Διαφοροποιητικά στοιχεία διαιτητικής συμφωνίας-διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης: Η διαιτητική συμφωνία (867 επ. του Κ. Πολ. Δ.), είναι διαφορετική από την συμφωνία διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης που συναντάται πολλές φορές στις συναλλαγές, αλλά δεν ρυθμίζεται από το νόμο, αναφέρεται όμως στην διάταξη του άρθρου 678 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα. Στη διαιτητική πραγματογνωμοσύνη τα συμβαλλόμενα μέρη αναθέτουν σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα να εξακριβώσουν, βάσει των ειδικών γνώσεων που διαθέτουν, ορισμένα αμφισβητούμενα περιστατικά, κατά τους κανόνες της επιστήμης ή τέχνης, οι αποφάσεις τους όμως δεν επιλύουν την ιδιωτικού δικαίου διαφορά που ανέκυψε ή πρόκειται να ανακύψει, όπως συμβαίνει στην διαιτητική συμφωνία, αλλά απλώς αίρονται οι διαφωνίες των συμβαλλομένων για ορισμένα αμφισβητούμενα πραγματικά περιστατικά.

Ο αναιρεσείων μπορεί να παραιτηθεί από το δικόγραφο της αναίρεσης με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αναιρεσίβλητο πριν αυτός προχωρήσει στην προφορική συζήτηση της ουσίας της υπόθεσης, οπότε η αναίρεση θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε (αρ. 294, 295 και 297,573 του Κ.Πολ.Δ). Ισχυρισμοί αναιρεσείοντος για εμπρόθεσμη αίτηση αναίρεσης λόγω του ότι κατά το χρόνο της επίδοσης κατοικούσε σε διαφορετική διεύθυνση, χωρίς να επικαλείται αποδεικτικά μέσα, επομένως η έκθεση επίδοσης καθίσταται έγκυρη.

Σύμβαση έργου και εργατικό ατύχημα: Όταν ο παθών από εργατικό ατύχημα υπάγεται στην ασφάλιση του ΙΚΑ  ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση, εκτός αν το ατύχημα οφείλεται σε δόλο αυτού ή του προσώπου που προστήθηκε από αυτόν ή αν δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων, οπότε υποχρεούται αυτός να καταβάλει στον παθόντα την προβλεπόμενη "διαφορά" (άρθρα 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 Α.Ν. 1846 /1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων", συνδυαζόμενες και με τις διατάξεις των άρθρων 16 παρ. 1 και 3 του Ν. 551 /1915). Δεν αποκλείεται όμως η αξίωση ηθικής βλάβης του εργαζομένου από τον εργοδότη. Δεν αποδεικνύεται ότι ο εργοδότης επιφύλαξε στον εαυτό του δικαίωμα συνεπίβλεψης από την παραδοχή ότι κάλυψε την αστική του ευθύνη για σωματική βλάβη ή θάνατο τρίτου κατά την εκτέλεση του έργου ούτε ότι αποτελεί προστήσαντα των εναγομένων.

Ν. 249/1976 αρ. 1 επ.: Θέσπιση ειδικής διοικητικής διαδικασίας για την καταγραφή και οριοθεσία των δασικών εκτάσεων, την τήρηση του φύλλου καταγραφής και του μητρώου ιδιοκτησίας τους. Αρ. 22 παρ. 1 Ν. 248/1976: Όσοι αξιώνουν εμπράγματα δικαιώματα επί δασικής εκτάσεως, φερόμενης ως δημοσίας στον κηρυχθέντα οριστικό τμηματικό χάρτη και κτηματολογικό πίνακα, δύνανται να επιδιώξουν την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους μέσω άσκησης τακτικής αγωγής.

Συνεχίζεται η πληρωμή του ΕΕΤΗΔΕ μέσω της ΔΕΗ αφού με την μη άμεση απόδοση του ΕΕΤΗΔΕ μέσω της ΔΕΗ τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας από ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ τόσο για το 2012 όσο και για το 2013.

Απόρριψη αίτησης αναίρεσης με προβαλλόμενους λόγους την παραβίαση κανόνα δικαίου (αρ. 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ), μη λήψη υπόψιν πραγμάτων που προτάθηκαν (αρ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ), την παραδοχή πραγμάτων με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά (αρ. 559 αριθμ. 10 ΚΠολΔ). Η απόρριψη από το εφετείο αιτήματος αναστολής της δίκης, δε δημιουργεί λόγο αναίρεσης του αρ. 559 ΚΠολΔ, καθώς η διάγνωση της διαφοράς, ολικά ή εν μέρει, εξαρτάται από την ύπαρξη μίας έννομης σχέσης, που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς, αφήνεται στην κυριαρχική και γι' αυτό αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστή.

Ο αναιρεσείων μπορεί να παραιτηθεί από το δικόγραφο της αναίρεσης με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αναιρεσίβλητο πριν αυτός προχωρήσει στην προφορική συζήτηση της ουσίας της υπόθεσης, οπότε η αναίρεση θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε (αρ. 294, 295 και 297,573 του Κ.Πολ.Δ).

Απόκτηση κυριότητας από έκτακτη χρησικτησία, λόγω νομής, κατοχής, πράξεων φυσικής εξουσιάσεως, καλλιέργειας και επίβλεψης του ακινήτου επί 50 ετών, με την άδολη και ειλικρινή πεποίθηση, ότι με τη κτήση της νομής του δεν προσέβαλε κατ' ουσίαν το δικαίωμα του κυρίου. Επίδικη διαφορά λόγω κληρονομικής διαδοχής του ακινήτου εξ' αδιαθέτου από τους κληρονόμους της αποκτήσασας την έκτακτη χρησικτησία. 

Προϊσχύον του Αστικού Κώδικα δικαίου για την έκτακτη χρησικτησία η οποία οδηγεί σε κτήση κυριότητας αν υπάρχει κατά μεν τις διατάξεις των ν.8 παρ.1 και παρ.1 κωδ. (7. 39), 9 παρ.1 (βασ.50 14), αδιάλειπτη νομή του πράγματος με καλή πίστη επί συνεχή τριακονταετία, την οποία (καλή πίστη), όπως συνάγεται από τις διατάξεις των ν. 20 παρ. 12 πανδ.(5.8), 27 πανδ.(18.1), 10, 17 και 48 πανδ.(41.3), 3 πανδ.(41.10) και 109 πανδ.(50.16), αποτελεί η ειλικρινής πεποίθηση, ότι δια της κτήσεως της νομής του πράγματος δεν προσβάλλεται κατ' ουσίαν δικαίωμα κυριότητος άλλου, κατά δε την διάταξη του άρθρου 1045 του ΑΚ ο χρόνος αυτός περιωρίσθη στην εικοσαετία, συνυπολογιζομένου, κατ' αμφότερα τα δίκαια, και του χρόνου νομής χρησικτησίας του προκατόχου του νομέως.

Προϋποθέσεις παραχώρησης δουλείας διόδου-Καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Η έκταση του προς χρήση διόδου δικαιώματος,  πρέπει να ανταποκρίνεται προς την οικονομική του χρησιμότητα και κρίνεται αντικειμενικά όπως και η επάρκεια της διόδου κατά τις, κατά τον χρόνο εγέρσεως της αγωγής, συγκεκριμένες εκάστοτε συνθήκες, δηλαδή τις υφιστάμενες ανάγκες του ακινήτου, τον υφιστάμενο προορισμό, την θέση ή περιοχή.  Δεν υπάρχει υποχρέωση των γειτόνων να παράσχουν δίοδο, αν η συγκοινωνία του ακινήτου προς τον δημόσιο δρόμο έπαυσε με αυτόβουλη πράξη ή παράλειψη του κυρίου του ακινήτου (1014 ΑΚ). Για την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως, που θεμελιώνει ένσταση κατά της αγωγικής αξιώσεως του άρθρου 1012 ΑΚ, απαιτείται το ακίνητο να στερήθηκε την αναγκαία δίοδο προς δημοσία, δημοτική, κοινοτική ή αγροτική οδό με θετική ή αρνητική ενέργεια του κυρίου ή των προκατόχων του.