Η αίτηση αναιρέσεως απευθύνεται κατά του νικήσαντος αντιδίκου του αναιρεσείοντος, όχι δε και κατά του (απλού) ομοδίκου του, ως προς τον οποίο είναι απαράδεκτη, λόγω ελλείψεως έννομου συμφέροντος, εφόσον η απόφαση δεν περιέχει διάταξη ή αιτιολογία υπέρ αυτού, η οποία να βλάπτει τον αναιρεσείοντα.

Δεν μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως.

Καταδίκη στην δικαστική δαπάνη σε περίπτωση παραίτησης από το δικόγραφο και το δικαίωμα της αίτησης αναίρεσης.

Κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, όταν από τα έγγραφα της δικογραφίας, δεν προκύπτει αν ο ως άνω αναιρεσίβλητος, που κατά την αρχική δικάσιμο δεν ήταν παρών, αλλ' είχε παραστεί με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου του, κλήθηκε να παραστεί κατά τη νέα, μετ' αναβολή, δικάσιμο.

Για το τυπικά παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως από το Δήμαρχο, ως νόμιμο εκπρόσωπο του Δήμου, απαιτείται απαραιτήτως η ύπαρξη άδειας της Οικονομικής Επιτροπής, η οποία λαμβάνεται με απόφαση αυτής, επί της αδείας δε αυτής θεμελιώνεται και η αντιπροσωπευτική εξουσία του δημοσίου για τη διεξαγωγή της δίκης ως αντιπροσώπου του Δήμου, στοιχείο της εγκυρότητάς της είναι η προηγούμενη γνωμοδότηση δικηγόρου ως προς το σκόπιμο ή μη της ασκήσεως του ενδίκου μέσου. Η άδεια αυτή, που πρέπει να προσκομίζεται κατά τη συζήτηση της αίτησης, νομίμως όμως λαμβάνεται και μετά την άσκηση της αίτησης και μέχρι τη συζήτησή της, ως εγκριτική της άσκησής της.

Η αίτηση αναιρέσεως με δήλωση που επιδίδεται στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών από την καταχώρηση της τελεσιδίκου αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο, μπορεί να ασκηθεί παραδεκτά μόνο κατά καταδικαστικής αποφάσεως. Τέτοια απόφαση είναι εκείνη που επιβάλλει στερητική της ελευθερίας ή χρηματική ποινή, όχι όμως και εκείνη που απορρίπτει για οποιονδήποτε λόγο ως απαράδεκτη ή ανυποστήρικτη την έφεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Η απόλυση, δηλαδή, υπό τον όρο της ανακλήσεως, δεν αποτελεί απαλλαγή από την ποινή, αλλά στάδιο εκτελέσεώς της, που επιδιώκει την αποτροπή της υποτροπής με τη βελτίωση του καταδίκου και την κοινωνική του αποκατάσταση (Ολ.Α.Π. 106/1991), η δε άρση της απολύσεως επέρχεται αυτοδικαίως, μόλις η καταδίκη για το νέο έγκλημα γίνει αμετάκλητη έστω και μετά τη λήξη του χρόνου δοκιμασίας, αρκεί το έγκλημα αυτό να έχει τελεσθεί εντός του χρόνου της δοκιμασίας.

Επιβολή σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα της παρισταμένης αναιρεσίβλητης.

Απαράδεκτο το ένδικο μέσο της αναιρέσεως που ασκήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος δεν είχε παραστεί ως συνήγορος στη συζήτηση, κατά την οποία είχε εκδοθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και εκείνος που καταδικάσθηκε ήταν παρών κατά την απαγγελία της, αν δεν προσαρτάται στη σχετική έκθεση πληρεξούσιο έγγραφο ή επικυρωμένο αντίγραφό του προς άσκησή του.

Ως ανωτέρα βία, νοείται κάθε γεγονός απρόβλεπτο και εξαιρετικό είτε αντικειμενικά είτε σε σχέση με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο δεν μπορούσε στη συγκεκριμένη περίπτωση να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμελείας και σύνεσης. Ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο, το οποίο, οπωσδήποτε δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου που ασκείτο ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο.