Αν η έφεση του Εισαγγελέα δεν έχει αιτιολογία και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αντί να την απορρίψει ως απαράδεκτη, την κρίνει παραδεκτή και, ακολούθως, εξετάζοντας την ουσία της υπόθεσης, καταλήξει στην καταδίκη του κατηγορούμενου, υποπίπτει σε θετική υπέρβαση της εξουσίας του, η οποία ιδρύει τον, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του Κ.Π.Δ., λόγο αναίρεσης.

Αν από τη δήλωση του εκκαλούντος ή από τη φύση των λόγων της έφεσης που προβάλλονται δεν προκύπτει με σαφήνεια ότι πλήττεται μέρος μόνο της απόφασης, η μεταβίβαση θεωρείται συνολική. Όταν ο εκκαλών κατηγορούμενος παραπονείται με την έφεσή του για κακή ή εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς την κατηγορία γενικά, το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα είναι καθολικό και το Εφετείο οφείλει να κρίνει ολόκληρη την απόφαση.

Απαιτείται η πράξη, που αποδίδεται σε ένα ή περισσότερα συγκεκριμένα πρόσωπα, να είναι αξιόποινη ή πειθαρχικώς κολάσιμη και ψευδής ο υπαίτιος να γνώριζε την αναλήθειά της και να απέβλεπε με αυτήν ήτοι στο να κινηθεί ποινική ή πειθαρχική δίωξη εναντίον εκείνου, κατά του οποίου στρέφεται η καταγγελία του ψευδομηνυτή χωρίς να απαιτείται και πραγμάτωση του σκοπού αυτού.

Διότι αυτό διέκοψε αναιτιολόγητα τη συζήτηση της υποθέσεως από τις 4-6-2018 για τις 5-7-2018, δηλαδή πέραν των χρονικών ορίων που προβλέπονται από τη διάταξη του άρθρου 375 παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειόντων προς υποβολή του, αφού αυτοί δεν προσδιορίζουν στην υπό κρίση αίτηση, ότι υπέστησαν συγκεκριμένη βλάβη από την κατά τα ανωτέρω διακοπή της δίκης, επιπλέον δε κατά την επανάληψη της δίκης, οι αναιρεσείοντες και οι συνήγοροι τους δεν αντέλεξαν στην περαιτέρω πρόοδο της δίκης αμέσως μετά την έναρξη της συνεδριάσεως της 5.7.2018, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε (σχετική) ακυρότητα να καλυφθεί.

Για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της ψευδορκίας μάρτυρα, απαιτείται ο δράστης να καταθέσει ψευδή περιστατικά ή να έχει γνώση των αληθινών περιστατικών και να τα αποκρύπτει σκοπίμως ή να αρνείται να τα καταθέσει.

Όταν το έγκλημα της ψευδορκίας μάρτυρα λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια ποινικής δίκης, υφίσταται άμεση ηθική βλάβη εκείνος που ήταν διάδικος στην ποινική δίκη, στην οποία κατατέθηκαν τα ψευδή γεγονότα, διότι η ψευδής μαρτυρία επηρεάζει άμεσα μόνο τη σχέση των διαδίκων και όχι τις σχέσεις του ενός από αυτούς και τρίτου προσώπου ή τις σχέσεις του ψευδορκήσαντος και τρίτου προσώπου.

Ως περιουσιακό όφελος νοείται η βελτίωση της περιουσιακής καταστάσεως του δράστη ή άλλου υπέρ του οποίου ενεργεί, η οποία επέρχεται με την αύξηση της οικονομικής αξίας της περιουσίας του ωφελημένου ή την προσπόριση άλλων ωφελημάτων οικονομικού χαρακτήρα ή με την αποσόβηση της μειώσεως της περιουσίας του με βλάβη άλλου.

Δεν αποτελεί λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολόγησης και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, υπό την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Προϋπόθεση για την τέλεση του εν λόγω εγκλήματος αποτελεί και το ότι τα κατατεθέντα περιστατικά πρέπει να αναφέρονται σε γεγονότα, ήτοι σε συγκεκριμένα και ειδικώς προσδιορισμένα κατά χρόνο και τόπο και αναγόμενα στο παρελθόν ή το παρόν συμβάντα ή καταστάσεις, που έχουν σχέση με την υπόθεση και αναφέρονται, προκειμένου μεν για αστική διαφορά στα αποδεικτέα θέματα, προκειμένου δε για ποινική δίκη στα στοιχεία του εγκλήματος.

Για την αιτιολόγηση της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία αρκεί να αναφέρεται ότι επρόκειτο για πρόσφορη συμπεριφορά και ότι συνδεόταν, ως εκ του ότι συνέβαλε στη λήψη της αποφάσεως, αιτιωδώς ως προς την ανωτέρω άδικη πράξη που τέλεσε ο φυσικός αυτουργός (ΑΠ 462/13, ΑΠ 629/12).