Καθώς κρίνεται το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα, ενέχει τη θέση μιας έμμεσης οδηγίας. Αφενός μεν υπογραμμίζει ότι είναι συνταγματική υποχρέωση η εξασφάλιση στους απόμαχους της δουλειάς ικανοποιητικού επιπέδου διαβίωσης.
Μάλιστα, προς την κατεύθυνση που ορίζεται αυτή από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και εξειδικεύεται στις περισσότερες εθνικές νομολογίες.
Αφετέρου δε ότι είναι υποχρέωση του κράτους η χρηματοδότηση των ασφαλιστικών φορέων. Κρατική μέριμνα η εξασφάλισή τους. Με ταυτόχρονη ορθολογική αξιοποίηση της περιουσίας τους, χάριν των επόμενων γενεών.
Το ΣτΕ αποδεσμευμένο, ως οφείλει, από οικονομικίστικους υπολογισμούς και νεοφιλελευθερισμούς, έρχεται να παγιώσει τη νομολογία υπέρ του κοινωνικού κράτους. Oπως είχε κάνει και πρόσφατα, θεωρώντας αντισυνταγματικές τις περικοπές συντάξεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα με τους νόμους του 2012.
Κρίνοντας ακόμη ότι οι περικοπές επιτρέπονται σε περιόδους εξαιρετικών δημοσιονομικών συνθηκών, προσθέτει, φυσικά, ότι αυτές δεν είναι δυνατόν να είναι απεριόριστες.
Το ανώτατο δικαστήριο, με τις «κόκκινες γραμμές», σε τυχόν νέες περικοπές, όπως αυτές έχουν τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους-δανειστές για την αξιολόγηση του χρηματοδοτικού προγράμματος, προσθέτει επιχειρήματα στην ελληνική πλευρά.
Μαζί με τις γνωστές κυβερνητικές «αρχές» στο συνταξιοδοτικό μπορεί ν' αποτελέσει ένα ακόμη ανάχωμα τόσο σε ανεδαφικά, όσο και αναποτελεσματικά μέτρα, όπως έχει αποδειχθεί όλη την περίοδο της κρίσης. Τουλάχιστον, όπως αυτά ζητούνται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να καλυφθεί ένα δημοσιονομικό κενό, που είναι από αμφισβητούμενο ως ανύπαρκτο για την ελληνική κυβέρνηση.
ETHNOS.GR
