Στην τελική ευθεία από σήμερα ο εξαντλητικός μαραθώνιος για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Αυτήν τη φορά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υπάρξει τερματισμός, στο γενικό πλαίσιο, το οποίο έχει διαγραφεί από την προσυμφωνία στο Eurogroup. Το πότε ακριβώς θα επιτευχθεί δεν προβάλλει ως πρωτεύον. Αν και όσο το δυνατόν ταχύτερα τόσο το καλύτερο. Το απρόβλεπτο και το απίθανο πάντα καραδοκούν. Από τη διαμόρφωση της «τεχνικής συμφωνίας» θα αρχίσουν να συγκεκριμενοποιούνται οι απαντήσεις στα ερωτήματα. Αν πράγματι η χώρα αφήνει πίσω τη λιτότητα. Αν ο προαναγγελλόμενος έντιμος συμβιβασμός μεταξύ όλων των πλευρών δεν συνεπάγεται άλλες θυσίες όπως συνέβαινε στο παρελθόν.
Η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι οι πολίτες δεν θα κληθούν να πληρώσουν ευρώ παραπάνω. Το πώς ακριβώς θα αντισταθμιστούν τα δεδομένα επιβαρυντικά μέτρα με εκείνα της ισοδύναμης ελάφρυνσης έχει μέγιστη σημασία. Το ζήτημα φαντάζει τεχνικό, αλλά είναι κατεξοχήν κοινωνικό. Γόρδιος δεσμός είναι, χωρίς λύση με σπαθί Μεγαλέξανδρου. Βεβαίως η δυσκολία της λύσης εξαρτάται από το ύψος των μέτρων που απαιτούν οι εταίροι-δανειστές. Εδώ βρίσκεται και το πεδίο της πρώτης κρίσιμης μάχης στις διαπραγματεύσεις.
Η ελληνική πλευρά επιδιώκει μια συνολική λύση για όλα τα θέματα. Συμφωνία σε ένα πακέτο με μέτρα-αντίμετρα. Με δρομολόγηση των μεσοπρόθεσμων ρυθμίσεων για το χρέος. Με ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ. Προσδοκώντας ότι θα ανάψει έτσι το «πράσινο φως» για να δοκιμάσει την έξοδό της στις αγορές και να προχωρήσει στους δρόμους της ανάπτυξης.
Μεταξύ, όμως, στόχων και επιθυμιών μεσολαβούν η βούληση και οι σχεδιασμοί των εταίρων-δανειστών, με τις διαφωνίες και τις αντιφάσεις τους... ethnos.gr
