Ο κατηγορούμενος τελούσε σε γνώση της αναλήθειας των ψευδών περιστατικών που κατέθεσε.

Το δικαστήριο απαλείφει από το σκεπτικό της απόφασης εσφαλμένη διάταξη και παραθέτει αντ' αυτής την ορθή.

Μόνη η μαρτυρική κατάθεση ή η απολογία προσώπου συγκατηγορουμένου για την ίδια πράξη δεν είναι αρκετή για την καταδίκη του κατηγορουμένου. Η παραβίαση αυτής επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο.

Επίδοση αντιγράφου της κλήσεως στον αντίκλητο δικηγόρο της, σε καμία περίπτωση, δεν υποκαθιστά την προς την αναιρεσείουσα επίδοση, ούτε καλύπτει την ακυρότητα αυτή της βασικής επιδόσεως, γιατί απλώς αποτελεί, κατά την έννοια αυτής της διατάξεως, συνδυαζόμενης προς εκείνη του άρθρου 513 παρ.1 ΚΠΔ, μια πρόσθετη διατύπωση με την οποία η βασική προς τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο επίδοση ολοκληρώνεται.

Η απόρριψη χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία παραδεκτού αιτήματος αναβολής της δίκης κατά το άρθρο 349 ΚΠΔ, επειδή συνάπτεται άμεσα με την ανάγκη νόμιμης απόδειξης της ενοχής του κατηγορουμένου, προσβάλλει το δικαίωμα για δίκαιη δίκη και επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο.

Η κατηγορουμένη στην είσοδο των Δικαστηρίων απευθύνθηκε με δυνατή φωνή μειωτικά για την μάρτυρα που θα κατέθετε εναντίον της σε αστική διαφορά.

Εφόσον η επιβληθείσα στον κατηγορούμενο ποινή είναι μέχρι και τριών ετών, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να ελέγξει, ακόμη και χωρίς αίτημα, τη συνδρομή των προϋποθέσεων αναστολής εκτέλεσης της ποινής και να αιτιολογήσει ειδικώς την τυχόν αρνητική κρίση του, άλλως υποπίπτει στην ελεγχομένη αναιρετικά πλημμέλεια της υπέρβασης εξουσίας.

Για την αιτιολόγηση της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία αρκεί να αναφέρεται ότι επρόκειτο για πρόσφορη συμπεριφορά και ότι συνδεόταν, ως εκ του ότι συνέβαλε στη λήψη της αποφάσεως, αιτιωδώς ως προς την ανωτέρω άδικη πράξη που τέλεσε ο φυσικός αυτουργός (ΑΠ 462/13, ΑΠ 629/12).

Η ύπαρξη εξωδικαστικού συμβιβασμού μεταξύ του κατηγορουμένου και του μηνυτή στο ποσό των 10.000 Ευρώ δεν ασκεί ουδεμία επιρροή στη παρούσα δίκη.

Ασελγή πράξη αποτελεί όχι μόνον η συνουσία και η παρά φύση ασέλγεια, αλλά και όλες οι πράξεις, οι οποίες αντικειμενικώς μεν προσβάλλουν το αίσθημα της αιδούς και των ηθών, υποκειμενικά δε κατευθύνονται στην ικανοποίηση ή την διέγερση της γενετήσιας επιθυμίας του δράστη. Η συναίνεση του ανηλίκου ή η παρ’ αυτού πρωτοβουλία ή και πρόκληση δεν έχει σημασία.

Αρκεί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση του κατηγορουμένου ως ανυποστήρικτη, η μνεία του αποδεικτικού κλητεύσεώς του και η ημερομηνία τούτου, ώστε να προκύπτει η εμπρόθεσμη κλήτευσή του κατά το άρθρο 166 του ΚΠοινΔ, χωρίς να απαιτείται ειδικότερος προσδιορισμός των στοιχείων της εγκυρότητας της κλήτευσης.