Παρέμβαση του Υπουργού Υγείας Θάνου Πλεύρη στη συζήτηση και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του Σχεδίου Νόμου: «Ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας της COVID-19, την προστασία της Δημόσιας Υγείας και άλλες επείγουσες διατάξεις»

Ως επιεικέστερος νόμος θεωρείται εκείνος που περιέχει τις ευμενέστερες για τον κατηγορούμενο διατάξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρμογή του, με βάση τις προβλεπόμενες στη συγκεκριμένη περίπτωση προϋποθέσεις, επιφέρει την ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο ποινική μεταχείριση. Προς τούτο γίνεται σύγκριση των περισσοτέρων σχετικών διατάξεων στο σύνολο των προϋποθέσεων που προβλέπονται από καθεμιά από αυτές.

 Οι κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία από συγκλίνουσα αμέλεια, καθώς παρέλειψαν να ειδοποιήσουν τη ΔΕΗ να διακόψει το ηλεκτρικό ρεύμα με αποτέλεσμα να επέλθει θάνατος εργαζόμενου στην εταιρεία τους από ηλεκτροπληξία.

Η κατηγορούμενη πλαστική χειρούργος παρέλειψε να συστήσει στην παθούσα να κάνει ιατρικές εξετάσεις μετά την επέμβαση, με αποτέλεσμα τη συνεχή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της λόγω μη επούλωσης μετεγχειρητικών τραυμάτων.

 Ο κατηγορούμενος ιατρός κηρύχθηκε ένοχος για σωματική βλάβη από αμέλεια, καθώς προέβη σε επέμβαση λιποαναρρόφησης προκαλώντας στην παθούσα εκτεταμένες δυσμορφίες.

Το δικαστήριο κήρυξε αθώα την κατηρούμενη για το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, καθώς δέχτηκε ότι αποκλειστική υπαίτια του τροχαίου ατυχήματος ήταν η θανούσα πεζή.

 Οι κατηγορούμενοι γνώριζαν όλα τα αναγκαία μέτρα που όφειλαν να λάβουν για την ασφάλεια των εργαζομένων κατά την εκτέλεση της εργασίας τους. Από την έλλειψη των απαιτούμενων μέτρων ασφαλείας, ο παθών υπέστη σοβαρές και μη αναστρέψιμες  σωματικές βλάβες στο χώρο εργασίας του, με αποτέλεσμα να μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.

Η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του ιατρού να αποτρέψει το αποτέλεσμα του θανάτου απορρέει και από την εγγυητική θέση αυτού απέναντι στην ασφάλεια της ζωής ή της υγείας του ασθενούς, που δημιουργείται κατά την εκτέλεση της ιατρικής πράξεως πέρα από τον Α.Ν. 1565/1939 "περί κώδικος ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος" και τον Ν. 3418/2005 "Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας".

Ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς.

Η ένορκη βεβαίωση η οποία δίδεται ενώπιον του ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου κατά τις προβλέπουσες αυτήν διατάξεις θεωρείται έγγραφο κατ άρθρο 364 ΚΠοινΔ και όχι ως ένορκη κατάθεση μάρτυρα κατά το άρθρο 365 ίδιου Κώδικα, για το λόγο αυτό δεν μνημονεύεται ως ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, αφού περιλαμβάνεται στα έγγραφα.