Με το ερώτημα ζητείται η Γνωμοδότηση του ΝΣΚ, αν σύμφωνα με την ΥΑ 52138/2003 (ΦΕΚ ΒΊ788), με την οποία καθορίζονται ο τύπος, το μέγεθος, οι όροι και οι προϋποθέσεις των διαφημιστικών πινακίδων επί των πεζοδρομίων, άν υφίσταται απόλυτη απαγόρευση τοποθέτησης τέτοιων διαφημιστικών πλαισίων, και
Άν δύναται να αναληφθεί νομοθετική πρωτοβουλία που να ρυθμίζει εκ νέου το επιτρεπτό της συγκεκριμένης άσκησης της υπαίθριας διαφήμισης επί πεζοδρομίων, ή επειδή, έχει κριθεί νομολογιακά, ότι λόγω απόλυτης απαγόρευσης της άσκησης υπαίθριας διαφήμισης επί πεζοδρομίου, κατ' εφαρμογή Διεθνούς Σύμβασης, δεσμεύεται ο κοινός νομοθέτης από αυτήν, κατ' άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος.
Σύμφωνα με την Γνωμοδότηση το θέμα έχει λυθεί από τη νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων, στο πλαίσιο κρίσεως τόσο ακυρωτικών διαφορών, όσο και διοικητικών διαφορών ουσίας από αγωγές αποζημιώσεως κατά του Δημοσίου και ο.τ.α., συνεπεία παροχής αδείας τοποθετήσεως διαφημιστικών πινακίδων και μη αποξηλώσεώς τους, η οποία δέχεται παγίως, ότι ισχύει η απόλυτη απαγόρευση τοποθετήσεως διαφημιστικών πινακίδων στις οδούς και στα πεζοδρόμια.
Το ΝΣΚ, λοιπόν, γνωμοδότησε ότι οι διατάξεις της υπουργικής απόφασης, θεωρούνται ανίσχυρες και, συνεπώς, μη εφαρμόσιμες από την διοίκηση και ότι το ερώτημα για το αν δύναται να αναληφθεί νομοθετική πρωτοβουλία για την ρύθμιση εκ νέου του επιτρεπτού ασκήσεως, κατά συγκεκριμένο τρόπο, της υπαιθρίου διαφημίσεως, δεν μπορεί να απαντηθεί.
