Η αξία του αντικειμένου της κλοπής δεν αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεώς της και εφόσον αυτή δεν χαρακτηρίσθηκε ως κλοπή αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, πράγμα που αποτελεί επιβαρυντική περίσταση του εγκλήματος αυτού και κρίνεται ανελέγκτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν απαιτείται ειδικότερος προσδιορισμός της αξίας του πράγματος που παράνομα αφαιρέθηκε.

Η μη καταβολή του χρέους που η εξόφλησή του έχει ρυθμισθεί σε δόσεις, απαιτείται να παρέλθει η προθεσμία της καταβολής της τρίτης δόσεως και εκείνη της μη καταβολής του εφάπαξ καταβλητέου χρέους, όπου απαιτείται να παρέλθει δίμηνο από το τέλος της προθεσμίας κατά την οποίαν έπρεπε να καταβληθεί το χρέος.

Επέρχεται απόλυτη ακυρότητα κατά το άρθρο 171 παρ. 1δ’ του Κ.Ποιν.Δ., αν ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του είχαν αντιλέξει στην ανάγνωση των κατά την προδικασία ληφθεισών καταθέσεων των απολειπομένων μαρτύρων και το δικαστήριο, παρά ταύτα, απορρίπτοντας το αίτημα, για τη μη ανάγνωση των εν λόγω καταθέσεων, προέβη στην ανάγνωση αυτών, οπότε ιδρύεται ο από το άνω άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ του Κ.Ποιν.Δ. λόγος αναιρέσεως.

Η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσης του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατά το άρθρο 171 παρ. 1 εδ. δ’ του ίδιου Κώδικα, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ του ΚΠοινΔ λόγο αναίρεσης, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του δικαιώματος να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε παρατηρήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 ΚΠοινΔ), εκτός αν αυτά αποτελούν στοιχεία του κατηγορητηρίου ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος ή είναι έγγραφα διαδικαστικά ή αναφέρονται απλώς διηγηματικά στην απόφαση ή το περιεχόμενο τους προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Αν μία αίτηση επαναλήψεως διαδικασίας απορριφθεί ο αιτών κατηγορούμενος δεν μπορεί να υποβάλει νέα αίτηση επικαλούμενους τους ίδιους λόγους αλλά πρέπει να επικαλεσθεί νέα πρόσθετα γεγονότα, διαφορετικά και άγνωστα μέχρι τότε.

Το έγκλημα είναι τελειωμένο μόλις περιέλθει η μήνυση ή η έγκληση στην αρχή ή γίνει ανακοίνωση σ’ αυτήν, ανεξάρτητα αν στην συνέχεια ασκήθηκε ή όχι ποινική δίωξη κατά του μηνυομένου-εγκαλουμένου.

Δημιουργείται απόλυτη ακυρότητα της επ’ ακροατηρίου διαδικασίας, λόγω κακής συνθέσεως του Δικαστηρίου, που ιδρύει τον από τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ του ίδιου Κώδικος λόγο αναιρέσεως, όταν ο δικαστικός λειτουργός, του οποίου έγινε δεκτή δήλωση αποχής από την άσκηση των καθηκόντων του σε συγκεκριμένη υπόθεση, μετέσχε στη συνέχεια στη σύνθεση του Δικαστηρίου που εκδίκασε την υπόθεση αυτή.

Εάν εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο αγνοούσε, κατά την άσκησή του, το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, μπορεί να τον προτείνει μεταγενεστέρως μέχρι και τη συζήτηση του ενδίκου μέσου στο ακροατήριο, αν εμφανισθεί σε αυτό ή και με υπόμνημα, άλλως κατά την άσκηση αυτού.

Το παραδεκτό του ενδίκου μέσου, δηλαδή η συνδρομή των όρων νομότυπης και εμπρόθεσμης άσκησής του, κρίνεται με βάση τον νόμο που ισχύει κατά τον χρόνο άσκησης αυτού. Έτσι, αν δεν ορίζεται διαφορετικά σ' αυτόν, ο νέος δικονομικός νόμος διέπει το διαδικαστικό μέρος της ποινικής δίκης, που συντελείται μετά τη θέσπισή του, και όχι και τις διαδικαστικές πράξεις που είχαν ήδη συντελεστεί μέχρι την έναρξη της ισχύος του.

Σε περίπτωση νέας καταδίκης, ο καταδικασθείς εκτίει αθροιστικά μετά την έκτιση της νέας ποινής και τη μη εκτιθείσα (αυτή που είχε τεθεί στο αρχείο δυνάμει της άνω διάταξης) και δεν υπολογίζεται στο χρόνο παραγραφής της μη εκτιθείσας ποινής ο διανυθείς χρόνος από τη δημοσίευση του ειρημένου νόμου μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη.