Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία και την πολιτική θυμίζει τα τέλη του 2014. Αν δεν κλείσει η αξιολόγηση και δεν ξεκινήσει η συζήτηση για το χρέος, η χώρα ούτε στο QE θα μπει ούτε θα βγει στις αγορές. Πρέπει το πολιτικό σύστημα να διδαχθεί από τα λάθη, καθώς η εθνική προσπάθεια είναι πάνω από τα κομματικά οφέλη.

Όσο πλησιάζουμε στην 5η Δεκεμβρίου γίνεται όλο και πιο σαφές ότι το ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους δεν συνιστά στόχο μόνο της κυβέρνησης, αλλά και των ίδιων των θεσμών. Αν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου, οι συνθήκες θα είναι πιο ευνοϊκές για λευκό καπνό από το Eurogroup.

Σε επικίνδυνα νερά ξανά η ελληνική οικονομία με τη διαπραγμάτευση να κινείται στην κόψη του ξυραφιού και το ευρωπαϊκό περιβάλλον να είναι το χειρότερο δυνατό. Την 5η Δεκεμβρίου που το Μαξίμου ευελπιστεί να κλείσει μια συμφωνία - πακέτο για αξιολόγηση και χρέος δεν αποκλείεται να έχουμε μια Black Monday.

Αυτό που θα καθορίσει τις εξελίξεις είναι μια πολιτική συμφωνία για τη βιωσιμότητα του χρέους. Στην ουσία όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό και την τήρηση ή όχι των συμφωνηθέντων από τους εταίρους-δανειστές. Η μη τήρηση πλήττει το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η μείωση της ανεργίας είναι η μεγάλη πρόκληση για την Ελλάδα, όμως, δεν πρέπει να γίνει σε βάρος των εργασιακών σχέσεων. παιτείται μεγάλη προσοχή, ώστε οι όποιες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά να μην οδηγήσουν σε πλήρη απορύθμιση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Είναι προφανές ότι πιστωτές και επενδυτές προσβλέπουν σε μια επικείμενη διευθέτηση του χρέους και σ' ένα σήμα από τους θεσμούς ότι καθίσταται βιώσιμο. Όσο αυτό το σήμα εκπέμπεται και ενισχύεται τόσο η εμπιστοσύνη θα ακολουθεί την ανιούσα. Σε παράλληλους δρόμους με τις ενθαρρυντικές εξελίξεις.

Ακόμη μια προσπάθεια για το Κυπριακό απέτυχε. Επειδή ο βαθμός δυσκολίας στη λύση του είναι τόσο μεγάλος, ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται ο πολλαπλασιασμός των προσπαθειών για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με νέες πρωτοβουλίες στη νέα κατάσταση. 

Η υπόθεση της σύγκλησης πενταμερούς για το ελληνικό χρέος που ματαιώθηκε ή αναβλήθηκε, , δείχνει ότι η χώρα βρίσκεται ξανά έρμαιο των προσωπικών επιδιώξεων του Σόιμπλε που επιμένει στη δική του σκληρή γραμμή, και του ΔΝΤ που θέλει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για συμμετοχή στο ελληνικό πρόγραμμα.

Ο Τούρκος πρόεδρος, προκαλώντας την Ελλάδα και άλλες γειτονικές χώρες, προκαλεί συνολικά τη διεθνή κοινότητα προς ζημία και της χώρας του.

Στα χρόνια τις κρίσης, όσον αφορά στις επιχειρήσεις οι περισσότεροι βολεύονται στην εύκολη λύσ. Η πολιτεία θα πρέπει να δώσει κίνητρα για την ανάπτυξη σύγχρονων μορφών επιχειρηματικότητας, ώστε να αλλάξει και η γνώμη των πολιτών για τις «εύκολες» επιλογές που έχουν.