Δεν ήταν άγνωστο ότι η διαδικασία προς την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης θα ήταν αγώνας ανώμαλου δρόμου. Αυτό επιβεβαιώνεται με το ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων. Αν και είναι γνωστό ότι στην έναρξη κάθε διαπραγμάτευσης οι δυσκολίες εμφανίζονται στη μέγιστη διάστασή τους και συνήθως στο τραπέζι τίθεται το μάξιμουμ των διεκδικήσεων. Όπως συμβαίνει τώρα με τους ακραίους εκπροσώπους των εταίρων-δανειστών, ειδικά εκείνους του ΔΝΤ, με τις πάγιες αξιώσεις για πρόσθετα μέτρα.
Το θετικό στο περιβάλλον αυτό είναι ότι οι θεσμοί συμφωνούν εκ προοιμίου με την ελληνική πλευρά σε ένα σφικτό χρονοδιάγραμμα, έτσι ώστε να επέλθει κατάληξη έως το δεύτερο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, εν όψει του Eurogroup στις αρχές Δεκεμβρίου, προκειμένου να δοθεί το αμέσως επόμενο διάστημα η «μητέρα των μαχών». Η διευθέτηση δηλαδή του χρέους, όπως προβλέπεται από τα συμφωνηθέντα, μαζί με την ένταξη στο καθεστώς «ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ.
Τουλάχιστον με τις τάχιστες διαδικασίες θα εκλείψουν παραλυτικές αναβολές και καθυστερήσεις, γνωστές με τραυματικό τρόπο από την πρώτη αξιολόγηση και όλους τους προηγούμενους μήνες. Παρά τις συγκρουόμενες θέσεις στα περισσότερα από τα θέματα που εκκρεμούν, φαίνεται ότι μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις και συμβιβασμοί. Κοινοί τόποι, λιγότερο ή περισσότερο κοντά με τα όσα προσέρχεται στο τραπέζι η κυβέρνηση.
Ως πιο κρίσιμο ζήτημα προβάλλει, όμως, το εργασιακό καθεστώς σε όλες τις πτυχές του, από την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέχρι τις ομαδικές απολύσεις. Διακηρυγμένος με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ελληνικός στόχος είναι η προστασία των εργαζομένων. Στον αντίποδα όσων προβάλλουν ότι η ανάκαμψη, η ανάπτυξη και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μπορούν να βασιστούν στα ερείπια του κόσμου της εργασίας. Το ευοίωνο είναι πως απέναντι στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη και πρακτική ορθώνονται το ευρωπαϊκό και το διεθνές κεκτημένο. Συντριπτικό για όσους ανακηρύσσουν ως αναπτυξιακό, δήθεν, εργαλείο τον «ακρωτηριασμό» των εργασιακών δικαιωμάτων.
ETHNOS.GR
