Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται, κατ’ αρχήν, σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αγωγής του καταναλωτή περί επιστροφής των ποσών που κατέβαλε σε εκτέλεση σύμβασης ενυπόθηκου δανείου, η οποία κατέστη ανίσχυρη λόγω των καταχρηστικών ρητρών που περιέχει, προβαίνει αυτεπαγγέλτως στον συμψηφισμό των αμοιβαίων απαιτήσεων του καταναλωτή και του επαγγελματία που είναι συμβαλλόμενοι στην εν λόγω σύμβαση, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται στον καταναλωτή απαίτηση μόνον επί του ποσού των γενομένων σε εκτέλεση της σύμβασης καταβολών το οποίο υπερβαίνει το ποσό του δανειακού κεφαλαίου, και αξίωση για τόκους υπερημερίας επί του εν λόγω υπερβάλλοντος ποσού