Δεκτή έγινε έφεση ασφαλιστικής εταιρείας προς αποκατάσταση ζημίας που υπέστη ασφαλισμένη σ’ αυτήν εταιρία λόγω πρόκλησης καταστροφών κατά τη διάρκεια βίαιων επεισοδίων. Το Εφετείο έκρινε πως η προσβαλλόμενη απόφαση μη νόμιμα απέρριψε ως αναπόδεικτο το καταβληθέν στην ασφαλισμένη επιχείρηση ποσό προς αποκατάσταση της θετικής ζημίας, αξιώνοντας από την εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρεία την προσκόμιση παραστατικών ή άλλων φορολογικών στοιχείων

Η εκ παραδρομής μη έγκαιρη και μη προσήκουσα υποβολή πρωτοδίκως από τον ενάγοντα της έκθεσης επίδοσης της αγωγής στο εναγόμενο νπδδ δεν συνιστά δικαιολογημένη μη προβολή πραγματικού ισχυρισμού και μη προσκόμιση προς απόδειξή του του σχετικού αποδεικτικού στοιχείου ώστε να είναι κατ' εξαίρεση επιτρεπτή το πρώτον κατ’ έφεση

Κατά το σκεπτικό του δικαστηρίου, ευθύνη των ο.τ.α. προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνον όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου τους παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την κείμενη εν γένει νομοθεσία και τους οικείους κανονισμούς, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης

Στην ασφαλιστική σύμβαση υπήρχε η πρόβλεψη της εξαίρεσης του ασφαλιστή από την ευθύνη, σε περίπτωση, μεταξύ άλλων, ζημίας, που προξενείται από οδηγό που δεν κατέχει τη προβλεπόμενη από το νόμο άδεια οδήγησης, για την κατηγορία του οχήματος που οδηγεί. Ο ως άνω απαλλακτικός όρος είναι ασαφής ως προς την πραγματική βούληση των συμβληθέντων, ερμηνευόμενος δε χωρίς προσήλωση στις λέξεις, όπως απαιτεί η καλή πίστη και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., έχει την έννοια ότι οι συμβαλλόμενοι, κατά την συνομολόγησή του, απέβλεψαν κυρίως στο γεγονός αν ο οδηγός της ζημιογόνας μοτοσυκλέτας είχε την πραγματική ικανότητα οδηγήσεως μοτοσυκλέτας και όχι στην τυπική μόνο προϋπόθεση της ύπαρξης, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, κατάλληλης (για τα κυβικά της μοτοσυκλέτας) άδειας ικανότητας οδηγήσεως

Σε κάθε περίπτωση, για να κριθεί βάσιμη η σχετική αξίωση του ζημιωθέντος, αυτός φέρει το βάρος να επικαλεστεί και να αποδείξει την προκληθείσα ζημία του και το ύψος αυτής, καθώς και τη συνδρομή των λοιπών προϋποθέσεων γέννησης της αποζημιωτικής αξίωσής του έναντι του Ελληνικού Δημοσίου

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με την 4202/2025 απόφαση αναγνώρισε, την υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου να του καταβάλει εντόκως το ποσό των 50.000 ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση για τη διαγνωσθείσα ηθική βλάβη που υπέστη

Δεν θεσπίζεται νέα εξαίρεση από τον κανόνα του παρεμπίπτοντος ελέγχου και της αυτοτέλειας της αγωγής, η οποία ασκείται επιτρεπτώς για τις λοιπές αξιώσεις ήτοι για την αποκατάστασης ζημίας διαφορετικής και διακεκριμένης από το αντικείμενο της πράξης ή παράλειψης της φορολογικής αρχής και, ως εκ τούτου, το δικαστήριο της αγωγής έχει τη δυνατότητα (και την υποχρέωση) να ελέγχει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα της φερόμενης ως ζημιογόνου πράξης ή παράλειψης της φορολογικής αρχής

Αγωγή αποζημίωσης κατ’ άρθρο 105 ΕισΝΑΚ και απώτατο χρονικό σημείο για την υποβολή αιτήματος επίδειξης εγγράφων κατ’ άρθρο 174 ΚΔΔ

Το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, σημείο 4, το άρθρο 3, παράγραφος 1, και το άρθρο 4 της οδηγίας 2014/104/ΕΕ, καθώς και το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται στην ερμηνεία εθνικής ρύθμισης η οποία έχει ως αποτέλεσμα να εμποδίζει τους φερομένους ως ζημιωθέντες από παράβαση του δικαίου του ανταγωνισμού να εκχωρήσουν τα δικαιώματα αποζημίωσής τους σε πάροχο νομικών υπηρεσιών προκειμένου αυτός να τα ασκήσει συλλογικά στο πλαίσιο αγωγής αποζημίωσης η οποία δεν έπεται απρόσβλητης και δεσμευτικής απόφασης –ιδίως όσον αφορά την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών– με την οποία μια αρχή ανταγωνισμού διαπιστώνει τέτοια παράβαση

Αγωγή, κατ’ άρθρ. 105 και 106 ΕισΝΑΚ, ιδιοκτητών οικιακών φωτοβολταϊκών συστημάτων, οι οποίοι έχουν συνάψει με τη ΔΕΗ Α.Ε. συμβάσεις συμψηφισμού για τη συμμετοχή τους στο “Ειδικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης Φωτοβολταϊκών Συστημάτων σε κτιριακές εγκαταστάσεις και ιδίως σε δώματα και στέγες κτιρίων”, ενώπιον του Μον. Διοικ. Πρωτοδικείου Αθηνών κατά των: 1) Ελληνικού Δημοσίου, 2) ΛΑΓΗΕ Α.Ε. ήδη ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε., 3) ΡΑΕ και 4) ΔΕΗ Α.Ε.