Επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, κατά τα άρθα 105 του Εισ.Ν.Α.Κ. και 932 του Α.Κ.

Ο ανακόπτων, σύμφωνα με όσα αναφέρονταν στα Καταστατικά της ένδικης εταιρείας έφερε την ιδιότητα του διαχειριστή τόσο κατά τον χρόνο λειτουργίας όσο και κατά τον χρόνο διάλυσης αυτής, άρα, συνέτρεχε στο πρόσωπό του η κατά νόμον πρόσθετη, προσωπική και αλληλέγγυος ευθύνη προς πληρωμή των βεβαιωθέντων σε βάρος της οφειλέτριας εταιρείας ένδικων ασφαλιστικών εισφορών

Η ζημία που υπέστη η προσφεύγουσα εταιρεία, κατά το επίδικο έτος, από τη διάθεση μετοχών με δικαίωμα προαίρεσης στο προσωπικό συνδεδεμένων μ’ αυτήν εταιρειών, εμπίπτει στις, κατ’ άρθρο 22 του Κ.Φ.Ε., εκπιπτόμενες από τα ακαθάριστα έσοδά της επιχειρηματικές δαπάνες 

Σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο, κατά το μέρος που η υπό κρίση προσφυγή στρέφεται κατά της σιωπηρής απόρριψης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Α’ Αθηνών επί της αίτησης της προσφεύγουσας, καθ’ ό μέρος με αυτήν ζητείται η άρση όλων των σε βάρος της διασφαλιστικών του δημοσίου συμφέροντος μέτρων, η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί στον κατ’ άρθρο 6 παρ. 2 περ. δ΄ του Κ.Δ.Δ. αρμόδιο προς εκδίκαση αυτής Πρόεδρο Πρωτοδικών του Δικαστηρίου

Εφάπαξ αποζημίωση του ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας – Υπαγωγή στην εννοιολογική διάκριση της διάταξης του άρθρου 12 παρ. 3 περ. ε’ του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος.

Μη εφαρμογή σε διαφορά κοινωνικής ασφάλισης του άρθρου 41 του ν. 3659/2008 περί επανάσκησης ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου ενδίκου βοηθήματος το οποίο απορρίφθηκε από πολιτικό δικαστήριο λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας – Οικονομική ενίσχυση λόγω βαριάς αναπηρίας σε ανασφάλιστα άτομα.

Τροποποίηση του άρθρου 1 του ν.3226/2004 με το άρθρο 23 του ν. 5023/2023

Απαράδεκτη η προσβολή με προσφυγή του εγγράφου της Προϊσταμένης της Διεύθυνσης Φαρμάκου του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. με το οποίο ορίζεται η ημερομηνία έναρξης εκτέλεσης της (ήδη) επιβληθείσας με απόφαση του Αντιπροέδρου του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., διοικητικής κύρωσης της αφαίρεσης δικαιώματος συνταγογράφησης σε ιατρό συμβεβλημένο με τον ως άνω Οργανισμό λόγω παράβασης κανόνων περί ορθής συνταγογράφησης (άρθρα 2, 4 του π.δ.121/2008 και 80 του ν.3996/2011)

Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το χρηματικό πρόστιμο που προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 13 παρ. 8 εδ. β’ του από 24.9/20.10.1958 β.δ. λόγω αυθαίρετης χρήσης κοινόχρηστου χώρου αποτελεί διοικητική κύρωση και δεν έχει «ποινικό» χαρακτήρα, κατά την αυτόνομη έννοια της Ε.Σ.Δ.Α..

Κατά το Δικαστήριο, από την προσβαλλόμενη πράξη επιβολής διοικητικής κύρωσης δεν προέκυπτε ότι η Διοίκηση προέβη στην έκδοσή της χωρίς προηγούμενη κλήση του ενδιαφερομένου να εκφράσει τις απόψεις του, ενόψει του ότι η άμεση λήψη του δυσμενούς μέτρου επιβαλλόταν για την αποτροπή κινδύνου ή λόγω επιτακτικού δημόσιου συμφέροντος