Βεβαίως, η αλλαγή σελίδας στο γαλλικό πολιτικό σκηνικό δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Πρέπει να περιμένουμε τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Πολλά, αν όχι τα περισσότερα, θα κριθούν από τα αποτελέσματα και τους συσχετισμούς που θα προκύψουν. Ο Γάλλος πρόεδρος είναι μεν το κέντρο της εξουσίας, αλλά δεν είναι μόνος του και δεν λειτουργεί εν κενώ.
Ανεξαρτήτως, όμως, των μεταρρυθμίσεων, των αλλαγών και των μέτρων που θα πάρει, το μεγάλο ζήτημα είναι η επανεκκίνηση της Ευρώπης. Ο ίδιος έχει δεσμευτεί. Αν και κάπως αόριστα, είναι αλήθεια, το τελευταίο προεκλογικό διάστημα. Υπάρχουν, όμως, διατυπωμένες θέσεις του προς την κατεύθυνση της αναγέννησης του «κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος». Φυσικά, άλλο πράγμα είναι το επιθυμητό κι άλλο το εφικτό.
Από την άποψη αυτή αρνητικό σημάδι είναι ορισμένες διακηρύξεις από το Βερολίνο. Πριν ακόμη σιγήσουν τα συγχαρητήρια προς το Παρίσι. Η καγκελάριος έσπευσε να προαναγγείλει ότι η οικονομική πολιτική της Γερμανίας δεν πρόκειται να μεταβληθεί.
Αν η δήλωση απευθύνεται στο εσωτερικό της χώρας της, αυτό είναι πρόβλημα των Γερμανών. Αν απευθύνεται στους Ευρωπαίους συνολικά και εννοεί τις πολιτικές λιτότητας, το μέλλον είναι δυσοίωνο. Πράγμα που ενισχύεται και από την ανάγκη που αισθάνθηκε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών να επαναλάβει το «απαγορεύεται» στα ευρωομόλογα.
Αλλά τίποτα δεν έχει τελεσιδικήσει. Παρά μόνο ότι η Ένωση πρέπει να γίνει Ευρώπη των πολιτών. ethnos.gr
