Μέχρι τώρα στην Ελλάδα των Μνημονίων είμαστε μάρτυρες της μαζικής φυγής νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, από θετικές κυρίως κατευθύνσεις. Στις εκατοντάδες χιλιάδες που εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας εργασία προστίθενται συνεχώς και άλλες στρατιές. Από επιστημονικά πεδία που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος σε άλλες εποχές. Οπως για παράδειγμα καθηγητές, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί.
Ειδικά για τους τελευταίους, οι οποίοι στα προμνημονιακά χρόνια συνωστίζονταν στις παιδαγωγικές σχολές, έχοντας εξασφαλισμένη μια θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Πολλές χιλιάδες από αυτούς, μη έχοντας επαγγελματική προοπτική, «τρέχουν» τώρα με στραμμένα τα βλέμματα στην Κύπρο, όπου δεν υπάρχει το εμπόδιο της γλώσσας και το περιβάλλον είναι οικείο. Η εφαρμογή εκεί ενός νέου συστήματος διορισμού εκπαιδευτικών, με δικαίωμα συμμετοχής και Ελλήνων, σήμανε συναγερμό. Στους εγγεγραμμένους στην κυπριακή επετηρίδα, ήδη, σπεύδουν ομαδικά να ενταχθούν κι άλλοι.
Η ειρωνεία, αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος, είναι ότι οι νέοι μας αναζητούν το «όνειρο» του διορισμού σε έναν τόπο ο οποίος γνώρισε και ο ίδιος τα Μνημόνια. Προκαλώντας και εκεί έκρηξη της νεανικής ανεργίας αλλά και φυγή προς άλλες χώρες. Οι επιπτώσεις από το ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που επιβάλλουν οι εταίροι-δανειστές και γενικότερα οι εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας εκδηλώνονται τερατωδώς με την ανεργία. Ιδιαίτερα στις πιο παραγωγικές ηλικίες και των νέων επιστημόνων, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το παρόν και το μέλλον, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο τη δύσκολη έξοδο από την κρίση.
Η δημιουργία των προϋποθέσεων για να παραμείνουν και να εργαστούν στον τόπο τους αλλά και η επιστροφή όσων έχουν αναγκαστεί να τον εγκαταλείψουν είναι μια κρίσιμη εθνική υπόθεση. ethnos.gr
