Από τις διατάξεις, όμως, των άρθρων 333 παρ. 2 και 358 ή άλλη διάταξη του ΚΠΔ, δεν προκύπτει υποχρέωση του διευθύνοντος τη συζήτηση να δίδει το λόγο στους διαδίκους, χωρίς αίτηση τους, για να προβούν σε δηλώσεις ή εξηγήσεις σχετικά με τα αποδεικτικά μέσα που εξετάσθηκαν. Δημιουργείται απόλυτη ακυρότητα εκ του άρθρου 171 παρ. 1 περ. δ! του ΚΠΔ, ιδρύουσα λόγο αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ του ίδιου Κώδικα, αν ζητήσουν το λόγο και δεν τους δοθεί.

Ο ιατρός ενεργεί με αμέλεια, αν από επιπολαιότητα ή άγνοια των πραγμάτων που όφειλε να γνωρίζει ή από απρονοησία δεν ενήργησε σύμφωνα με τις γενικά παραδεκτές αρχές της ιατρικής επιστήμης ή με τις σύγχρονες μεθόδους και η σχετική επιπολαιότητα, άγνοια ή απρονοησία τον οδήγησαν σε μη ενδεδειγμένη αντιμετώπιση ιατρικών περιστατικών ή σε εσφαλμένη διάγνωση ή θεραπευτική αγωγή ή επέμβαση για την αποτροπή προσβολών ή κινδύνων κατά της σωματικής ακεραιότητας, της υγείας ή της ζωής.

Ζημία κάθετης ιδιοκτησίας εξαιτίας αμέλειας ιδιοκτήτη όμορης ιδιοκτησίας ο οποίος δεν έλαβε κανένα μέτρο όπως όφειλε και μπορούσε, ώστε να διατηρεί τον πίσω (νότιο) ακάλυπτο χώρο της ιδιοκτησίας του σε τέτοια κατάσταση ώστε να μην μπορεί να προκύψει από αυτή οποιαδήποτε ζημία στην ιδιοκτησία των εναγουσών. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης- δεν υπάρχουν αντιφατικές αιτιολογίες οι οποίες αλληλοαναιρούνται, ούτε κρίθηκε απαραίτητη η πραγματογνωμοσύνη για τη ζημία της ιδιοκτησίας από την εισροή υδάτων.

Για την θεμελίωση της ευθύνης, η πράξη ή η παράλειψη να ήταν ένας από τους παραγωγικούς όρους του αποτελέσματος, χωρίς τον οποίο δεν θα επερχόταν αυτό, αδιαφόρως αν για την πρόκλησή του συνέβαλαν και άλλοι όροι, αμέσως ή εμμέσως (λ.χ. αμέλεια του παθόντος ή τρίτου). Κατηγορούμενος ο υπεύθυνος της εταιρείας συντήρησης του τμήματος της Εγνατίας Οδού.

Η τυχόν συντρέχουσα συνυπαιτιότητα του παθόντος ή και τρίτου δεν αναιρεί την ύπαρξη αμέλειας του δράστη και την ποινική ευθύνη του, εκτός εάν αυτή συνετέλεσε αποκλειστικά στο αποτέλεσμα που επήλθε, οπότε αίρεται ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή της παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος.

Η ιδιαίτερη υποχρέωση του ιατρού να αποτρέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα του θανάτου του ασθενούς, απορρέει από το νόμο και τον κώδικα ιατρικής Δεοντολογίας, καθώς και από την εγγυητική θέση αυτού απέναντι στην ασφάλεια της ζωής ή της υγείας του ασθενούς που δημιουργείται κατά την εκτέλεση της ιατρικής πράξεως.

Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα τα αποδεικτικά μέσα στο σύνολο τους και όχι μόνο ορισμένα από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά.

Ως γνώση θεωρείται η πληροφόρηση του δικαιούχου σε έγκληση κατά τρόπο πλήρη, σαφή και συγκεκριμένο περί των πραγματικών περιστατικών, με βάση, τα οποία κατόρθωσε να μορφώσει πλήρη γνώμη για την πράξη, δηλαδή μόλις ο δικαιούμενος λάβει γνώση όλων των στοιχείων που απαιτούνται για την τελεσθείσα πράξη- η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του χρόνου γνώσεως είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη.

Η πραγματογνωμοσύνη ως αποδεικτικό μέσο αποσκοπεί στην ενίσχυση της κρίσης του δικαστή, όταν ανακύπτει ζήτημα που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις- εκτιμάται ελευθέρως από το δικαστήριο- όταν το Δικαστήριο δεν αποδέχεται τα προκύπτοντα από αυτήν συμπεράσματα, οφείλει να αιτιολογεί την αντίθετη δικαστική του πεποίθηση, παραθέτοντας τα αποδεδειγμένα εκείνα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποκλείουν αυτά που οι πραγματογνώμονες θέτουν ως βάση της γνώμης τους.

Οι διατάξεις του άρθρου 20 του Π.Δ. 778/1980, αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στα μέτρα ασφαλείας που πρέπει να λαμβάνονται κατά την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών προς προστασία των εργαζομένων και δεν έχουν σχέση με την προστασία τρίτων που εισέρχονται αδικαιολόγητα στον εργασιακό χώρο σε χρονικό διάστημα που δεν αναπτύσσεται οικοδομική δραστηριότητα.