφή εισφοράς σε είδος σε προσωπική εταιρία ασκούσα οικονομική δραστηριότητα, της οποίας τυγχάνουν εταίροι

Το άρθρο 138, παρ. 1, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2016/1065, σε συνδυασμό με το άρθρο 141 και το άρθρο 197, παρ. 1, αυτής, έχει την έννοια ότι δεν συνιστά, αφ’ εαυτού, λόγο για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ της παράδοσης που πραγματοποιεί πρόσωπο καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε ένα πρώτο κράτος μέλος προς ενδιάμεσο αποκτώντα καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε δεύτερο κράτος μέλος το γεγονός ότι, πρώτον, η παράδοση εμπορευμάτων υποκείμενων σε ΕΦΚ πραγματοποιείται υπό καθεστώς αναστολής των φόρων αυτών, δεύτερον, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο τριγωνικής συναλλαγής, υπόχρεος για την καταβολή του ΦΠΑ είναι πρόσωπο καταχωρισμένο ως υποκείμενο στον ΦΠΑ σε τρίτο κράτος μέλος και, τρίτον, αποδεικνύεται ότι τα εμπορεύματα πράγματι εξήλθαν από το πρώτο κράτος μέλος και παραδόθηκαν στο τρίτο κράτος μέλος

Το άρθρο 26 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται σε περίπτωση κατά την οποία υποκείμενος στον φόρο αγοράζει από τρίτους υπηρεσίες τουριστικής φύσεως, ιδίως μεταφορικές υπηρεσίες, προκειμένου να τις πωλήσει ιδίω ονόματι σε καταναλωτές υπό μορφή εκδρομών, όταν το τίμημα που εισπράττει για τις εκδρομές αυτές δεν καλύπτει το συνολικό κόστος των εν λόγω υπηρεσιών και το υπολειπόμενο κόστος καλύπτεται από τα έσοδα που προέρχονται από την πώληση εμπορευμάτων τα οποία ο υποκείμενος στον φόρο προσφέρει στους καταναλωτές κατά τη διάρκεια των εν λόγω εκδρομών