Την αδιάλλακτη και άκαμπτη ηγεμονική συμπεριφορά φαίνεται να διαδέχεται ο ρεαλισμός, κάτω από το βάρος των κρίσιμων περιστάσεων για την Ευρώπη.
Ουσιαστικά ως προς το Προσφυγικό έχει αναδυθεί ένας νέος άξονας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Σε αντιπαράθεση με τον παραδοσιακό ευρω-κεντρικο-ανατολικό. Παρά τις αγεφύρωτες διαφορές ως προς τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας, πρακτικές και αντιλήψεις, η στάση των δύο χωρών συμπίπτει σ' αυτό το μέγιστο ζήτημα για το παρόν και το μέλλον της ΕΕ.
Η Αθήνα για την αντιμετώπιση της τραγωδίας στηρίζεται στην πολιτική Μέρκελ για το Προσφυγικό (ανοιχτά σύνορα, επιμερισμός βαρών). Η τελευταία δεν μπορεί να υλοποιηθεί και να αποδώσει χωρίς τη χώρα μας και τη συνεργασία με την Τουρκία.
Με δόσεις υπερβολής και απλούστευσης, η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» διατύπωνε χθες την άποψη ότι με την προσφυγική κρίση «οι τύχες της Γερμανίδας καγκελαρίου και του Ελληνα πρωθυπουργού είναι από εδώ και στο εξής εν μέρει συνδεδεμένες». Βρίσκονται στο ίδιο καράβι και «ή θα βουλιάξουν μαζί ή μια μέρα θα τους χαιρετήσουμε ως δύο Ευρωπαίους ήρωες».
Η αλλαγή αυτή, ανεξαρτήτως του αν θα είναι προσωρινή ή όχι, παράγει εκ των πραγμάτων και νέους συνολικότερους συσχετισμούς. Τουλάχιστον υπαγορεύει ευελιξίες και προσαρμογές. Μπορεί μεν η προσφυγική κρίση να μη συσχετίζεται θεωρητικά με την αξιολόγηση και το «πράσινο φως» στην εκταμίευση της χρηματοδότησης του προγράμματος.
Αλλωστε ούτε οι θεσμοί ούτε η κυβέρνηση τις συνδέουν, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Παρ' όλα αυτά, είναι δυο ταυτόχρονες εν εξελίξει κρίσεις που συνδέει η ίδια η πραγματικότητα και η ζωή.
ETHNOS.GR
