Πριν από σχεδόν 7 χρόνια, όταν ο Γ. Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία, προχώρησε σε παροχές, μοιράζοντας επίδομα αλληλεγγύης. Είτε από άγνοια για την κατάσταση, είτε επειδή ήθελε να τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις αφού «λεφτά υπήρχαν», προχώρησε στην καταβολή της μιας δόσης από ένα κονδύλι της τάξης του ενός δις που είχε προϋπολογίσει.
Βεβαίως, όταν αποκαλύφθηκε η σκληρή πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία, το επίδομα κόπηκε και μερικούς μήνες αργότερα η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο. Αν εκείνη η κίνηση ήταν απλά μετεκλογική τήρηση της δέσμευσης που είχε πάρει τότε το ΠΑΣΟΚ, οι εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα την Πέμπτη είναι κάτι διαφορετικό. Είναι, ασφαλώς, υλοποίηση της δέσμευσης για παροχή 13ης σύνταξης, όμως, γίνεται σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες αφού έχουν περάσει 6 σκληρά, μνημονιακά χρόνια.
Κάθε ευρώ που δίνεται στους συνταξιούχους είναι ανάσα, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τις οικογένειές τους και την αγορά. Οι παλαίμαχοι της ζωής έχει αποδειχθεί ότι δεν κάνουν αποταμίευση αλλά δίνουν τα πάντα για να συντηρούν παιδιά και εγγόνια και καταναλώνουν το σύνολο των πενιχρών αποδοχών τους. Ως εκ τούτου τα 600 και πλέον εκατομμύρια είναι σημαντικά για όλους, έστω κι αν είναι σταγόνα στον ωκεανό. Ομοίως, η αναστολή της αύξησης ΦΠΑ στα νησιά που δέχονται το προσφυγικό βάρος έχει και ουσιαστική και συμβολική σημασία ενώ η πρόσληψη 5.000 γιατρών και νοσηλευτών μπορεί να στηρίξει το σύστημα υγείας που έχει καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, πάντα θα υπάρχουν ενστάσεις όταν γίνονται εφάπαξ παροχές κι όταν τα μέτρα ανακούφισης που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός έχουν και επικοινωνιακό χαρακτήρα.
Διότι το ζήτημα δεν είναι να επιστρέψει η κυβέρνηση ένα τμήμα από το κοινωνικό μέρισμα, αλλά να κάνει όλες τις απαραίτητες κινήσεις ώστε να καταστεί βιώσιμη η ελληνική οικονομία. Και στο τέλος αυτού του δρόμου να μοιραστούν περισσότερα, σε περισσότερους και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι «μποναμάδες» είναι ανακουφιστικοί αλλά για τη στιγμή που δίνονται, ίσως και για μερικές ημέρες ακόμη. Τι θα συμβεί, ωστόσο, στο σύνολο των Ελλήνων αν από τη μία δίνονται 600 εκατ. ευρώ κι από την άλλη η κυβέρνηση αναγκάζεται να υπογράψει σκληρά μέτρα άνω των 4 δις ευρώ ετησίως και για άγνωστο χρονικό διάστημα; Και το βασικότερο: Το κοινωνικό μέρισμα πρέπει να βασίζεται στην ανάπτυξη της οικονομίας, στην παραγωγή νέου πλούτου, στην αύξηση των θέσεων εργασίας, στα γεμάτα από ασφαλιστικές εισφορές ταμεία κι όχι σε ένα περίσσευμα που προήλθε από την υπερφορολόγηση και τις περικοπές κοινωνικών δαπανών. Όταν για συντάξεις το κράτος δίνει κάθε χρόνια περί τα 15 δις ευρώ ώστε να καλύψει το έλλειμμα των ταμείων, για ποιες παροχές πρέπει να μιλάμε; Κι όταν η εισφοροδιαφυγή, η «μαύρη» εργασία και οι χαμηλοί μισθοί έχουν προκαλέσει τρομακτική μείωση στα έσοδα των ταμείων, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν οι συντάξεις, τότε πώς θα πρέπει να χαίρεται κανείς για μια εφάπαξ παροχή, έστω κι αν αυτή είναι σημαντική; Η ελληνική οικονομία χρειάζεται ένα πολυετές πλάνο βιωσιμότητας που θα στηρίζεται στην ανάπτυξη κι όχι σε «πυροτεχνήματα». Μια χώρα με υπέρογκο δημόσιο χρέος πρέπει πρώτα να νοικοκυρέψει τα του οίκου της και στη συνέχεια να προχωρά σε χαλάρωση των περιορισμών. Σε άλλη περίπτωση, απλά θα επιδεινώνεται η κρίση.
IMERISIA.GR
