Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν ασκούν τόση... γοητεία στους σύγχρονους Έλληνες. Ειδικά, μάλιστα, όταν τα λάθη και οι αμαρτίες δεν είναι μία, ούτε δύο.

Ανησυχία προκαλεί η αυξημένη κινητικότητα προσφύγων και μεταναστών, καθώς προβληματίζει το ενδεχόμενο να υπερβεί τα όρια της διαχειρισιμότητας. Απαιτούνται επιφυλακή, περιπολίες και έλεγχοι για να αποφευχθούν οι εκρηκτικές συνθήκες στους νησιωτικούς καταυλισμούς. Παράλληλα, δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία.

Όσο δεν εξαλείφονται οι πολεμικές εστίες-τεμένη του τζιχαντισμού, θα υπάρχουν μοναχικοί ή ατομικοί μακελάρηδες. Όσο δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες, που γεννούν τις συνθήκες περιφοράς «λύκων» στους δρόμους, οι κίνδυνοι θα είναι παρόντες.

Αδιαμφισβήτητα η δήλωση του Ντάισελμπλουμ είναι μη πολιτικά ορθή και η καταδίκη της θα τον καταστήσει έναν ακόμη αποτυχημένο περαστικό τεχνοκράτη. Η συζήτηση που έχει "ανάψει" είναι αποπροσανατολιστική και είναι η αφορμή για να μην κάνει η Ελλάδα την αυτοκριτική της για όσα έχουν γίνει τις προηγούμενες δεκαετίες στην οικονομία.

Ενώ ένας από τους βασικούς στόχους των ρυθμίσεων με τα «μπλοκάκια» ήταν η αύξηση των εσόδων, η πραγματικότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το αντίστροφο. Μαζί με την απειλή της μείωσης των εσόδων, ενεδρεύει η πρόκληση ενός ντόμινο παρενεργειών.

Η εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα έχει χαθεί προ πολλού και δεν μπορεί να αποκατασταθεί εύκολα. Όσο χρονίζουν οι διαπραγματεύσεις και όσο οι κυβερνήσεις δεν υποστηρίζουν και δεν εφαρμόζουν πλήρως τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει, πάντα θα υπάρχει η καχυποψία.

Σαθρά τα επιχειρήματα του ΔΝΤ να μην ισχύσει στα καθ΄ ημάς το ευρωπαϊκό κεκτημένο, παρ'ότι υπάρχουν ισχυρισμοί ότι η βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική είναι αναγκαίο να επανέλθει στην Ελλάδα. Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, με δομικό στοιχείο την προστασία των εργαζομένων, είναι όρος ύπαρξης για την ΕΕ.

Η καθυστέρηση της διαπραγμάτευσης κάνει μεγάλο κακό. Όσο συνεχίζεται η στασιμομιζέρια, τόσο η χώρα θα είναι εγκλωβισμένη σε μια ατέρμονη συζήτηση για τα μνημόνια, τα μέτρα, τη λιτότητα. Όσοι ποντάρουν στην παράταση της διαπραγμάτευσης κάνουν λάθος.

Διανύουμε μια σούπερ εκλογική περίοδο εν αναμονή των εκλογών στην Ολλανδία, αλλά και στη Γαλλία και τη Γερμανία ακολούθως. Τα αποτελέσματα είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσουν τον ευρωπαϊκό ορίζοντα. Ενδεχομένως να αναδιαμορφώσουν και το πολιτικό-κοινωνικό τοπίο.

Απαιτείται ένας κύκλος ενίσχυσης της συνοχής με ανάπτυξη, αποκατάσταση των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, ενίσχυση της απασχόλησης και γενικώς επάνοδο στην κανονικότητα.