Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση, όλες τις προηγούμενες μέρες, επιδόθηκαν σε μια εκστρατεία πιέσεων για να συγκληθεί το σώμα. Με προφανή ρίσκα και προκαλώντας, ενδεχομένως, ενοχλήσεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ιδιαίτερα όσον αφορά το αίτημα για Σύνοδο Κορυφής, σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατόν να δοθεί λύση μέσω του Eurogroup.
Τελικά, όμως, φαίνεται σαν να πείστηκαν όλοι για το κατεπείγον του ζητήματος και κινητοποιήθηκαν. Ετσι έγινε δυνατόν να ξεπεραστεί η εμπλοκή που προκλήθηκε από την εκβιαστική, όσο και παράλογη αξίωση του ΔΝΤ για τη δέσμη προληπτικών μέτρων, αν τυχόν δεν επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι για το 2018. Να αποφευχθεί η πυροδότηση μιας νέας κρίσης και να μην επαναληφθούν οι τραγικές μέρες του περασμένου Ιουνίου. Βεβαίως, στις 9 Μαΐου θα δοκιμαστεί η αξιοπιστία όσων δηλώνουν υπέρ της συμφωνίας για την αξιολόγηση και της συζήτησης για την ελάφρυνση του χρέους.
Μικρό καλάθι πρέπει να κρατάμε έως τότε, σύμφωνα με τη λαϊκή έκφραση. Αν και στη φάση που διανύουμε, φαντάζουν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά οι θετικές εξελίξεις. Επειδή οι ελληνικές θέσεις είναι ισχυρές και τεκμηριωμένες κατά γενική ομολογία, αν εξαιρεθούν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και ορισμένοι «συνήθεις ύποπτοι». Επειδή, ακόμη, είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η χώρα μας δεν κατηγορείται για αθέτηση δεσμεύσεων. Είναι εκείνη ακριβώς που πρωτοστατεί στη διασφάλιση και την τήρηση των συμφωνηθέντων.
Αλλά, κυρίως, επειδή από την αρχή της κρίσης βρίσκεται με ισχυρές συμμαχίες, όπως αποδεικνύεται από τις τοποθετήσεις εκπροσώπων των θεσμών και κορυφαίων αξιωματούχων το τελευταίο διάστημα. Δεν δοκιμάζονται, όμως, αποκλειστικά οι ελληνικές αντοχές και η ευρωπαϊκή υπευθυνότητα ως προς την τήρηση της συμφωνίας του καλοκαιριού.
Οι θεσμοί βρίσκονται αντιμέτωποι με το παρόν και το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης. Το «ελληνικό» είναι χρονικώς το πρώτο που καλούνται να λύσουν μπροστά στην πολλαπλά κρίσιμη κατάσταση και τη διαρκή οικονομική αβεβαιότητα. Από την προσφυγική κρίση έως το επικείμενο δημοψήφισμα για το Brexit.
Από τις εξελίξεις εν όψει των εκλογών σε μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης, όπως η Ισπανία, έως την απειλή ανάληψης της εξουσίας από ακροδεξιούς, όπως στην Αυστρία. Μπροστά σε όλα αυτά, όποιοι μένουν αδιάφοροι ή συνηγορούν υπέρ μιας ενδεχόμενης νέας ελληνικής κρίσης, ανοίγουν τον ευρωπαϊκό ασκό του Αιόλου.
ETHNOS.GR
