Πλειστηριασμός ακινήτου: Ακυρότητα κατόπιν ανακοπής που ασκείται ως την έναρξη του πλειστηριασμού (αρ. 934 παρ. 1 περ. β ΚΠολΔ) σε περίπτωση που δεν τηρηθούν οι προυποθέσεις του αρ. 999 παρ. 1,3,4 ΚΠολΔ, μεταξύ των οποίων και η επίδοση στον οφειλέτη περιλήψεως της εκθέσεως κατασχέσεως μέσα σε είκοσι ημέρες από την ημέρα της κατασχέσεως. Η πραγματοποίηση της επίδοσης προς τον οφειλέτη σαν να ήταν άγνωστης διαμονής (αρ. 135 Κ.Πολ.Δ.) ενώ ήταν γνωστής, είναι άκυρη και δεν εξομοιώνεται με έλλειψη επιδόσεως, εντεύθεν δε αν αφορά την επίδοση της εκθέσεως κατασχέσεως μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή, με τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 159 περ. 3 Κ.Πολ.Δ. Η παρέλευση άπρακτης της προθεσμίας για την άσκηση ανακοπής συνεπάγεται την απόρριψή της ως απαράδεκτης.

Συγχώνευση εταιρειών με απορρόφηση και υποκατάσταση της απορροφούσας εταιρείας στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφούμενης. Με τη συγχώνευση με απορρόφηση η συγχωνευόμενη εταιρία παύει να υφίσταται χωρίς να μεσολαβήσει εκκαθάριση, εξαφανιζόμενη ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ενώ η νέα εταιρία, ως διάδοχος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνεχίζει τις εκκρεμείς δίκες.

Αίτηση αναίρεσης για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης προκληθείσας από αδικοπρακτική συμπεριφορά. Για την επιδίωξη επιδίκασης διαφυγόντος κέρδους (αρ. 216 ΚΠολΔ), πρέπει να  Συνεπώς πρέπει να εκτίθενται με σαφήνεια στην αγωγή τα περιστατικά που προσδιορίζουν την προσδοκία του αντίστοιχου κέρδους. Δεν αρκεί λοιπόν η αναφορά των σχετικών με τον προσδιορισμό του διαφυγόντος κέρδους εκφράσεων του νόμου, αλλά απαιτείται η εξειδικευμένη και λεπτομερής, κατά περίπτωση, μνεία των περιστατικών, που καθιστούν πιθανό το κέρδος ως προς τα επιμέρους κονδύλια, καθώς και η ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων αυτών.

Τα ιδιωτικά ακίνητα είναι δυνατό να αποκτήσουν κοινόχρηστο χαρακτήρα εφόσον προβλέπονται από το εγκεκριμένο σχέδιο πόλεως ως κοινόχρηστοι χώροι και η κοινοχρησία τους είναι αποτέλεσμα της βουλήσεως του ιδιοκτήτη, ρητής ή συναγόμενης εμμέσως από ενέργειές του ή προκύπτει από πραγματική κατάσταση που διατηρήθηκε επί μακρό χρόνο με την ανοχή του ιδιοκτήτη. Εφόσον συντρέχουν, σωρευτικά, οι προϋποθέσεις αυτές, η κυριότητα του ακινήτου μετατίθεται υπέρ του οικείου Δήμου ή της Κοινότητας χωρίς μεταγραφή. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης- απουσία επίκλησης νόμιμου τρόπου απόκτησης της ιδιότητας του κοινοχρήστου από την επίδικη έκταση. Η απόρριψη του ισχυρισμού αρκεί για τη στήριξη του διατακτικού.

Ένσταση αναιρεσείοντος περί χρησικτηρίας καθέτου ιδιοκτησίας σε κοινό ακίνητο,  με την οποία ζητά τη λύση με διανομή και την πώληση με πλειστηριασμό με διάθεση του εκπλειστηριάσματος μεταξύ των διαδίκων. Καταχρηστική άσληση δικαιώματος: Η νομή επί συστατικού μέρους πράγματος δε συνιστά κτήση κυριότητας με χρησικτησία, ούτε σύσταση οροφοκτησίας.

Για να υπάρξει αγωγή για διατάραξη της νομής επί ακινήτου πρέπει να υπάρχει νομή από τον ενάγοντα, τόσο κατά τον χρόνο της διαταράξεως όσο και κατά τον χρόνο της ασκήσεως της αγωγής, την οποία συνιστούν οι υλικές και εμφανείς πράξεις επάνω σε αυτό, προσιδιάζουσες στην φύση και τον προορισμό του και είναι δηλωτικές της βουλήσεώς του να το εξουσιάζει ως ιδικό του, και προσβολή αυτής από τον ενάγοντα με διατάραξη παράνομη και χωρίς την βούλησή του γενομένη. Πρέπει να υπάρχει επίσης περιγραφή του ακινήτου προκειμένου αυτό να ταυτοποιηθεί, ήτοι στον προσδιορισμό του κατά την θέση, την έκταση, τα όρια και την ιδιότητά του, συνυφασμένο με την υποβολή συγκεκριμένου και όχι αορίστου αιτήματος, διότι διαφορετικά το δικαστήριο ευρίσκεται σε αδυναμία να εκδώσει απόφαση συγκεκριμένη και επιδεκτική εκτελέσεως. Όταν στο δικόγραφο της αγωγής υπάρχει έλλειψη των στοιχείων, η άσκηση της αγωγής καθίσταται μη νομότυπη και αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.

Διαφοροποιητικά στοιχεία διαιτητικής συμφωνίας-διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης: Η διαιτητική συμφωνία (867 επ. του Κ. Πολ. Δ.), είναι διαφορετική από την συμφωνία διαιτητικής πραγματογνωμοσύνης που συναντάται πολλές φορές στις συναλλαγές, αλλά δεν ρυθμίζεται από το νόμο, αναφέρεται όμως στην διάταξη του άρθρου 678 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα. Στη διαιτητική πραγματογνωμοσύνη τα συμβαλλόμενα μέρη αναθέτουν σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα να εξακριβώσουν, βάσει των ειδικών γνώσεων που διαθέτουν, ορισμένα αμφισβητούμενα περιστατικά, κατά τους κανόνες της επιστήμης ή τέχνης, οι αποφάσεις τους όμως δεν επιλύουν την ιδιωτικού δικαίου διαφορά που ανέκυψε ή πρόκειται να ανακύψει, όπως συμβαίνει στην διαιτητική συμφωνία, αλλά απλώς αίρονται οι διαφωνίες των συμβαλλομένων για ορισμένα αμφισβητούμενα πραγματικά περιστατικά.

Ο αναιρεσείων μπορεί να παραιτηθεί από το δικόγραφο της αναίρεσης με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αναιρεσίβλητο πριν αυτός προχωρήσει στην προφορική συζήτηση της ουσίας της υπόθεσης, οπότε η αναίρεση θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε (αρ. 294, 295 και 297,573 του Κ.Πολ.Δ). Ισχυρισμοί αναιρεσείοντος για εμπρόθεσμη αίτηση αναίρεσης λόγω του ότι κατά το χρόνο της επίδοσης κατοικούσε σε διαφορετική διεύθυνση, χωρίς να επικαλείται αποδεικτικά μέσα, επομένως η έκθεση επίδοσης καθίσταται έγκυρη.

Σύμβαση έργου και εργατικό ατύχημα: Όταν ο παθών από εργατικό ατύχημα υπάγεται στην ασφάλιση του ΙΚΑ  ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση, εκτός αν το ατύχημα οφείλεται σε δόλο αυτού ή του προσώπου που προστήθηκε από αυτόν ή αν δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων, οπότε υποχρεούται αυτός να καταβάλει στον παθόντα την προβλεπόμενη "διαφορά" (άρθρα 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 Α.Ν. 1846 /1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων", συνδυαζόμενες και με τις διατάξεις των άρθρων 16 παρ. 1 και 3 του Ν. 551 /1915). Δεν αποκλείεται όμως η αξίωση ηθικής βλάβης του εργαζομένου από τον εργοδότη. Δεν αποδεικνύεται ότι ο εργοδότης επιφύλαξε στον εαυτό του δικαίωμα συνεπίβλεψης από την παραδοχή ότι κάλυψε την αστική του ευθύνη για σωματική βλάβη ή θάνατο τρίτου κατά την εκτέλεση του έργου ούτε ότι αποτελεί προστήσαντα των εναγομένων.