Οι διαφορές ανάμεσα στην Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τη μία πλευρά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από την άλλη διαμορφώνουν διαπραγματευτικές απαιτήσεις που μας φέρνουν σε αδιέξοδο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε άλλο παρά συνεπείς έχουμε αποδειχθεί όλα αυτά τα χρόνια ως προς τις υποχρεώσεις μας.
Αλλά εξίσου αναμφισβήτητο είναι ότι κανένας άλλος λαός δεν έχει υποχρεωθεί να υποστεί σε περίοδο ειρήνης τέτοια δραματική υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου, τόσο μακρόχρονη ύφεση και τέτοιων διαστάσεων ανεργία. Και όλες τις αναπόφευκτες, φυσικά, παρενέργειες που συνθέτουν μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα, η οποία μέρα με τη μέρα προσλαμβάνει διαστάσεις που απειλούν να καταστούν ακόμη και ανεξέλεγκτες.
Θα ανέμενε, λοιπόν, κανείς ότι αυτή η διαμορφωμένη πραγματικότητα, για την οποία και οι εταίροι και δανειστές μας έχουν κάποιο μερίδιο ευθύνης λόγω των εσφαλμένων σχεδιασμών τους, θα συνέβαλλε ώστε να μην καθίσταται κάθε τόσο δυσχερέστερη η ήδη δύσκολη θέση μας. Αν μη τι άλλο δικαιούμαστε επιτέλους να αξιώνουμε μια κοινή στάση ως προς τις υποχρεώσεις μας και να μην εξαναγκαζόμαστε να πελαγοδρομούμε ανάμεσα στις διαφορετικές απαιτήσεις των δύο πλευρών.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει κρίνει ότι η τεχνογνωσία του ΔΝΤ τής είναι απαραίτητη. Στην περίπτωσή μας η επιμονή αυτή δεν δικαιώθηκε. Αλλά η απόφαση είναι ειλημμένη και δεν αλλάζει. Το ΔΝΤ θα παραμείνει. Αλλά είναι αδιανόητο να λειτουργεί πέρα και πάνω από τις όποιες συμφωνίες έχουν γίνει και τις όποιες αποφάσεις έχουν ληφθεί.
ETHNOS.GR
