Η θέση ότι ο Σόιμπλε «παίζει με τη φωτιά» δεν είναι, πλέον, μια φαντασίωση της ελληνικής πλευράς. Εμμέσως ή και ρητώς εκφράζεται από τις πιο διαφορετικές οπτικές στην Ευρώπη. Εντός και εκτός Γερμανίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι τα «παιχνίδια» δεν απειλούν με υπονόμευση αποκλειστικά το ελληνικό πρόγραμμα. Απειλούν την ίδια την ενότητα της ΕΕ. Ενισχύουν τις διαλυτικές τάσεις, ενώ τροφοδοτούν τον ευρωσκεπτικισμό.
Η επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας είναι η κορυφή του παγόβουνου και των κινδύνων για ομαλές ευρωπαϊκές πλεύσεις. Στο θολό διεθνές τοπίο και με φόντο τα υπαρξιακά ευρωπαϊκά προβλήματα. Για όλους αυτούς τους λόγους κι άλλους, ο υπερυπουργός, με την καισαρική νοοτροπία, έπαψε να βρίσκεται στο απυρόβλητο, όπως στο παρελθόν. Δέχεται πυρά πανταχόθεν, ιδιαίτερα ως «επανεφευρέτης» του Grexit, της Ευρώπης των ταχυτήτων και πάνω απ΄ όλα ως «τζιχαντιστής» της λιτότητας.
Οι σύμμαχοί του σοσιαλδημοκράτες στη γερμανική κυβέρνηση προσπαθούν να τον επαναφέρουν στην τάξη. Η Αριστερά στη χώρα του καταγγέλλει τις πολιτικές επιλογές του. Κορυφαίοι εκπρόσωποι των θεσμών στέκονται, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, απέναντί του. Το ίδιο και οι επικεφαλής των βασικών ομάδων στο Ευρωκοινοβούλιο. Αλλά αυτός απτόητος... το βιολί του. Σαν να μη συμβαίνει γύρω του τίποτα. Συνεχίζει, μάλιστα, θέτοντας το ελληνικό ζήτημα -κι όχι μόνο- σαν καύσιμη ύλη στις προεκλογικές ευρωπαϊκές αναμετρήσεις.
Προφανώς και το θέμα δεν είναι προσωπικό. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρόσωπο παίζει πολύ μεγαλύτερους από τους συνήθεις ρόλους. Είναι προφανές, επίσης, ότι το βασικό ερώτημα είναι αν η καγκελάριος Μέρκελ θα ακούσει τις πυροσβεστικές φωνές για τον πυρομανή υπουργό της. ethnos.gr
