Προδικαστική παραπομπή - Εθνική κανονιστική ρύθμιση κατά την οποία η παραπλανητική και η μη επιτρεπόμενη συγκριτική διαφήμιση συνιστούν δύο διαφορετικές περιπτώσεις αντιθέσεως προς τον νόμο

Το άρθρο 1 της οδηγίας 2006/95/ΕΚ περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στο ηλεκτρολογικό υλικό που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί εντός ορισμένων ορίων τάσεως, έχει την έννοια ότι τα περιβλήματα πολυπολικών συνδέσμων βιομηχανικής χρήσεως, όπως τα επίμαχα στην κύρια δίκη, συνιστούν «ηλεκτρολογικό υλικό» κατά την έννοια της διατάξεως αυτής με αποτέλεσμα να πρέπει να φέρουν τη σήμανση CE

Γεωργία - Δασμολογικές ποσοστώσεις - Μη μεταβιβάσιμα δικαιώματα απορρέοντα από ορισμένα πιστοποιητικά εισαγωγής - Καταστρατήγηση - Κατάχρηση δικαιώματος

Απορρίφθηκε η αίτηση ακύρωσης που κατατέθηκε κατά της απόφασης του Υπουργού Παιδείας & Θρησκευμάτων, που αφορούσε την κατάργηση ειδικοτήτων καθηγητών μέσης εκπαίδευσης και τη θέση τους σε διαθεσιμότητα. 

Το άρθρο 138, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/112, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2010/88, έχει την έννοια ότι παράγει άμεσο αποτέλεσμα, οπότε οι υποκείμενοι στον φόρο μπορούν να το επικαλούνται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων έναντι του κράτους προκειμένου να τύχουν απαλλαγής από τον φόρο προστιθέμενης αξίας για ενδοκοινοτική παράδοση

Κοινοποίηση εκ μέρους της Επιτροπής προς τρίτους πληροφοριών που φέρονται ως βλαπτικές της φήμης της ενάγουσας - Ηθική βλάβη - Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που απονέμει δικαιώματα σε ιδιώτες

Όταν ο εγκαλών ή αδικηθείς ή ο κατηγορούμενος είναι δικαστικός λειτουργός, από το βαθμό του Παρέδρου σε Πρωτοδικείο ή Εισαγγελία και άνω και υπηρετεί στο αρμόδιο, σύμφωνα με τα άρθρα 122-125 ΚΠΔ δικαστήριο, διατάσσεται η παραπομπή της υποθέσεως από το κατά τα άρθρα αυτά αρμόδιο δικαστήριο σε άλλο ισόβαθμο και ομοειδές. Σκοπός Είναι η εξασφάλιση της απόλυτης ανεξαρτησίας της κρίσεως του δικαστικού λειτουργού και ο αποκλεισμός κάθε υπόνοιας για μεροληψία του, οφειλόμενης στο γεγονός ότι ο εγκαλών ή αδικηθείς ή ο κατηγορούμενος δικαστικός λειτουργός υπηρετεί στο ίδιο δικαστήριο. Την παραπομπή αυτή μπορεί να ζητήσει ο Εισαγγελέας, ο κατηγορούμενος ή ο πολιτικώς ενάγων, ενώ αποφασίζει γι' αυτή το Συμβούλιο Εφετών, αν ζητείται η παραπομπή από ένα Μονομελές ή Τριμελές Πλημμελειοδικείο ή Δικαστήριο ανηλίκων σε άλλοι όμοιο και σε κάθε περίπτωση ο Άρειος Πάγος που συνέρχεται σε συμβούλιο.

Υπεξαίρεση αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Απαράδεκτη η αίτηση αναίρεσης κατά βουλεύματος. Ο κατηγορούμενος δεν έχει πλέον δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση εναντίον του βουλεύματος, το οποίο απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεση του κατά του πρωτόδικου βουλεύματος που τον παρέπεμψε στο ακροατήριο, του αρμοδίου ποινικού δικαστηρίου για κακούργημα, γεγονός που δεν αντίκειται ούτε στο Σύνταγμα ούτε στην ΕΣΔΑ.

Προϋποθέσεις παράβασης καθήκοντος της υπηρεσίας με σκοπό το ίδιο όφελος ή όφελος τρίτου ή βλάβη του κράτους (αρ. 259 ΠΚ). Οι δημόσιες υπηρεσίες προστατεύονται καθώς πρέπει να λειτουργούν σύμφωνα με το δημόσιο συμφέρον το οποίο πρέπει να υπηρετούν οι υπάλληλοι. Η στοιχειοθέτηση της παράβασης καθιήκοντος απαιτεί την ιδιότητα του δράστη ως υπαλλήλου, την παράβαση υπηρεσιακού καθήκοντος και την πρόθεση του δράστη. Υπάλληλοι θεωρούνται και οι κρατικοί λειτουργοί μεταξύ δε αυτών περιλαμβάνονται και οι δικαστικοί λειτουργοί επί των οποίων εφαρμόζονται τα άρθρα 259 και 13 στοιχ.α' Π.Κ.

Στοιχειοθέτηση ψευδούς καταμηνύσεως για την οποία απαιτείται να έγινε μήνυση ή ανακοίνωση με οποιονδήποτε τρόπο σε αρχή ότι τελέσθηκε από άλλον αξιόποινη πράξη ή πειθαρχική παράβαση, το περιεχόμενο της μηνύσεως ή ανακοινώσεως να είναι αντικειμενικώς ψευδές και ο μηνύσας ή ανακοινώσας να είχε γνώση ότι είναι ψευδές και να έκανε τη μήνυση ή ανακοίνωση με σκοπό να προκληθεί ποινική ή πειθαρχική δίωξη σε βάρος εκείνου που καταμηνύεται, χωρίς να απαιτείται και πραγμάτωση του σκοπού αυτού. Για θεμελίωση του εγκλήματος της ψευδορκίας μάρτυρα, απαιτείται ένορκη κατάθεση του μάρτυρα ενώπιον αρμόδιας αρχής, τα πραγματικά περιστατικά που αυτός κατέθεσε να είναι ψευδή και να υπάρχει άμεσος δόλος, ο οποίος συνίσταται στη γνώση του μάρτυρα, με την έννοια της βεβαιότητας-επίγνωσης, ότι αυτά που κατέθεσε είναι ψευδή.