Η εκτιθείσα από τον κατηγορούμενο ποινή θα αφαιρεθεί από εκείνη που τυχόν θα του επιβληθεί για άλλο έγκλημα συρρέον και συνεκδικαζόμενο, διαφορετικά θα αποτελέσει τη βάση για θεμελίωση δικαιώματος αποζημιώσεως εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι του νόμου. Σε καμία όμως περίπτωση το εκτιθέν μέρος της ποινής δεν μπορεί να προσμετρηθεί στο χρόνο προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου για άλλη πράξη.

Ως πρόκληση νοείται η δήλωση του δράστη, με την οποία επιζητείται ευθέως και σαφώς να πεισθεί άλλο πρόσωπο για τη διάπραξη ορισμένου πλημμελήματος, ενώ ως παρότρυνση νοείται απλώς η προσπάθεια επίδρασης στη βούληση άλλου, για να τελέσει αυτός ορισμένο πλημμέλημα.

Από τον διευθύνοντα τη συζήτηση δίδεται, μετά από την εξέταση κάθε μάρτυρα προς τον οποίο υποβλήθηκαν ερωτήσεις, ο λόγος και στον κατηγορούμενο ή τον συνήγορο του, προκειμένου να υποβάλουν και αυτοί ερωτήσεις, μόνον όμως, εφόσον το ζητήσουν, χωρίς αυτό να συνιστά υποχρέωση του διευθύνοντος τη συζήτηση να ανακοινώσει στους διαδίκους και κυρίως στον κατηγορούμενο και μάλιστα κατά τρόπο πανηγυρικό το συγκεκριμένο ως άνω δικαίωμα τους. Και αν μεν ζητήσουν τον λόγο και δεν τους δοθεί (μετά από προσφυγή τους στο δικαστήριο), δημιουργείται απόλυτη ακυρότητα. Αν όμως, δεν ζητήσουν αυτοί τον λόγο, ουδεμία ακυρότητα δημιουργείται.

Όταν υπάρχει, σύμφωνα με τη δήλωση του πολιτικώς ενάγοντα και την αξιόποινη πράξη που τελέσθηκε σε βάρος του, ενεργητική νομιμοποίηση αυτού, αλλ’ όμως αυτό αμφισβητείται κατ’ ουσία από την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και η κρίση για το ζήτημα αυτό της ενεργητικής νομιμοποίησης εξαρτάται από την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων, μπορεί το δικαστήριο να αποφασίσει για την αποβολή της πολιτικής αγωγής μετά τη λήξη της αποδεικτικής διαδικασίας και τις αγορεύσεις των συνηγόρων.

Υπάρχει η απαιτούμενη αιτιολογία όταν σύμφωνα με τις παραδοχές της αποφάσεως ο σχετικός με το ψευδές γεγονός ισχυρισμός του κατηγορουμένου θεμελιώνεται σε προσωπική πεποίθηση ή αντίληψη του ιδίου ή σε δική του πράξη ή παράλειψη οπότε είναι αυτονόητη η σχετική γνώση του δράστη χωρίς να απαιτείται παράθεση άλλων, σχετικών με τη γνώση, περιστατικών.

Η κατά του απόντος κατηγορουμένου, αλλά νομίμως εκπροσωπηθέντος πλήρως, κατ’ άρθρο 340 §2 του ΚΠοινΔ, υπό του εξουσιοδοτημένου συνηγόρου του, εκδοθείσα απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου λογίζεται ότι δημοσιεύθηκε με την πραγματική παρουσία του εκπροσωπουμένου κατηγορουμένου και ότι η τασσομένη προς άσκηση της κατά της αποφάσεως αυτής εφέσεως προθεσμία, η προσδιοριζoμένη σε δέκα ημέρες, αρχίζει από τότε που θα δημοσιευθεί στο ακροατήριο η απόφαση και δεν είναι αναγκαία η προς τον κατηγορούμενο επίδοσή της, αφού αυτός θεωρείται, ότι δικάζεται σαν να ήταν παρών.

Ο Δόλος του δράστη συνίσταται στη γνώση της παράνομης απόκτησης της κατοχής ή της γνώσης του μυστικού, με την συνείδηση ότι πρόκειται για μυστικό που η τήρηση του είναι αναγκαία χάριν των συμφερόντων του Κράτους, αρκεί δε και ενδεχόμενος δόλος. Είναι αδιάφορο δε για το παρόν έγκλημα σε ποιο σκοπό αποβλέπει ο δράστης, δεν απαιτείται δηλαδή σκοπός βλάβης.

Προϋπόθεση για την απαγόρευση άσκησης δεύτερης αναίρεσης είναι να έχει προηγηθεί κρίση επί της πρώτης. Στην αντίθετη περίπτωση που η πρώτη εκκρεμεί, παραδεκτώς ασκείται εντός της νόμιμης προθεσμίας δεύτερη αναίρεση, η οποία είναι συμπληρωματική της πρώτης και συνεξετάζεται με αυτή.

Αντικείμενο της αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή και όχι η αθωότητα του κατηγορουμένου.

Πρέπει, να συντρέχουν α) αμετάκλητη απόφαση (ή βούλευμα) που αποφαίνεται για τη βασιμότητα ή μη της κατηγορίας ή παύει οριστικά την ποινική δίωξη για μια αξιόποινη πράξη, β) ταυτότητα προσώπου και γ) ταυτότητα πράξεως ως ιστορικού γεγονότος στο σύνολό του, που περιλαμβάνει όχι μόνο την ενέργεια ή παράλειψη του δράστη αλλά και το αξιόποινο αποτέλεσμα που προεκλήθη από αυτή.Ο ισχυρισμός για ύπαρξη δεδικασμένου είναι αυτοτελής και πρέπει να έχει προβληθεί στο Δικαστήριο της ουσίας, η δε προβολή του για πρώτη φορά στον Άρειο Πάγο είναι απαράδεκτη.