Ο Συνήγορος παρεμβαίνει στις περιπτώσεις βεβαίωσης των οφειλών του μισθωτή από δημοτικά τέλη σε βάρος του κυρίου του ακινήτου, επισημαίνοντας ότι η ενεργοποίηση της επικουρικής ευθύνης του ιδιοκτήτη ή νομέα του ακινήτου πρέπει να λαμβάνει χώρα μόνο εφόσον κατά την τεκμηριωμένη κρίση της δημοτικής αρχής, η βεβαίωση και η είσπραξη των τελών από το μισθωτή είναι δυσχερής. Το ζήτημα αναδείχθηκε πρόσφατα εκ νέου στην Ειδική Έκθεση της Ανεξάρτητης Αρχής «Έσοδα Δήμων και Κράτος Δικαίου» (Ιανουάριος 2018).
Ο ∆ήµος Καλλιθέας αναζήτησε από την ιδιοκτήτρια καταστήµατος ανείσπρακτα δηµοτικά τέλη, τα οποία, ωστόσο, αφορούσαν χρονική περίοδο κατά την οποία το κατάστηµα ήταν µισθωµένο. Η µίσθωση προέκυπτε τόσο από το µισθωτήριο συµβόλαιο, όσο και από τα αρχεία της ∆.Ε.Η., καθώς η παροχή ηλεκτρικού ρεύµατος ήταν στο όνοµα της µισθώτριας.
Ο Συνήγορος επισήµανε στο ∆ήµο ότι τα δηµοτικά τέλη βαρύνουν τον υπόχρεο σε πληρωµή του λογαριασµού καταναλισκόµενου ηλεκτρικού ρεύµατος, συνεπώς αν ο υπόχρεος είναι ο µισθωτής, βαρύνουν το µισθωτή, ο οποίος είναι και ο πραγµατικός χρήστης των υπηρεσιών καθαριότητας και φωτισµού.
Τόνισε, επίσης, ότι σύµφωνα µε τη νοµολογία, η ευθύνη του ιδιοκτήτη του ακινήτου είναι επικουρική και τα τέλη αναζητούνται από αυτόν µόνο αν η βεβαίωση και η είσπραξή τους από το µισθωτή αποδειχτεί δυσχερής.
Τέλος, ο Συνήγορος ζήτησε από το ∆ήµο να αναζητήσει την πραγµατική υπόχρεο, δηλαδή τη µισθώτρια και να µην επιβαρύνει την ιδιοκτήτρια του ακινήτου παρά µόνο εφόσον εξαντλήσει κάθε προσπάθεια αναζήτησης της µισθώτριας, τα στοιχεία της οποίας του ήταν γνωστά.
Στο έγγραφο, μάλιστα, που απηύθυνε στο Δήμο και μπορείτε να δείτε στο επισυναπτόμενο αρχείο, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρεται χαρακτηριστικά:
«…σε ό,τι αφορά τα δηµοτικά τέλη καθαριότητας και φωτισµού του Ν. 25/75 και το φόρο ηλεκτροδοτούµενων χώρων του άρθρου 10 του Ν. 1080/80, σύµφωνα µε τις ειδικές τους διατάξεις καθώς και σύµφωνα µε το άρθρο 43 β του Ν. 3979/2011, βαρύνουν τον υπόχρεο σε πληρωµή του λογαριασµού καταναλισκόµενου ηλεκτρικού ρεύµατος. Συνεπώς αν ο υπόχρεος είναι ο µισθωτής, βαρύνουν το µισθωτή.
Βέβαια, το άρθρο 4 του Ν. 429/1976 προβλέπει οτι το ποσό των δηµοτικών τελών «δύναται να βεβαιούται και εισπράττεται κατά την κειµένην νοµοθεσίαν και εις βάρος του κυρίου ή νοµέως του ακινήτου κατά τον χρόνον γενέσεως της οφειλής".
Ωστόσο, έχει κριθεί νοµολογιακά ότι δεν θεσπίζεται αυτοτελής και ισότιµη φορολογική υποχρέωση του κυρίου ή νοµέως αλλά καθιερώνεται η δυνατότητα επιδιώξεως της πληρωµής των εν λόγω τελών και από τον κύριο ή νοµέα του ακινήτου, µόνο εφόσον κατά την κρίση της δηµοτικής αρχής και των διοικητικών δικαστηρίων η βεβαίωση και είσπραξη των τελών από το µισθωτή είναι δυσχερής (ΣτΕ 1147/1991,697,1241/1992)…
Μετά από την ανωτέρω παρέµβαση, ο ∆ήµος Καλλιθέας ενηµέρωσε το Συνήγορο ότι µετέφερε και αναζητεί την οφειλή από τη µισθώτρια του καταστήµατος.
