Σχεδόν καθημερινές είναι πλέον οι εκατέρωθεν σχετικές διαβεβαιώσεις. Και από τα αρμοδιότερα όσο και επισημότερα χείλη. Μόλις προχθές υπογράμμισε ο πρωθυπουργός την ανάγκη να ολοκληρωθεί το ταχύτερο η διαδικασία και σχεδόν ταυτόχρονη ήταν και η υπόδειξη της επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι πριν απ' οποιαδήποτε ενέργεια ως προς το χρέος θα πρέπει να έχουν προχωρήσει οι μεταρρυθμίσεις.
Μόνο που ούτε οι υποδείξεις ούτε οι ευχές λύνουν προβλήματα. Κι αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι εμπλεκόμενοι στη διαπραγματευτική διαδικασία. Που παράλληλα οφείλουν να έχουν και κάτι άλλο υπόψη τους. Πως για να οδηγηθούμε στην επιθυμητή έκβαση θα πρέπει να συμβάλουν σ' αυτό και οι δύο πλευρές. Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις η σύγκλιση είναι ανέφικτη.
Η ευθύνη της ελληνικής πλευράς είναι δεδομένη. Και ούτε συγκαλύπτεται, ούτε συγχωρείται. Οι ειλημμένες υποχρεώσεις πρέπει να τηρούνται. Αλλά δυστυχώς ούτε οι σημερινοί ούτε οι προηγούμενοι εκπρόσωποί μας επέδειξαν την οφειλόμενη συνέπεια.
Αλλά δεδομένη είναι και η ευθύνη της άλλης πλευράς. Που μάλλον δεν εννοεί να καταλάβει ότι απέναντί της δεν έχει απλώς και μόνο μια κυβέρνηση ή κάποιους τεχνοκράτες, αλλά κι έναν λαό εξουθενωμένο από μια εξάχρονη πρωτοφανή δοκιμασία, η οποία εν μέρει προκλήθηκε από τα λάθη, τις αστοχίες και τους εσφαλμένους υπολογισμούς που ομολογημένα διέπραξαν οι ίδιοι οι οποίοι και σήμερα εμμένουν στις αλάνθαστες, υποτίθεται, συνταγές τους.
Αυτή την ιδιαιτερότητα δεν δικαιούνται να την αγνοούν.
ETHNOS.GR
