Το δίκαιο της Ένωσης έχει την έννοια ότι στην περίπτωση οντότητας η οποία αποτελεί τον μοναδικό υποκείμενο στον φόρο ενός ομίλου αποτελούμενου από πρόσωπα τα οποία είναι μεν ανεξάρτητα μεταξύ τους από νομική άποψη, συνδέονται όμως στενά από χρηματοδοτική, οικονομική και οργανωτική άποψη, και η οποία ασκεί, αφενός, οικονομικές δραστηριότητες για τις οποίες υπόκειται στον φόρο και, αφετέρου, δραστηριότητες στο πλαίσιο της άσκησης προνομίων δημόσιας εξουσίας για τις οποίες δεν θεωρείται ως υποκείμενη στον ΦΠΑ, η παροχή, από οντότητα ανήκουσα στον όμιλο αυτό, υπηρεσιών που σχετίζονται με την άσκηση των εν λόγω προνομίων δεν πρέπει να φορολογηθεί 

Το άρθρο 4, παρ. 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2000/65/ΕΚ του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι στην περίπτωση ομίλου αποτελούμενου από πρόσωπα τα οποία είναι μεν ανεξάρτητα μεταξύ τους από νομικής απόψεως, συνδέονται όμως στενά από χρηματοδοτικής, οικονομικής και οργανωτικής απόψεως, δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να χαρακτηρίζει ως μοναδικό υποκείμενο στον φόρο τη δεσπόζουσα εταιρία του ομίλου, όταν η εν λόγω εταιρία είναι σε θέση να επιβάλει τη βούλησή της στις λοιπές οντότητες που συναποτελούν τον όμιλο και υπό την προϋπόθεση ότι ο χαρακτηρισμός αυτός δεν συνεπάγεται κίνδυνο φορολογικών ζημιών

Το άρθρο 3, παρ. 1, της οδηγίας 85/374/ΕΟΚ του Συμβουλίου, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σε θέματα ευθύνης λόγω ελαττωματικών προϊόντων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 1999/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι: ο διαχειριστής δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας πρέπει να θεωρείται «παραγωγός», κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, καθόσον προβαίνει σε μετατροπή του επιπέδου τάσεως του ηλεκτρικού ρεύματος με σκοπό τη διανομή του στον τελικό πελάτη

Δεν είναι όμως σύμφωνες κατά το μέρος που καταλαμβάνουν την αμέσως επόμενη των εκλογών περίοδο

Οι διαφορές που προκαλούνται από τη δικαστική αμφισβήτηση πράξεων της φορολογικής αρχής περί απόρριψης αιτήματος αλλοδαπού φυσικού προσώπου για τη μεταφορά της φορολογικής του κατοικίας στην Ελλάδα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 5Γ του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος είναι ακυρωτικές και υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων

Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2011/7, σε συνδυασμό με το άρθρο 4 της ίδιας οδηγίας, έχει την έννοια ότι όταν μία και μόνη σύμβαση προβλέπει διαδοχικές παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών και υποχρέωση καταβολής της αμοιβής για καθεμία από αυτές εντός ορισμένης προθεσμίας, το ελάχιστο κατ’ αποκοπήν ποσό των 40 ευρώ της αποζημίωσης για τα έξοδα είσπραξης οφείλεται στον πιστωτή για κάθε καθυστερημένη πληρωμή

Η οδηγία 2006/112 και η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν φορολογική πρακτική η οποία, προκειμένου να μη χορηγηθεί στον υποκείμενο στον φόρο το δικαίωμα προς έκπτωση για τον λόγο ότι μετέσχε σε απάτη περί τον ΦΠΑ, συνίσταται στο να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ο νόμιμος εκπρόσωπος του εντολοδόχου του υποκειμένου στον φόρο γνώριζε τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν την απάτη, ανεξαρτήτως των εθνικών διατάξεων που έχουν εφαρμογή στη σύμβαση εντολής και των όρων της σύμβασης εντολής που έχει συναφθεί εν προκειμένω

Τεκμήριο κυριότητας ελληνικού Δημοσίου επί δασικών εκτάσεων. Αναγνωριστική αγωγή κυριότητας του αναιρεσιβλήτου-ενάγοντος από κληρονομική διαδοχή, όπου η κυριότητα του ακινήτου είχε αποκτηθεί με έκτακτη χρησικτησία, κατά τις διατάξεις του ΑΚ. Μη απόδειξη της ιδιότητας του ακινήτου ως δάσους

Το δικαστήριο έκρινε την αλλαγή του τόπου διαμονής του τέκνου επωφελή γι'αυτό, λαμβάνοντας υπόψη ότι από τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης των γονέων του διέμενε με την ενάγουσα μητέρα του και τα αδέρφια του έχοντας αναπτύξει ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους, και το γεγονός ότι στο νέο τόπο διαμονής του θα μπορέσει να συνεχίσει τις εξωσχολικές δραστηριότητές του και να ασχοληθεί και με νέες εφόσον το επιθυμεί, χωρίς να εκτιμάται ότι η διακοπή από το σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον θα δυσχεράνει αυτό

Τα άρθρα 167 και 168 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, σχετικά με το κοινό σύστημα ΦΠΑ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2010/45/ΕΕ, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της αρχής της απαγόρευσης της απάτης, έχουν την έννοια ότι είναι δυνατόν να μην επιτραπεί στον δεύτερο αγοραστή ενός αγαθού να εκπέσει τον καταβληθέντα ΦΠΑ εισροών, επειδή γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει την ύπαρξη απάτης περί τον ΦΠΑ την οποία είχε διαπράξει ο αρχικός πωλητής κατά την πρώτη πώληση, μολονότι και ο πρώτος αγοραστής γνώριζε για την απάτη