Αν και το θολό τοπίο για τη στάση του ΔΝΤ ήταν δεδομένο. Αν και οι αντιρρήσεις του, με όλους τους άλλους εμπλεκόμενους, ήταν γνωστές, αναμενόταν, όμως, ότι τελικά θα προσυπέγραφε. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα ευθυγραμμιζόταν με τη φωνή της λογικής.
Οι διάλογοι Τόμσεν - Βελκουλέσκου αποκάλυψαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι μεθόδευαν το μπλοκάρισμα της διαπραγμάτευσης. Αδιαφορώντας, από ανεύθυνα μέχρι προκλητικά, για τις συνέπειες. Κατόπιν τούτων προβάλλει ακόμη πιο πιεστικά η ανάγκη για τάχιστη ολοκλήρωση των μαραθώνιων διαβουλεύσεων. Διαφορετικά... καήκαμε, σύμφωνα με τη χαρακτηριστική έκφραση του Ευκλ. Τσακαλώτου.
Τη θέση αυτή φαίνεται ότι ενστερνίζονται το Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αυτό, τουλάχιστον, είναι το συμπέρασμα από τον εν εξελίξει διπλωματικό συναγερμό που σήμανε στην κυβέρνηση. Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ έπαιζαν -εκ προθέσεως ή όχι, αδιάφορο- επικίνδυνα παιχνίδια με τη χώρα μας και τον λαό της. Εμφανίζονται πρόθυμοι να προκαλέσουν «πιστωτική ασφυξία», προκειμένου να επιβληθεί η «συνταγή» τους.
Απειλώντας και θέτοντας, ταυτοχρόνως, σε δοκιμασία την ευρωπαϊκή σταθερότητα. Σε μια περίοδο που η ΕΕ αντιμετωπίζει υπαρξιακές προκλήσεις, όπως η οικονομική και προσφυγική κρίση, ζητήματα ασφάλειας και το καθοριστικό βρετανικό δημοψήφισμα. Από τους διαλόγους ανακύπτουν και μια σειρά άλλα ζητήματα. Με παρενέργειες και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.
Είναι αυτονόητο ότι οι οποιεσδήποτε επιπτώσεις εξαρτώνται από τον τρόπο κομματικής ανάγνωσης ή παρανάγνωσης των αποκαλύψεων. Ισως περιττεύει να επισημανθεί ότι σε κάθε περίπτωση αυτές συνιστούν παραπάνω από λάθος αν υπονομεύουν το σενάριο για το τέλος της αξιολόγησης εδώ και τώρα...
ETHNOS.GR
