Το μείζον στα νοσοκομεία της χώρας είναι, βεβαίως, η επάρκεια και η ποιότητα της περίθαλψης. Δεν είναι, όμως, καθόλου αμελητέο και το περιβάλλον όπου παρέχονται. Η παράμετρος της εύρυθμης λειτουργίας για νοσηλευτικό προσωπικό, γιατρούς, ασθενείς και επισκέπτες. Και από την άποψη αυτή, είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού οι ανεπάρκειες. Οπως στο Κρατικό Νίκαιας, το οποίο συνιστά τυπικό δείγμα για τις μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες.
Βρίσκεται κάτω από μια ιδιότυπη εξωτερική «πολιορκία» παραβατικότητας. Από άτομα, ομάδες και συμμορίες. Κλέβουν και λεηλατούν εξωτερικούς χώρους -και όχι μόνο. Μαζί με την κλασική παραβατικότητα έχουν αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα και νέες μορφές της. Από τη μεθαδόνη που διακινείται στα πέριξ ως τους προστάτες «αποκλειστικών νοσοκόμων».
Η έλλειψη ασφάλειας και φύλαξης των νοσοκομειακών χώρων δεν περιορίζεται μόνο στις κλοπές, τις ληστείες και τις συναφείς δράσεις. Ούτε στις παρενέργειες και τις ανωμαλίες που προκαλεί η πολυπρόσωπη παραβατικότητα στην εύρυθμη λειτουργία τους. Ετσι, για παράδειγμα, η ελεύθερη κυκλοφορία και δραστηριότητα εκεί όπου, σύμφωνα με τα πρωτόκολλα, επιτρέπεται να βρίσκονται μόνο νοσηλευτικό προσωπικό και ασθενείς πολλαπλασιάζει μέχρι και τους κινδύνους των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων.
Η αντιμετώπιση της πολλαπλής παραβατικότητας είναι, φυσικά, πριν απ' όλα ζήτημα ενίσχυσης του εξειδικευμένου προσωπικού φύλαξης. Πριν απ' όλα με μόνιμους φύλακες ή και με συμβάσεις. Η υγεία υποφέρει στις ασφυκτικές δημοσιονομικές πολιτικές. Το τελευταίο που χρειάζεται είναι η πρόκληση πρόσθετων δυσκολιών από την έλλειψη ασφάλειας. Ο διπλασιασμός του προσωπικού φύλαξης, όπως προτείνουν οι εργαζόμενοι στη Νίκαια, κοστίζει ελάχιστα. Αν συγκριθεί με το κόστος της παραβατικότητας...
ETHNOS.GR
