Ακόμη μία προσπάθεια στο Κυπριακό απέτυχε. Αν και ήταν τόσο εφικτό όσο και ρεαλιστικό να ευοδωθεί. Γι' αυτό, άλλωστε, αναπτέρωσε και γέννησε ελπίδες. Το ναυάγιο σε αυτήν τη φάση των συνομιλιών μεταξύ των δύο κοινοτήτων είναι φυσικό να αφήνει μια γεύση πίκρας. Να απογοητεύει όσους πιστεύουν και οραματίζονται την επανένωση. Την ελεύθερη Κύπρο χωρίς συρματοπλέγματα αλλά και χωρίς τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα.
Μερικοί αποδίδουν τις αιτίες της διακοπής των διαπραγματεύσεων σε «μαξιμαλισμούς» της τουρκοκυπριακής πλευράς ή και σε αντίστοιχες θέσεις των Ελληνοκυπρίων. Ακόμη κι έτσι, όμως, βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Την ευθύνη φέρει πρωτίστως, για να μην πούμε αποκλειστικά, η Αγκυρα. Στο πιο κρίσιμο σημείο (εδαφικό - πληθυσμιακό και αποτύπωση σε χάρτη), που θα οδηγούσε σε μια πολυμερή διάσκεψη για την ποθούμενη λύση, ύψωσε τείχη αδιαλλαξίας.
Στην κομψή διπλωματική γλώσσα δεν άφησε περιθώρια «ευελιξίας» στους Τουρκοκυπρίους. Βεβαίως το ευκταίο θα ήταν οι ίδιοι να αυτονομηθούν και να μη χρησιμοποιούνται. Αλλά άλλη είναι η πραγματικότητα έως τώρα. Αν και έχουν κάνει βήματα κάποιας χειραφέτησης. Τουλάχιστον σε ζητήματα που δεν σχετίζονται με την κατοχή και τις περίφημες όσο και ξεπερασμένες εγγυήσεις. Η Ιστορία, όμως, γράφεται από τους ίδιους τους λαούς, όταν τολμούν. Οχι από άλλους για λογαριασμό τους.
Αν το Κυπριακό ήταν μια εύκολη υπόθεση, θα είχε λυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Οι προτάσεις για μια βιώσιμη λύση βρίσκονται ουσιαστικά στο τραπέζι σαράντα χρόνια. Από το 1977 ήδη, όταν η ελληνοκυπριακή πλευρά προέβαλε τη διζωνική - δικοινοτική ομοσπονδία. Επειδή ο βαθμός δυσκολίας στη λύση του είναι τόσο μεγάλος, ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται ο πολλαπλασιασμός των προσπαθειών για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Με νέες πρωτοβουλίες στη νέα κατάσταση. Στο διεθνές πρόβλημα κατοχής μέρους ενός κράτους-μέλους της ΕΕ δεν υπάρχει «μη λύση» στο τέλος του δρόμου.
ETHNOS.GR
