Ενώ η Ευρώπη αναζητά την αποκατάσταση των δεσμών της με τους πολίτες, συλλογικά στους θεσμούς της αλλά και ξεχωριστά στα κράτη-μέλη για την αντιμετώπιση του δημαγωγικού λαϊκισμού μερικοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Χειροπιαστή απόδειξη η ευθυγράμμιση και υποστήριξη των αντικοινωνικών και αντεργατικών θέσεων του ΔΝΤ για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Ένα κορυφαίο ζήτημα, το οποίο βρίσκεται μεν στην πρώτη γραμμή, λόγω της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος. Στις πραγματικές διαστάσεις και στις προοπτικές του συνιστά, όμως, μείζονα υπόθεση όλου του κόσμου της εργασίας στην ΕΕ. Επικαλούνται σαθρά επιχειρήματα, από κάθε άποψη, προκειμένου να μην ισχύσει στα καθ΄ ημάς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αν και η ομάδα των εμπειρογνωμόνων που έχει ασχοληθεί ειδικά με αυτό είναι σαφής: η βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική είναι αναγκαίο να επανέλθει στην Ελλάδα.
Το Ταμείο, φυσικά, διακατέχεται από τις ιδεοληψίες του, ακολουθώντας δογματικές συνταγές. Δεν είναι, όμως, αυτό που κρίνεται από τους Ευρωπαίους πολίτες. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δοκιμάζονται, αφήνοντας ανοιχτή μια μαύρη τρύπα στον εργασιακό χάρτη της ΕΕ. Η διάρρηξη του εργασιακού και γενικότερα του κοινωνικού κεκτημένου. Η αλά καρτ εφαρμογή και η οπισθοδρόμησή του τρέφουν τον νεοεθνικιστικό ευρωσκεπτικισμό, τη δημαγωγία της ακροδεξιάς και των περιχαρακώσεων.
Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, με δομικό στοιχείο την προστασία των εργαζομένων, είναι όρος ύπαρξης για την ΕΕ. Με την ευκαιρία των 60 χρόνων και της επετειακής Συνόδου της Ρώμης είναι αναγκαίο να διακηρυχθεί. Να επαναβεβαιωθεί και να ενισχυθεί προς όφελος των πολιτών, του παρόντος και του μέλλοντος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. ethnos.gr
