Αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι ουδείς θεσμός στην Ευρωζώνη έχει συμφέρον από το αδιέξοδο με το «ελληνικό πρόγραμμα». Οπως προκύπτει, τουλάχιστον, από τις δηλώσεις των επίσημων εκπροσώπων και τη λογική της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Αν προσθέσουμε ότι είναι προς το συμφέρον των εταίρων-δανειστών να μπει η χώρα μας στους δρόμους της ανάπτυξης. Δεδομένου ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει η χώρα μας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.
Αν συμβαίνουν αυτά και παρακάμπτοντας όλες τις άλλες πτυχές, κινείται έξω από τα όρια της ευρωπαϊκής λογικής η παρατεταμένη εκκρεμότητα με την αξιολόγηση. Στο ίδιο πλαίσιο, προβάλλει ως ακατανόητο για την κοινή, πλέον, λογική η ανυπαρξία πρωτοβουλιών από τους εταίρους. Στην πράξη αυτή η αβουλία ενισχύει το ομιχλώδες τοπίο.
Από τη μια το δημόσιο χρέος κρίνεται από το ΔΝΤ εξαιρετικά μη βιώσιμο. Από την άλλη ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση τη βιωσιμότητα του χρέους για να ενταχθεί η Ελλάδα στην ποσοτική χαλάρωση. Πράγμα που σημαίνει πακέτο μέτρων για την ελάφρυνσή του. Το οποίο, όμως, αρνούνται πεισματικά το Βερολίνο και άλλοι.
Ταυτοχρόνως οι πάντα ακραίοι, σαν οιονεί αντίπαλοι και όχι συνέταιροι, εγείρουν παράλογες αξιώσεις, αρνούμενοι εκ παραλλήλου ελάφρυνση του χρέους. Τις ίδιες στιγμές το «ελληνικό πρόβλημα» διακινείται ως άθυρμα σε ευρωπαϊκές προεκλογικές αναμετρήσεις -και όχι μόνο.
Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο, όπου δομικές διαφωνίες και πολλαπλά αλλότρια συμφέροντα συμπλέκονται. Η κρισιμότητα των ημερών υπαγορεύει τη λήψη πρωτοβουλιών -πολιτικών και άλλων- τώρα για την άρση της αβεβαιότητας και του αδιεξόδου. ethnos.gr
