Η εισφοροδιαφυγή και η αδήλωτη εργασία είναι διαχρονικά δύο χαίνουσες πληγές. Με την οικονομική κρίση και το εργασιακό καθεστώς στα μνημονιακά χρόνια η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία. Σοκ, πράγματι, προκαλούν τα στοιχεία για τη μη καταβολή εισφορών. Μέσα από παράτυπες αλλά και νομιμοφανείς μεθοδεύσεις. Τόσο ως προς το μέγεθος της κλοπής όσο και ως προς τη φαντασία. Τέτοια και τόση ευρηματικότητα αν διοχετευόταν σε άλλες δραστηριότητες θα αρίστευε η χώρα στην... επιχειρηματικότητα.
Ο λόγος εδώ δεν γίνεται για τις γκρίζες ζώνες, που επιτρέπουν κοινές μικροαπάτες. Αλλά για την οργανωμένη και συστηματική μη καταβολή των εισφορών, η οποία σωρεύει τεράστιες οφειλές προς τα Ταμεία. Με τις γνωστές παρενέργειες που καλούνται να πληρώσουν ασφαλισμένοι, συνταξιούχοι και το σύνολο των φορολογουμένων. Επειδή για την αντιμετώπιση της ευφάνταστης εισφοροδιαφυγής δεν μπορεί η Πολιτεία να περιμένει ώστε να αποκτήσουν και οι αρμόδιες υπηρεσίες ανάλογη φαντασία, μία είναι η λύση: ισχυροί, οργανωμένοι και εξοπλισμένοι με σύγχρονα μέσα ελεγκτικοί μηχανισμοί.
Ενώ στο μεταξύ χρειάζεται να κλείσουν πόρτες και διάδρομοι, που οδηγούν στο «πάρτι». Διαφορετικά αυτό θα συνεχίζεται. Ένα θετικό δείγμα, προς τον έλεγχο παρόμοιων καταστάσεων, πραγματοποιείται ήδη με τον «οδικό χάρτη» για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας. Η προσυπογραφή του από εργοδότες και εργαζομένους και τα επιμέρους στοιχεία που τον συγκροτούν μπορούν να αποδώσουν αποτελέσματα. Ειδικά τα κίνητρα για τους εργοδότες αλλά και η προληπτική αντιμετώπιση του φαινομένου.
Τον «χάρτη» φαίνεται να τον διαπερνά μια ολοκληρωμένη στρατηγική ελέγχου. Μια παρόμοια λογική απαιτείται και στο πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής. Τα δύο ζητήματα συμβαδίζουν και είναι μέρος της κατάστασης στην αγορά εργασίας. Κι αν «κλειδί» για την αδήλωτη εργασία είναι η επιστροφή στο ευρωπαϊκό κεκτημένο (συλλογικές συμβάσεις κ.ά.), το ίδιο μπορεί να ειπωθεί, κατά κάποιον τρόπο, και για την εισφοροδιαφυγή: το «κλειδί» βρίσκεται στην κατάκτηση της ευρωπαϊκής κανονικότητας.
ETHNOS.GR
