Με την υπ’ αριθμόν απόφαση 269/2021, ο Άρειος Πάγος αναιρεί μερικώς την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως προς τη διάταξή της περί επιβολής της ποινής. Ειδικότερα, αφαίρεσε τη φράση "με χρήση" από το χαρακτηρισμό της αξιόποινης πράξης της πλαστογραφίας, καθώς μετά την 1η Ιουλίου 2019 η κατάρτιση πλαστού ενοποιήθηκε με τη χρήση του ως ενιαίο έγκλημα

Εφαρμογή επιεικέστερου νόμου αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων (αρ. 2 παρ. 1 ΠΚ). Αντικειμενική υπόσταση ηθικής αυτουργίας και στοιχειοθέτηση υποκειμενικής υπόστασης (δόλου) λόγω της θέλησης παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος. Ενοποίηση της κατάρτισης πλαστού ή της νόθευσης γνησίου με την χρήση του πλαστού και πρόβλεψη ποινής φυλάκισης και χρηματικής ποινής χωρίς την επιβολή ελάχιστου ορίου στερητικής της ελευθερίας ποινής (αρ. 216 παρ. 1 από 1/7/2019). Συνεπεία της μη εφαρμογής της επιεικέστερης διάταξης της 1/7/2019 αναιρείται εν μέρει η απόφαση του Πλημμελειοδικείου και το ευεργετικό αποτέλεσμα της ένδικης αναίρεσης επεκτείνεται και στον ωφελούμενο συγκατηγορούμενο (469 Κ.Π.Δ.)

Η επίκληση ως λόγου αναίρεσης εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου και γι αυτό απορρίπτεται η σχετική αίτηση αναίρεσης

Πρόκληση σε άλλον της απόφασης να διαπράξει ορισμένη αξιόποινη πράξη, η πρόκληση δε αυτή μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, όπως με συμβουλές, υπόσχεση ή χορήγηση αμοιβής, παραινέσεις, προτροπές (παρακίνηση, παρόρμηση, ενθάρρυνση), πειθώ, φορτικότητα, πίεση, απειλή, εκμετάλλευση οποιασδήποτε πλάνης, πραγματικής ή νομικής ή περί τα παραγωγικά αίτια της βούλησης.

Αν η έφεση του Εισαγγελέα δεν έχει αιτιολογία και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αντί να την απορρίψει ως απαράδεκτη, την κρίνει παραδεκτή και, ακολούθως, εξετάζοντας την ουσία της υπόθεσης, καταλήξει στην καταδίκη του κατηγορούμενου, υποπίπτει σε θετική υπέρβαση της εξουσίας του, η οποία ιδρύει τον, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του Κ.Π.Δ., λόγο αναίρεσης.

Επί ηθικής αυτουργίας σε ορισμένη αξιόποινη πράξη για να έχει η καταδικαστική απόφαση την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει εκτός των άλλων, να αναφέρονται σε αυτή ο τρόπος και τα μέσα, με τα οποία ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στο φυσικό αυτουργό την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε.

Δεν αποκλείεται η ύπαρξη ηθικής αυτουργίας, όταν απαλλάχθηκε ο φυσικός αυτουργός για έλλειψη δόλου ή ικανότητας προς καταλογισμό ή, διότι βρισκόταν σε πραγματική ή συγγνωστή νομική πλάνη.

Για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας αρκεί να στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος, δηλαδή πράξης, για τη οποία δεν συντρέχει κάποιος λόγος που αποκλείει τον άδικο χαρακτήρα αυτής, χωρίς να εξετάζεται, αν ο αυτουργός είναι ικανός προς καταλογισμό, αν πράττει από δόλο ή, αν συντρέχει ως προς αυτόν λόγος, που να αποκλείει τον καταλογισμό

Για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας αρκεί να στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος, δηλαδή πράξης, για τη οποία δεν συντρέχει κάποιος λόγος που αποκλείει τον άδικο χαρακτήρα αυτής, χωρίς να εξετάζεται, αν ο αυτουργός είναι ικανός προς καταλογισμό, αν πράττει από δόλο ή, αν συντρέχει ως προς αυτόν λόγος, που να αποκλείει τον καταλογισμό

Προσδιορίστηκε στον προσφεύγοντα ποσό πληρωμής ύψους 865,18 €